Tíu mest lesnu.

Jæja. Rúllum saman yfir farinn veg. Hvað vakti mesta lukku hjá ykkur árið 2014? Ég nennti ekki að raða þessu í neina sérstaka röð - þetta eru sem sagt þær tíu bloggfærslur sem fengu hvað mestan lestur á árinu. Í engri sérstakri röð. Eins og áður sagði. Einmitt - hefjumst handa.

Spennandi? Já!

10. Hvar voruð þið - sagan af fyrstu ræktarferð ársins. Ömurleg ferð sem það var. Helvítis verðmiðar.

9. Mánudagsverkefni: Smokey-eye - þessi færsla vakti ekki athygli út af hæfileikum mínum á sviði förðunar. Þvert á móti. Ég játaði það hins vegar á mig að þrífa ekki alltaf á mér fésið fyrir svefn. Fara kafmáluð í bólið. Hefði betur látið það ógert.

Inni á Kynlegum athugasemdum (sem er hópur á Facebook) var ég úthrópuð sem erkióvinur femínista. Konan sem vildi stuðla að því að konur létu aldrei sjá sig ómálaðar. Hvorki í svefni né vöku. Konur ættu að fara að sofa sætar. Og vakna sætar. Blablabla. Allt má misskilja. 

8. Morgunstund - þessi færsla var mikið lesin. Mögulega út af undarlegu skyrblöndunni. Það er einmitt mjög skrýtið til þess að hugsa að morgunstundir mínar í Breiðholti verða ekki fleiri. Í bili að minnsta kosti. Eftir áramót hef ég búskap á Gunnarsbraut. Það leggst ferlega vel í mig. 

7. Miðnætursnarl - þetta bras með eplið er ein mest skoðaða uppskrift frá upphafi. Undarlegt nokk. Gott samt. Mjög.

6. Stutt - ég klippti mig stutt. Tók 938 speglamyndir af því. Dauðsá svo eftir öllu saman. Fékk mér hárlengingar viku síðar. Ég klippi mig aldrei aftur. Aldrei. 

5. Brownie með Marsfyllingu - hér þarf engin orð. Eða kannski bara fjögur. Besta. Kaka. Í. Heimi.

4. Aldrei aftur - ég átti margar misgóðar flugferðir á árinu. Þessi var án efa sú versta.

3. Ææææ, Guðrún Veiga - ah, þegar ég týndi bílnum mínum fyrir utan Nettó. Góð saga. Ógeðslega vandræðaleg. En góð.

2. Með brókina í töskunni - ekki vera að þvælast um með nærbuxur í töskunni. Það er aldrei góð hugmynd. Að minnsta kosti ekki í mínu tilfelli.

1. Hinsta kveðja - þessi færsla var lesin. Almáttugur minn. Hún var sko lesin. Daginn sem hún flaug á veraldarvefinn heimsóttu tæplega 20.000 manns bloggið mitt. Á einum degi. Brjóstin á mér hafa augljóslega gríðarlegt aðdráttarafl. Þó smávaxin séu. 

Enginn varanlegur skaði hlaust af þessari uppákomu. Við erum öll í heilu lagi. Bæði ég og júllurnar.

Heyrumst.

Af afkvæminu.

Ég fór að velta einu fyrir mér í gærkvöldi. Á meðan ég hakkaði í mig Malteserspopp. Sem var nota bene svakalegt. En já, ég áttaði mig skyndilega á hversu mikil fjársjóðskista þetta blogg er. Að minnsta kosti þegar afkvæmi mitt er annars vegar. 

Fullt af augnablikum sem annars hefðu gleymst. 

Ég dundaði mér við lestur í dag. Valdi nokkrar uppáhalds sögur.

Ah, ferð okkar í Húsdýragarðinn. Hún var fróðleg:

,,Ég og afkvæmið fórum í Húsdýragarðinn í dag. Gott og vel. Við sáum hest. Afkvæmið kom einnig auga á þetta sem lafir þarna á milli fótanna á honum. Samræður okkar hafa verið frekar einsleitar síðan."

Ég: Hvað eigum við að hafa í matinn?

Afkvæmi: Sástu typpið á hestinum?

Ég: Ekkert sérstakt sem þig langar í að borða?

Afkvæmi: Sástu typpið á hestinum?

Ég: Pylsur?

Afkvæmi: Sástu typpið á hestinum?

Ég: Eigum við að kaupa ís í eftirrétt?

Afkvæmi: Typpið á hestinum var stærra en ég.

Ég: Ís já. Kaupum okkur ís.

Afkvæmi: Sástu typpið á hestinum?

Ein af okkar misgáfulegu fjöruferðum:

,,Ég og afkvæmið vorum í fjöruferð um daginn. Já við erum voða mikið í fjörunni þessa dagana. Við sáum þennan ágæta fugl.

Afkvæmi: Hey, mamma - hvað heitir þessi fugl?

Ég: Ehh já. Já einmitt. Heyrðu, ertu ekkert að verða svangur?

Afkvæmi: Hvað heitir fuglinn mamma? Veistu ekki neitt?

Ég: Jú auðvitað veit ég það. Þetta er hérna...hérna, p..p...pysja heitir þetta. Já pysja. 

Nei. Ég er ekki alltaf skarpasti hnífurinn í skúffunni. Það er þó búið að leiðrétta þennan misskilning. Við vitum bæði núna að þetta er tjaldur. Pysja er víst lundaungi. Einmitt já."

Þegar við fórum út að borða með systkinum mínum og minn maður bryddaði upp á ljómandi fínu umræðuefni:

,,Þessi var með í för. Ásamt systkinum mínum. Við sátum og borðuðum í rólegheitunum. Allir að njóta í sínum eigin heimi. Enginn sagði orð. Afkvæmið þegir reyndar aldrei lengi í einu. Það leið því ekki langur tími þar til að hann lét flakka í alfarið óspurðum fréttum:

,,Mamma mín hefur sko sofið nakin."

Ljómandi gott umræðuefni að brydda upp á. Alveg hreint ljómandi. Systkinum mínum var allavega skemmt. Mér eitthvað minna."

Ein sú versta flugferð sem ég hef á ævinni farið í:

,,Það er fátt sem heillar afkvæmið jafn mikið og flugvélar. Hann er enn svo lítill og saklaus að fyrir honum er hugmyndin um að flugvélin geti hrapað alveg æsispennandi. Bara eins og um sé að ræða hið besta diskótek. Smá fútt í mögulega tíðindalitla flugferð. Ekkert til þess að vera hræddur við. Iss. 

Það var ömurlegt veður á Egilsstöðum þegar við fórum í loftið og ókyrrðin eftir því. Ég sat með augun kyrfilega lokuð, orðin blóðlaus í fingrunum og við það að missa saur þegar afkvæmið hefur upp raust sína.

Hann var nota bene skælbrosandi og iðandi sér í takt við ókyrrðina. 

Afkvæmi: Þú þarft ekkert að klæða mig í björgunarvestið þegar við hröpum.

Ég: .....ha? Ekki tala. Það er bannað að tala í flugvélum.

Afkvæmi: Nei, ég kann sko alveg að klæða mig sjálfur í það. Þú skalt bara flýta þér í þitt.

Ég: Hættu. Uss. Það er enginn að fara í neitt fjárans björgunarvesti.

Afkvæmi: Nei ekki núna. Bara á eftir.

Ég: Suss. Lestu bókina þína. Eða finndu þér annan sessunaut. 

Afkvæmi: Annars þarftu ekkert að fara í vestið...

Ég: Nei ég veit. Við lendum í Reykjavík eftir smástund.

Afkvæmi: ...nei sko, þú deyrð hvort sem er bara strax og þú dettur í sjóinn.

Ég: Valur Elí - ég get svo guðsvarið fyrir það!

Afkvæmi: Bara búmm (klappar saman lófunum með tilheyrandi hávaða) maður dettur svo fast. Búmm. Dáinn. 

Einfalt mál. Dettur í sjóinn. Búmm. Dáinn."

Ó, þarna er hann svo lítill og saklaus. Að reyna að selja mér faðmlag.

Sælustundin þegar við vorum sameinuð eftir sex vikna aðskilnað um jólin í fyrra.

Ein af gæðastundum okkar í sumar:

,,Hann rumskaði þegar ég skreið upp í rúm til hans í gærkvöldi. Stakk sér beinustu leið undir mína sæng og hjúfraði sig svo fast upp að mér að ég varla náði andanum. Svo hvíslaði hann ,,þú ert svo góð mamma að ég veit bara ekki hvað ég á að gera við þig."  

Búmm. Ef einhver getur sprengt mitt ískalda hjarta þá er það þessi. Fer alveg með mig stundum. Ótrúlega hlý og saklaus lítil mannvera."

Oh. Ég elska hann.

Heyrumst.

Með KitKat fyllingu.

Það fylgir því örlítil frelsisskerðing að búa ekki lengur einsömul. Bannað að liggja í sófanum á brókinni. Horfandi á Hell´s Kitchen. Stynjandi yfir Gordon Ramsay. Eins og maður gerir. 

Nei. Þeir dagar eru taldir. 

Ég man hreinlega ekki hvenær ég var síðast fullklædd klukkan rúmlega níu að kvöldi til. Jæja. Ég bakaði. Fullklædd já. Dýrðlega köku handa sambýlismönnum mínum og öðrum sem ráku inn nefið.

Brownie með KitKat fyllingu:

Betty Crocker Brownie Mix (egg, vatn & olía)

1 pakkning KitKat Cookies & Cream (fæst í Krónunni - já, líka fyrir austan)

2 venjuleg KitKat

Útbúið Browniemixið samkvæmt leiðbeiningum á kassa.

Setjum helminginn af deiginu í meðalstórt eldfast mót.

Röðum KitKat ofan á. Borðum tvær lengjur. Að minnsta kosti.

Smyrjum afganginum af deiginu yfir.

Inn í ofn á 180° í 20-25 mínútur.

Það er óhætt að segja að þessi fullklædda kona hafi skorað í kvöld. Fullt hús stiga.

Hnossgæti par exelans.

Heyrumst.

Þessa dagana.

Ég kvaddi Breiðholtið í gær. Mikið sem þessi íbúð var orðin mér hjartfólgin. 

Eða, kvaddi - það er sennilega ekki rétt til orða tekið. Ég fór bara yfir í næstu blokk. Tímabundið. Mjög tímabundið. Til tveggja karlmanna. Ah, ekki verða æst eða spennt. Hér er ekki um að ræða einhverskonar þríeyki. Nei. Annar þeirra er litli bróðir minn. Hinn kemst einnig nokkuð nálægt því að vera bróðir minn. Á einhverjum tímapunkti hef ég örugglega lamið þá báða. Svona á árum áður. 

Ég gerði mér ekki alveg grein fyrir því út í hvað ég var að fara. Sá bara einn leigulausan mánuð í stórkostlegum hyllingum. Jú og vellystingum. 

Ég eyddi drjúgum tíma í gærkvöldi að reyna að útskýra fyrir þeim að treflar ættu heima inni í fataskáp. Lokuðum fataskáp. Eða bara á hálsi. Aldrei veggjum. Oh, augun mín.

Ekki tókst þeim að gefa mér haldbærar útskýringar á því af hverju bæði pottaleppar og tómar safafernur prýða sjónvarpsskenkinn. Inni í stofu. 

Ég ferjaði farangur minn hingað yfir seinnipartinn í gær. Nýtti tækifærið og myndaði kvöldmatinn þeirra. Síðan kvöldið áður nota bene. 

Ég hafði ýmsar efasemdir um þessa dvöl mína í gærdag. Það hefur hinsvegar orðið viðsnúningur þar á. Seint í gærkvöldi var gólað úr eldhúsinu: ,,Guðrún Veiga, má bjóða þér mangó?". Ókei, engar Bingókúlur en fallegt boð. Í morgun var ég svo vakin með orðunum: ,,Guðrún Veiga, má bjóða þér egg?". 

Ég sé þessa sambúð alveg ganga upp. 

Mig vantar samt 3ja herbergja íbúð frá og með 1.janúar. Þið hafið það á bak við eyrað.

Annars fara mínir dagar aðallega í að sprella á vinnustöðum víðsvegar um borgina með bók í hönd, ritgerðarskrif, kaffiþamb, leit að veskinu sem ég týndi um helgina, upphitun á 1944 réttum, poppframkvæmdir, poppát og síendurtekið áhorf á Elf.

Allt í lagi. Ég veit að ég hef sett þetta inn áður. Oftar en einu sinni. Oftar en tvisvar. Það er bara ekkert sem kætir mig meira en þetta atriði. 

Heyrumst fljótlega.

(Ég biðst forláts á arfaslökum símamyndum. Flutningar og allt það. Finn ekki myndavélina mína. Örvænti yfir því síðar).

Svipmyndir úr útgáfuhófi.

Afkvæmi mitt. Sem ítrekað reyndi að sannfæra gesti um að kaupa Vísindabók Villa frekar en bókina sem móðir hans stritaði yfir.

Elsku bestu systkini mín. Bæði gerð úr gulli.

Fyrsta bókin árituð. Skemmtilega vandræðalegt. Sérstaklega þar sem ég þurfti að spyrja elsku stelpuna fjórum sinnum hvernig nafnið hennar væri stafað. 

Stund milli stríða. Eða þið vitið - sopi milli stríða.

Amma mín lét sig ekki vanta. 

Ég vænti þess að þið séuð öll æst í popphárband. Þau eru fáanleg hérna - ásamt mun hefðbundnara hárskrauti.

Þetta var örlítið óþægileg uppákoma. Ég þarf að tileinka mér dömulegri talsmáta. Það er ekki lekker að segja orðið fokking í hverri setningu. Fyrir framan fulla bókabúð af fólki. Og börnum.

Það er gott að eiga traust bakland. Þessar tvær hef ég þekkt síðan ég man eftir mér. 

Þarna vorum við nýbúin að ræða málin. Mjög alvarlega. ,,Ekki kaupa bókina hans Villa. Keyptu bókina hennar mömmu minnar. Annars fæ ég ekkert að borða."

Þetta var ó svo dásamleg kvöldstund. Takk fyrir að koma. Samt aðeins fleiri þakkir til þeirra sem keyptu. 

Jæja, ég þarf að halda áfram að pakka niður kjallaranum hérna í Breiðholtinu. Þrífa. Deyja. Já og ákveða hvar ég ætla að búa frá og með mánudeginum. 

Heyrumst fljótlega.