París norðursins.

Ég varð þeirrar gæfu aðnjótandi að fá að sjá þessa mynd í síðustu viku og verð einfaldlega að fá að mæla með henni. Sunnudagar eru jú ferlega góðir bíódagar.

Hún er pissfyndin (jú það er orð). Óþægileg. Dramatísk á köflum. Manneskjuleg. Raunveruleg. Sorgleg. Hún hefur allt sem góð bíómynd þarf að hafa en er samt svo stórkostlega einföld. Það eru engir afgerandi atburðir í henni. Ekkert brjálað að ske. En samt situr maður alveg límdur. Við það að pissa í sig eða fara að skæla. 

Nú fyrir utan tónlistina. Hvílíkur unaður og algjörlega rúsínan í pysluendanum.

Helgi Björns á stórleik. Að öðrum alveg ólöstuðum. Það er ekki bara ást mín á Helga sem talar. Ég elska hann jú næstum eins mikið og Bubba. Hann fer bara á kostum í hlutverki miðaldra fyllibyttu sem er nýfluttur heim eftir misheppnaðan barrekstur á Tælandi. Hann sest upp á son sinn, Huga (Björn Thors), sem er kennari í litlum bæ á Vesturlandi. Hugi er í einhverskonar felum frá lífinu. Yfirgaf saurlifnaðinn í borginni og er orðinn AA-maður vestur á landi. Þeir feðgar eiga ekki beint samleið og koma þess vegna upp alls kyns kómískar aðstæður. Fyrir utan þá staðreynd að í þorpinu virðist bara búa ein kona. Sem veldur ákveðnum vandkvæðum.

Þetta er mynd þar sem svo auðveldlega er hægt að setja sig í spor sögupersónanna. Það er stundum gaman að vera til. Stundum alveg alls ekki. Þó var eitt sem stuðaði mig. Landsbyggðarhjartað slær auðvitað svo fast í brjósti mér. Í kvikmyndagagnrýni DV segir að það megi velta því fyrir sér hvort umhverfi myndarinnar viðhaldi útjöskuðum staðalímyndum um landsbyggðina. Hvort hún gerir. 

Mjög snemma í myndinni hleypur Björn Thors í gegnum þorpið - það fysta sem ég hugsaði var ,,já ókei - myndin á að gerast 1980 og eitthvað". Eldgamlar bíldruslur í öllum stæðum. Varla malbikaðir vegir. Húsin eins og þau hefðu nýlega staðið af sér fellibyl. Svo sé ég glitta í bílnúmer og átta mig á að myndin á bara að gerast í dag. Úti á landi keyrum við að sjálfsögðu öll um á bílum árgerð 1991, málum aldrei húsin okkar og höfum aldrei séð malbik. 

Æ. Ég er kannski bara að röfla. Þetta stakk mig örlítið. Eins var þetta líka það fyrsta sem systir mín minntist á þegar við gengum út úr bíóinu.  Merkilegt hvernig ,,úti á landi" verður alltaf eins og einhversstaðar í Síberíu í íslenskum kvikmyndum. 

Burtséð frá því. Algjörlega. Myndin er stórskemmtileg og mæli ég innilega með henni. Stórum popppoka líka. 

Og Bingókúlum - þær eru sko bestar í kvikmyndahúsum. Miklu ferskari og mýkri. Já. Ég hef keypt Bingókúlur allsstaðar og veit nákvæmlega hvar þær eru bestar.

Heyrumst fljótlega.

Síendurteknar bíómyndir.

Ég verð seint þekkt fyrir mjög háþróaðan kvikmyndasmekk. Ég er líka ein af þeim sem getur horft aftur og aftur á sömu myndina án þess að blikna. Ef ég leigi mynd sem mér finnst alveg hreint stórkostleg þá horfi ég stundum á hana tvisvar í röð. Jafnvel þrisvar. Á einu kvöldi. 

Hérna eru nokkrar sem ég fæ aldrei leið á:

The Brady Bunch 

Eh já. Ég varaði ykkur við. Smekkurinn er ekki háþróaður. Æ, ég verð alltaf svo glöð þegar ég sé hana. Þegar ég heyri lagið og horfi á fötin þeirra. Yndisleg alveg hreint. 

Very Bad Things.

 Ég elska, elska og elska þessa mynd. Ég fór á hana í bíó þegar ég var fjórtán ára og við höfum verið í stöðugu og góðu sambandi síðan. Sótsvartur húmor og nóg af blóði. 

Svo ég tali nú ekki um Christian Slater - má ég smyrja honum á kexköku og éta hann?

The Terminal. 

Ég hef séð þessa oftar en ég kæri mig um að telja. Hún er bara svo heillandi. Ég er líka svo hrifin af flugstöðvum. Ef ég mætti velja mér einn stað til þess að festast á þá yrði líklega ein slík fyrir valinu. 

Four Weddings and a Funeral. 

Ó, þessi er ein af mínum uppáhalds. Breski hreimurinn hans Hugh Grant - ég verð máttlaus í hnjánum við tilhugsunina.  Ókei. Ég verð reyndar máttlaus allsstaðar þegar ég heyri breskan hreim. Sama út úr hvaða skrípi hann kemur. Þess vegna ferðast ég ekki til Bretlands. 

Hello Again og Death Becomes Her.

Ég hef að vísu ekki séð þessar tvær dálítið lengi. Man að ég horfði á þær óteljandi sinnum í æsku og fékk ekki nóg. Ég var ekki barn sem lék sér úti. Nei. Fyrir framan sjónvarpið var minn staður. Allan daginn, alltaf. 

Why Did I Get Married.

Þessi er góð. Lofa.

Hún fjallar um fjögur pör sem hittast árlega. Öll burðast þau með vandamál og sorgir. Æ, nóg um það. Það eru fjórir fjallmyndalegir svartir menn í henni. Það er það eina markverða sem þið þurfið að vita. 

The Ruins.

Ég er búin að sjá þessa mynd óþarflega oft. Veit ekki hvort það áhorf tengist áhuga mínum á mannfræði eða blóðböðum. Kannski er þetta týpísk hryllingsmynd um ungmenni sem lenda í aðstæðum sem þau ráða ekki við. Ég veit ekki. Mér finnst hún góð. 

Frozen. 

Ég veit ekkert af hverju ég get horft á þessa aftur og aftur. Hún fjallar um þrjú ungmenni sem festast í skíðalyftu og gleymast þar. Fólk er étið af úlfum. Fullt af blóði og ógeði. Mæli með henni. 

Þetta er að sjálfsögðu bara brot af þeim myndum sem eru sírúllandi í Breiðholtinu. 

Framhald síðar. 

Heyrumst.