10 hlutir sem hressa mig við

Sumir dagar eru góðir. Aðrir dagar eru aðeins verri. Daganir sem þú færð synjun á kortið þitt í Bónus. Eða þegar þú reynir að kaupa 1500 króna kjól í Rauða krossinum. 

Dagarnir sem þú brýtur nögl og tyggjóið þitt hrekkur ofan í þig. Og þú gúgglar hvort það sé óhollt að gleypa tyggjó og ferð af hafa áhyggjur af krabbameini í brisi eða vélinda.

Dagarnir sem þú áttar þig á því í lok vinnudags að þú ert með skítugt hár og varalit á tönnunum. Eða spínat á milli framtannanna og það eru góðir fjórir tímar síðan þú ást helvítis salatið

.

Dagarnir sem þú áttar þig á því á miðnætti að það er gat á rassgatinu á buxunum þínum. Og þú fórst í þær um morguninn. Og skrappst á miðbæjarrölt, í Bónus og á virðulegan foreldrafund. Brókarlaus.

Dagarnir sem þér finnst þú einfaldlega vera ljót. Og 8000 þúsund króna meikið sem þú keyptir fyrir afmælispeningana frá mömmu og pabba er einfaldlega ekki að gera þér neina greiða.

Dagarnir sem þú ætlaðir í ræktina en endaðir á Dominos. Og svo á nammibarnum í Hagkaup. Af því þú varst hvort eð er búin að éta bróðurpartinn af 16“ pizzu. Og brauðstangir.

Það eiga allir svona daga. Vona ég.

(Og áður en virkir í athugasemdum fara að deila þessari færslu með orðunum ,,Vó, sú á við stór vandamál að stríða. Vona að henni svelgist ekki á dýra meikinu sínu á meðan hún þjalar á sér neglurnar og bíður eftir að pizzan kólni“, þá skulum við hafa á hreinu að þetta er til gamans gert. Textinn hér að ofan er að sjálfsögðu litaður kaldhæðni. Og núna er ég farin að útskýra mig. Það kann ekki góðri lukku að stýra. En já. Ég er vissulega meðvituð um að dagar eins og ég lýsi hér að ofan teljast ekki til slæmra daga – ef ræða á um svoleiðis daga af fullri alvöru).

Ókei, allavega.

Suma daga finnst manni afar fátt ganga upp. Smávægilegar uppákomur geta komið manni fullkomlega úr jafnvægi. Skapið verður snautlegt. Allt verður ómögulegt. Skítt og óskemmtilegt. 

Hérna eru 10 hlutir (eða leiðir) sem ég nota til þess að hressa mig við á slíkum dögum.

Ritföng af öllu tagi

Ég elska að handleika fallegar stílabækur. Dagbækur. Blýanta. Penna. Að skoða og skipuleggja mitt fáránlega stóra ritfangasafn veitir mér dálitla hugarró. Ég tala nú ekki um rúlla yfir dagbókina mína (dagbækurnar, ókei) og strika yfir þau verkefni sem ég er búin að ljúka. Fullnæging. 

Já, ég sagði það.

Jú, það er vissara að vera byrjuð að skipuleggja árið 2016.

Að keyra Reykjanesbrautina

Kannski það furðulegasta á þessu lista. Ég veit ekki. Ég hreinsa hugann hvergi betur. Og fyrir vikið fer ég óþarflega oft til Keflavíkur. Þegar ég var að skrifa bókina mína í fyrra keyrði ég stundum þangað tvisvar á dag. Sem var mjög heimskulegt. Og dýrt. En það er allt önnur saga.

Blindsker

Að hlusta á Bubba syngja Blindsker. Helst svo hátt að ég fæ hjartsláttartruflanir. Ég hlusta á það fimm til sex sinnum í röð. Tromma og jafnvel slamma í takt. Verð eins og ný manneskja á eftir.

Súpa

Góð súpa getur alveg lyft andanum aðeins. Gert mig dálítið hressari. Ég nenni reyndar aldrei að elda súpur. En bollasúpur virka líka alveg ágætlega. Stundum nenni ég ekki einu sinni að sjóða vatn. Og hræri þær bara beint út í heitt vatn. Það er ekkert rosalega gott. Einmitt já, allt önnur saga.

Nýþveginn þvottur 

Lykt af nýþvegnum þvotti. Eða aðallega af mýkingarefni. Mmm.

Hljómar kannski undarlega en gefum ímyndunaraflinu aðeins lausan tauminn. Þið opnið flöskuna. Stingið nefi að stút. Dragið að ykkur andann. Ahh. Blóm, fuglar og vinalegar býflugur. Ó, það er eitthvað þarna sem fær sálina til þess að syngja. Ókei, kannski blístra mjög lágt. En lyktin af mýkingarefni lyftir andanum örlítið. Og stundum þarf ekki meira.

Að hringja í mömmu

Já, ég hringi ennþá í mömmu út af öllum andskotanum. Og hún heyrir það á því hvernig ég segi hæ hvort ég er hátt uppi eða langt niðri.

Að skrifa

Hvers kyns skriftir hressa mig alltaf við. Sama hvort það er fyrir bloggið eða pár í einhverja af mínum mörgu minnisbókum. Eða á pappírssnifsi. Sem eru úti um alla íbúð. Já, mér fylgir eiginlega skaðlegt magn af pappír.

Bingókúlur

Ekki segja mér að borða ekki yfir tilfinningar mínar. Ég ét það sem ég vil. Þegar ég vil. Og stundum þarf ég bara lúku af Bingókúlum og svellkalda dós af Pepsi Max. Og það er bara allt í lagi.

Að naglalakka mig

Það róar mig niður að naglalakka mig. Ég þarf að vanda til verks og gleymi öllu öðru á meðan. Að vísu er ég mögulega búin að þróa með mér krónískan höfuðverk vegna þess að ég er alltaf naglalakkandi mig. Stofan lyktar stundum eins og eiturefnaverksmiðja. Af því ég er að nota fjóra liti í einu. Og er jafnvel að fara þriðju umferð.

Kaffi

Góður kaffibolli getur lagað margt. Ekki það að Euro Shopper kaffið sem ég mata Senseo-vélina mína á geti nokkurn tímann talist góður bolli. Því fer fjarri. En ég læt það þó stundum duga. Sest fyrir framan stofugluggann. Glápi inn til nágrannanna. Eða þið vitið, út í garð. Gleymi stað og stund.

Úff, ég eftir að sakna Gunnarsbrautar. Mikið. Mjög mikið.

Jæja. ég er að fara að naglalakka mig, drekka kaffi og hlusta á Bubba.

Þrjár flugur í einu höggi.

Þíð finnið mig bæði á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

Helst í fréttum

Ef ég læt líða fleiri en þrjá daga á milli þess sem ég blogga verður allt ómögulegt. Ég verð ómöguleg. Pirruð. Kvíðin. Ég fer öll að iða. Finnst ég hugmyndalaus. Með greindarvísitölu á við eldspýtustokk. Pirringurinn eykst svo bara. Og eykst. Og nær slíku hámarki að ég verð pirruð við sjálfa mig fyrir það eitt að vera pirruð. Allt út af einhverju bloggi. Þráðurinn verður stuttur. Pirringurinn við suðumark. Ég næ mér ekki niður. Finn ekki rónna eða hvatann til þess að blogga. Algjör vítahringur. Skrýtinn vítahringur. 

Á sjöunda degi bloggleysis hringir mamma yfirleitt. Skammar mig fyrir að hringja aldrei. Þó ég hafi hringt í hana kvöldið áður. Svo spyr hún. Ertu hætt að blogga? Ég verð pirruð. Skelfilega pirruð. Ber fyrir mig að vera í andlegri lægð. Að loknu símtali er ég harðákveðin í að hætta. Að þetta sé komið gott.

Svo ligg ég í rúminu og reyni að sofna. Þá hrekkur allt í gang. Bölvaður heilinn hættir ekki. Hann stílfærir hverja einustu hugsun yfir í bloggfærslu. Gerir mig brjálaða. Og ég hætti við að hætta. Snarhætti.

Þetta er sérkennilegt. Hvernig það getur togast á í mér uppgjöf, einskær vilji til þess að gera gveiga85 bara að góðri minningu. Og svo þörfin fyrir að halda áfram, að gveiga85 sé hluti af mér sem ég geti ekki sleppt svo auðveldlega. Um leið og ég hætti hellist þörfin yfir mig. Þörfin til þess að skrifa. Þó að það sé ekki um neitt sem mögulega getur talist merkilegt. Ég bara þarf. Verð.

Undarlegt.

Ég hef hætt að blogga sjötíu sinnum síðan ég byrjaði. Give or take. Og hér er ég enn. Fer sennilega ekki langt. Verð bloggandi steingervingur. Pissfullur og akfeitur steingervingur. 

Í fréttum er fátt. Ég byrjaði að safna augabrúnum í síðustu viku. Skotgengur. Ég er að brúka einhvern sérlegan vaxtarvökva frá Gosh. Sem ég keypti árið 2013. Jú, allar mínar fjárfestingar gera gagn á endanum. Eins og ég segi sambýlismanninum í sífellu. Sem nota bene er ennþá siglandi á Grænlandsmiðum. Eða einhversstaðar. Sex vikum síðar. 

Þessi kjóll var búinn að liggja inni í skáp með vel vænt gat á rassinum í mörg ár. Eitt kvöldið var ég að kafna úr framtakssemi. Sem er nokkuð óvenjulegt. Ég reif fram nál og tvinna. Stoppaði í gatið eins og ég hefði aldrei gert neitt annað. 

Fleygði mér í kjólinn daginn eftir. Klappaði sjálfri mér á bakið. Hvílik myndarlegheit. Hagsýni og endurvinnsla. Hver þarf ný föt? Ekki ég. 

Ég rúllaði svo til Keflavíkur að dæma í bollakökukeppni. Sat við hliðina á Jóa Fel og fann hvernig mitt eigið handbragð byrjaði að bregðast mér. Svona á milli þess sem ég þefaði af honum. Í laumi. 

Við hverja hreyfingu stækkaði gatið. Við skulum hafa á hreinu að mér finnst einkar óþægilegt að vera í nærbuxum þegar ég skarta þykkum nælonsokkabuxum. Þannig að já. Já. Jájá. 

Þessi saga er svo óþægileg að ég ætla ekki einu sinni að klára hana. Blessunarlega, fyrir bæði mig, Jóa og aðra gesti, var dimmt þarna inni. Að ég held. Meðvitund mín fjaraði eiginlega út á einhverjum tímapunkti. Sykurvíma. Rakspíravíma. Bert rassgat á stól í Keflavík. Þetta var of mikið.

 Ég hljóp svo hratt út í bíl að loknum dómarastörfum að ég sá ekki hvort það var nótt eða dagur. Sumar eða vetur. Vissi ekki hvort ég væri almennt lífs eða liðin. 

Nóg um það. Feikinóg.

Sambýlismaðurinn hringir reglulega þarna frá Grænlandi. Noregi. Færeyjum. Hvar sem hann er. Til þess eins að minna mig á að fara með Yarra í viðgerð. Það straujaði einhver af honum hliðarspegilinn fyrir stuttu. Mögulega gerði ég það sjálf. Get ekki svarið fyrir það.  

Það er jú bæði ólekker og hættulegt að hafa hliðarspegilinn hangandi ónofhæfan á hurðinni. En ég er bara búin að redda þessu. Hjálparlaust. Okkur að kostnaðarlausu. Tjah, einangrunarlímbandið kostaði 990 krónur. Látum það eiga sig. 

Ég get bæði saumað föt og gert við bíla. Hvílíkt kvonfang.

Jæja. Svona vill þetta enda eftir langa þögn. Þá tala ég út í eitt. Kann mér ekki hóf. Get ekki hætt.

Ókei, hætt.

Heyrumst.

Tíu mest lesnu.

Jæja. Rúllum saman yfir farinn veg. Hvað vakti mesta lukku hjá ykkur árið 2014? Ég nennti ekki að raða þessu í neina sérstaka röð - þetta eru sem sagt þær tíu bloggfærslur sem fengu hvað mestan lestur á árinu. Í engri sérstakri röð. Eins og áður sagði. Einmitt - hefjumst handa.

Spennandi? Já!

10. Hvar voruð þið - sagan af fyrstu ræktarferð ársins. Ömurleg ferð sem það var. Helvítis verðmiðar.

9. Mánudagsverkefni: Smokey-eye - þessi færsla vakti ekki athygli út af hæfileikum mínum á sviði förðunar. Þvert á móti. Ég játaði það hins vegar á mig að þrífa ekki alltaf á mér fésið fyrir svefn. Fara kafmáluð í bólið. Hefði betur látið það ógert.

Inni á Kynlegum athugasemdum (sem er hópur á Facebook) var ég úthrópuð sem erkióvinur femínista. Konan sem vildi stuðla að því að konur létu aldrei sjá sig ómálaðar. Hvorki í svefni né vöku. Konur ættu að fara að sofa sætar. Og vakna sætar. Blablabla. Allt má misskilja. 

8. Morgunstund - þessi færsla var mikið lesin. Mögulega út af undarlegu skyrblöndunni. Það er einmitt mjög skrýtið til þess að hugsa að morgunstundir mínar í Breiðholti verða ekki fleiri. Í bili að minnsta kosti. Eftir áramót hef ég búskap á Gunnarsbraut. Það leggst ferlega vel í mig. 

7. Miðnætursnarl - þetta bras með eplið er ein mest skoðaða uppskrift frá upphafi. Undarlegt nokk. Gott samt. Mjög.

6. Stutt - ég klippti mig stutt. Tók 938 speglamyndir af því. Dauðsá svo eftir öllu saman. Fékk mér hárlengingar viku síðar. Ég klippi mig aldrei aftur. Aldrei. 

5. Brownie með Marsfyllingu - hér þarf engin orð. Eða kannski bara fjögur. Besta. Kaka. Í. Heimi.

4. Aldrei aftur - ég átti margar misgóðar flugferðir á árinu. Þessi var án efa sú versta.

3. Ææææ, Guðrún Veiga - ah, þegar ég týndi bílnum mínum fyrir utan Nettó. Góð saga. Ógeðslega vandræðaleg. En góð.

2. Með brókina í töskunni - ekki vera að þvælast um með nærbuxur í töskunni. Það er aldrei góð hugmynd. Að minnsta kosti ekki í mínu tilfelli.

1. Hinsta kveðja - þessi færsla var lesin. Almáttugur minn. Hún var sko lesin. Daginn sem hún flaug á veraldarvefinn heimsóttu tæplega 20.000 manns bloggið mitt. Á einum degi. Brjóstin á mér hafa augljóslega gríðarlegt aðdráttarafl. Þó smávaxin séu. 

Enginn varanlegur skaði hlaust af þessari uppákomu. Við erum öll í heilu lagi. Bæði ég og júllurnar.

Heyrumst.

Hinsta kveðja.

Allt í lagi, ekki alveg sú hinsta. En svo gott sem. Ég sit hérna sárþjáð á bæði sál og líkama.

Ég var í myndatöku áðan. Sem er ekki í frásögur færandi nema að ég ákvað að klæðast afskaplega fallegum bol sem leyfir eiginlega ekki þann munað að klæðst sé brjóstahaldara innan undir. Bakið á honum er að miklu leyti blúnda og ljótur brjóstahaldari skemmir bara fyrir. Já ég á bara ljóta brjóstahaldara. Önnur saga.

Gömul mynd af umræddum bol - frá Lísu minni í Level.

Jæja. Ég varð að finna einhverja sómasamlega lausn á þessu brjóstahaldaraleysi. Ekki vildi ég bjóða gestum og gangandi upp á háu ljósin í allri sinni dýrð. Myndatakan fór fram utandyra. Það er orðið kalt í lofti. Þið skiljið sneiðina.

Mig rámaði í að einhver mannvitsbrekkan hefði nú eitt sinn sagt mér að hún teipaði bara á sér brjóstin. Ekkert mál. Maður límir bara yfir þau. Enginn sér neitt. Kannski dreymdi mig þetta. Ég veit það ekki. 

Ég að minnsta kosti sló til. Fann þetta stórfína einangrunarlímband hérna inni í skáp. Þetta silfurlitaða/gráa, þið vitið. Eins og fólk notar til þess að líma upp stuðarann á bílnum sínum og svona. Talsvert sterkara en eitthvað sem notað er á afmælispakka.

Þessu kem ég kyrfilega fyrir á bringunni á mér. Dásamleg lausn. Engin há ljós og ég gat klæðst bolnum mínum skammarlaust.

Ég mun sennilega geta klæðst honum skammarlaust ævina á enda þar sem ég er eiginlega ekki með geirvörtur lengur. Nei, nei. Ég reif þær af með rótum áðan. Guð á himnum. Að ná þessu af? Því verður eiginlega ekki með orðum lýst. Ég lá hérna emjandi og grenjandi. Öskrandi og æpandi. Með einangrunarlímaband á brjóstunum. Bölvandi sjálfri mér og þessari mannvitsbrekku sem líklegast var ímyndun mín. 

Úff og þegar ég brá á það ráð að sækja aceton mér til hjálpar. Ég hefði allt eins getað hellt yfir mig brennisteinssýru og bensíni og andskotans kveikt í mér.

Það er góður klukkutími síðan þetta átti sér stað. Ástandið á bringunni á mér virðist versna með hverju skiptinu sem ég lít ofan í hálsmálið hjá mér. Þar má sjá bláan lit. Grænan lit. Blóðsprungnar æðar og fínerí.

Ef ég lendi á Læknavaktinni af því ég teipaði brjóstin á mér með einangrunarlímbandi þá er þetta mín hinsta kveðja. Í alvöru.

Heyrumst.

Kannski.

Fimm hlutir á fimmtudegi.

Úff, brasið á mér þessa dagana. Ég er á sífelldu flandri um bæinn með fullt fang af mat. Hrikalegt vesen sem það getur verið að finna hentugan stað fyrir myndatökur. 

Ég lá einmitt hérna í garðinum í gær með svínfeita beikonsamloku á bringunni - var að reyna að ná nærmynd sko. Komu ekki þrír menn aðvífandi til þess að athuga hvort það væri í lagi með mig. "Oh my God we thought you were choking!" Nei, nei strákar mínir - bara að mynda beikonsamlokuna mína. 

Ljómandi góð kaup sem ég gerði í Hagkaup í síðustu viku. Í barnadeildinni. Þrjú pör af blúndusokkum á innan við þúsundkall. Mamma sagði að vísu að ég væri eins og trúður í þeim. Við mæðgur höfum afar ólíkt fegurðarskyn. Að minnsta kosti þegar kemur að klæðnaði. 

Það áttu sér stað nánast banvænar eldglæringar hérna í fyrradag. Almáttugur minn. Ég þóttist ætla að útbúa mér eitthvað sem kallast brownie in a mug. Þetta er einhverskonar súkkulaðikaka sem búin er til í örbylgjuofni. 

Löng saga stutt: Það þurfti að reykræsta íbúðina. Ég þurfti áfallahjálp. Rándýr örbylgjuofn féll í valinn.

Nei ég veit ekkert hvað skeði. 

Sko. Ég tengi hvers kyns stúss í eldhúsinu alltaf við jólin og jólalög. Og þar sem ég er flutt búferlum inn í helvítis eldhúsið þá var ég tilneydd til þess að hefja hlustun á þeim. Einfaldlega tilneydd. Ó, þið ættuð að sjá mig. Steikjandi beikon, poppandi og dansandi við Jingle Bells. 

Jæja. Þessi líflegi morgunverður bíður mín. 

Heyrumst fljótlega.

Með brókina í töskunni.

Líf mitt er röð vandræðalegra atvika. Seinheppni, vesen og vandræðalegheit er eitthvað sem ég fékk í vöggugjöf og er orðin ansi hreint sjóuð í. 

Ég skoppaði létt á fæti út úr vinnunni áðan. Á bílastæðinu hafa undanfarið verið einhverjir smiðir að bardúsa. Einn og einn myndarlegur inn á milli - ekki það að ég hafi veitt því sérstaka athygli og farið óvenju mikið máluð í vinnuna undanfarið. Alls ekki. 

Ég var að valsa í öllum mínum þokka yfir bílastæðið áðan þegar einn vindur sér að mér og fer að ræða við mig um stöðina. Hvenær hún fari í loftið og hvernig gangi. Ég stend þarna á spjalli við hann, flissandi, sveiflandi hárinu og svona - þið vitið, eins og maður gerir. Á meðan ég er að blaðra er ég með höndina ofan í töskunni minni að fiska upp bíllyklana. 

Ég næ taki á lyklakippunni eftir gott grams, held í einn lykilinn og byrja að klóra mér á kinninni með honum. Maðurinn hættir skyndilega að tala og horfir bara á mig. Á því augnabliki finn ég að það er ekki bara lykill að strjúkast upp við andlitið á mér. Nei. Það er eitthvað annað að þvælast þarna líka. 

Ó, já. Ég veiddi brók upp úr töskunni minni ásamt lyklakippunni. Þarna flagsaði hún bara eins og fallegur fáni í vindi. Í andlitinu á mér og nánast í andlitinu á honum líka. Mér varð auðvitað svo mikið um þegar ég áttaði mig á hvað væri að eiga sér stað að ég byrjaði að reyna að hrista brókina af lyklakippunni. Það skilaði mér litlu. Í öllum látunum flaug hún loks af kippunni og á skóinn hjá vesalings manninum. 

Á þessu andartaki dó stór hluti af mér þannig að atburðarrásin er hálf móðukennd. Ég held að ég hafi hrifsað nærbuxurnar mínar af götunni og hlaupið í burtu. 

Jæja. Ég hugga mig við að þetta eru fallegar nærbuxur. Hlébarðamynstraðar og fínar. Hreinar líka. Svo því sé haldið til haga. 

Þær voru einungis meðferðis af því ég var að fara til læknis eftir vinnu. Lykilatriði að fara í hreinum nærfötum til læknis. Algjört. Það er samt ekkert að mér sko, þarna niðri neitt. Oj bara. 

Jesús, ég er hætt. 

Heyrumst.

Æææ, Guðrún Veiga.

Ég var að koma úr Nettó. Sem er kannski ekki í frásögur færandi. Nema hvað - ég legg bara bílnum, brokka inn, versla dálítið og finn mig svo á bílastæðinu aftur. Legg frá mér pokana og hefst handa við að opna bílinn. En lykilinn fer bara hálfur inn og neitar að snúast. Eftir dálítinn hamagang kem ég honum þó öllum inn en ennþá neitar hann að snúast.

Ég hamaðist og hamaðist. Komin í örlítið panikk og fer að juðast á hurðinni farþegamegin líka. Ekkert gerist. Ég bregð á það ráð að hringja í vin minn og fyrrum sambýlismann til þess að leita ráða. Hann jú var eitt sinn annar eigandi bílsins og átti bara að gjöra svo vel að geta leyst þessi vandræði mín.

Hann bendir mér á að krjúpa og renna lyklinum inn á ská. Sem ég geri. Krýp bara á bílastæðinu hjá Nettó á rennandi blautri jörðinni. Allt í lagi. Þarna voru tárin komin í augun. Enn snýst lykillinn ekki. Þá fæ ég leiðbeiningar um að ýta duglega í hurðina, jafnvel sparka léttilega. Ég hlýði því - stend þarna og sparka í bílinn á milli þess sem ég hendi mér á hann af öllu afli. Nei. Ekkert gerist.

Ég byrja að hamast á skottinu bæði með lyklum og afturenda en allt kemur fyrir ekki. Þarna var ég farin að svona eiginlega grenjuöskra í símann. Þið getið rétt ímyndað ykkur þokkann. ,,Ég þarf að fara í skólann á morgun. Ég get ekki labbbað heim. Það eru svona 20 kílómetrar heim. Ég er í sparijakka. Með þunnum leðurermum. Það er kalt. Guð, ég get ekki sótt barnið á flugvöllinn í næstu viku. Ég kann ekki á strætó. Ég dey. Steindey".

Á þessum tímapunkti var ég komin með ágætis hóp áhorfenda á stæðinu. Í augnablikinu þakka ég Guði fyrir að enginn bauð fram hjálparhönd.

Jæja, ég átta mig skyndilega á því að maður á Reyðarfirði getur sennilega litla björg mér veitt. Ég bregð mér aftur inn í Nettó og stend þar fyrir framan gluggann á meðan ég hringi skælandi í bróður minn. Ég er nýbúin að skella á hann þegar ég lít út um gluggann og sé par með poka gangandi á bílastæðinu. Þau leggja pokana fyrir framan bílinn minn, opna hann, setja inn pokana og keyra í burtu.

Ah, allt í lagi. Þetta var bara ekkert bíllinn minn. Neinei. Honum var lagt allt allt annarsstaðar. Alveg rétt.

Æ, Guðrún Veiga.

Þarna eru lyklarnir komnir í rétta ryðhrúgu. Ég komst auðvitað inn í hann í fyrstu tilraun og er komin heim í Breiðholtið heilu höldnu eftir að hafa hamast á röngum bíl í góðar 20 mínútur.

Ég er auðvitað ekki með öllum mjalla. 

Guði sé lof að enginn bauð fram aðstoð. Ennþá meira má lofa Guð fyrir að ég hafi verið inni í Nettó í símanum þegar parið kom út að bílnum sínum. Ég vil eiginlega ekkert hugsa til viðbragða þeirra ef þau hefðu fundið öskrandi og grenjandi konu sparkandi í bílinn þeirra í stæðinu. Nú eða ef þau hefðu séð til mín á hnjánum fyrir framan hann. Eða þegar ég hoppaði um og kastaði mér utan í bílinn hvað eftir annað. 

Svona uppákomur kalla á rauðvínsglas.

Heyrumst. 

Aldrei aftur.

Ég ætla aldrei að stíga fæti upp í flugvél aftur. Bara aldrei. Mikið sem ég var með lífið í lúkunum þennan klukkutíma sem tók mig að fljúga austur á land í morgun. 

Vélin var rétt tekin á loft þegar flugstjórinn tilkynnir að beltisljósin verði sennilega kveikt alla leiðina sökum veðurs. Allt í lagi. Ég var róleg. Rólyndi er auðvitað eitt af mínum helstu einkennum. Kippi mér upp við afar fátt og mála skrattann aldrei á vegginn. 

Jæja ókei. Ég var kannski ekkert að kafna úr stóískri ró neitt. Ég á nefnilega mjög erfitt með að vera í aðstæðum sem ég hef ekki fulla stjórn á. Eins og í flugi. Ég er dálítið lífhrædd og finnst óþægilegt að leggja örlög mín í hendur annarra.

Allavega, ég lygni bara aftur augunum með Beyoncé í eyrunum. Örlítill hristingur er byrjaður að eiga sér stað. Ennþá allt í lagi með mig. Allt í góðu. Ég var ekkert byrjuð að hnipra niður erfðaskrána né óskir um jarðarfarasálma eins og ég á stundum til. Svona þegar ég held að ég sé að deyja.

Síðan verður hristingurinn öðruvísi. Vélin tekur að hreyfast í svona dýfukenndum bylgjum einhverskonar. Það þarf því miður ekki mikið til þess að valda mér velgju. Ég verð iðulega bílveik og of snöggar hreyfingar fara í taugarnar á mér.

Þarna sat ég með kreppta hnefa og kyrfilega lokuð augu þegar ég finn að maginn á mér byrjar í einhverri snúningsstarfsemi. Ó, guð minn góður. Var þetta í alvöru að fara að gerast?

Var ég í alvöru að fara að setja poka upp að andlitinu á mér og æla í hann? 

Í flugvél? 

Sitjandi? 

Fyrir framan fólk?

Já. Svarið er já.

Ah. Að sitja kafmáluð, í pels og gubba í poka í klofinu á sér. Það verður ekki settur verðmiði á slíka upplifun.

Ég hef upplifað svo mörg vandræðaleg atvik í gegnum lífið. Að afhenda flugþjóni poka með minni eigin ælu í kemst mjög nærri því að vera það vandræðalegasta. Almáttugur minn. Æluatburðurinn sjálfur skorar líka hátt. 

Síðan sat maður hinum megin við ganginn og var að hlæja að mér. Ég íhugaði svo innilega að kasta í hann pokanum - fullum poka af ælu já. En ég hefði pottþétt hitt í litla krakkann sem sat við hliðina á honum en ekki hann. Þannig að ég ákvað að láta það eiga sig. Ég hreytti hinsvegar í hann fáeinum orðum. Við skulum ekki hafa þau eftir hér. 

Jú og svo var heilt karlkyns körfuboltalið viðstatt þessa sýningu líka. Ég tel hæpið að ég komi til með að byrja með einhverjum úr því liði. Mjög hæpið. 

Góða helgi.

Heyrumst.

Hvað er að mér?

Þetta er ég. Á læknavaktinni seint í gærkvöldi. Útgrátin sökum eyrnaverkja.

 Ég yfirgaf síðan þessa ágætu vakt, ég er nota bene þeirra helsta tekjulind, með tvennskonar sýklalyf og guðdómlega vel þegið magn verkjalyfja. Sjúkdómsgreining: slæm veirusýking, hálsbólga, kinnholubólgur og svæsin eyrnabólga í báðum eyrum. Sem sagt - veisla. 

Ég var að sjálfsögðu búin að greina mig með krabbamein bæði í hálsi og höfði áður en ég var skoðuð. Ég greini mig nefnilega iðulega með banvæna sjúkdóma. Ókei. Eiginlega í hvert sinn sem ég fæ sting einhversstaðar þá er ég fullviss um að ég sé dauðvona. Mig rekur einmitt minni til þess að mamma hafi kallað mig ímyndunarveika í æsku. 

Allavega, þessi veirusýking mín virðist þó meira en líkamleg. Ég er fullviss um að hún sé sest á heilann í mér líka. Í gær var ég komin alla leið niður í Bankastræti, þar sem ég átti að mæta á fund, þegar ég átta mig á að ég gleymdi að slökkva á kaffivélinni heima í Breiðholti. Sökum þess að umrædd kaffivél er ævaforn og líkleg til íkveikju var ég tilneydd til þess að snúa við. Breiðholt og Bankastræti eru ekkert hlið við hlið neitt. Andskotinn. Ég mætti svo góðum 45 mínútum of seint á fundinn. Aðlaðandi mjög. 

Í gærkvöldi var ég síðan búin að standa í rúmlega klukkutíma í röð á læknavaktinni þegar ég man að ég hafði lagað kaffi eftir kvöldmatinn. Já og ekki slökkt á bévítans vélinni áður en ég þaut út um dyrnar sárkvalin og brjáluð. Ég vil alls ekki bera ábyrgð á að heil raðhúsalengja brenni til grunna þannig að ég fór úr röðinni, brunaði heim og slökkti á fjárans vélinni. Þetta kostaði mig tvo klukkutíma aukalega af bið, væli og ómeðhöndluðum eyrnaverkjum. 

Þessum ömurlega gærdegi er ekki lokið. Nei. Ég ákvað að panta mér flug austur um helgina. Ægilega hamingjusöm og afkvæmið byrjað að telja niður dagana. Ég fer síðan að skoða bókunina mína í morgun og sé að ég á bókað flug frá Egilsstöðum til Reykjavíkur á föstudag. Ekki öfugt. Ég sem sagt bókaði mig í flug frá vitlausum landshluta. Þessu er svo sennilega ekki hægt að breyta nema að ég setji mig á hausinn. Ljómandi. Alveg hreint ljómandi. Hver bara bókar sér flug í slíku hugsunarleysi að hvorki brottfarar né áfangastað er veitt nokkur athygli? Nei. Ég veit ekki.

Stundum langar mig svo virkilega til þess að berja mig. En það myndi sennilega misheppnast. 

Heyrumst.

Augnskaði og viðreynsla í World Class.

Ég var að steikja egg áðan. Það eina sem nokkurn tímann fer á eldavélina í Breiðholti eru egg. Ég elska egg. Í öllum útgáfum. Ég var eitthvað að leyfa olíunni að hitna á pönnunni - Gordon Ramsay segir að olían eigi að vera kraumandi þegar eggin fara út á. Ekki lýgur hann. Gullfallegur maðurinn - já önnur saga. Allavega, ég var eitthvað með nefið yfir pönnunni að gera mig klára að henda eggjunum á þegar það hoppar sjóðandi olíudropi í augað á mér. 

Allt í lagi. Olían var orðin alltof heit af því ég var ekkert að fylgjast með henni. Ég ætlaði bara aðeins að rykmoppa á meðan hún hitnaði. Þá sjaldan. Heppilegt að kveikja ekki í. Ég hef einmitt einu sinni kveikt í olíu af því ég var ekki að fylgjast með henni. Ég fann söguna af því á gamla blogginu mínu:

Ég ætlaði að vera agalega heimilisleg og poppa mér popp í potti á mánudagskvöldið. Skellti olíu í pott og bíð eftir að hún byrji að sjóða. Svo stend ég yfir pottinum og finnst nú eitthvað óvenju mikil gufa koma upp úr honum. Þannig ég tók lokið af og ætla að gægjast aðeins ofan í hann.  Þá sprettur bara upp risa bál beint í fésið á mér. Ég fékk auðvitað taugaáfall, stekk í burtu með sviðnar augabrúnir og potturinn stóð í ljósum logum á eldavélinni og eldurinn í honum alltaf að færast í aukana. Ég næ að grípa í eitt handfangið og henda honum i vaskinn. Þar læt ég renna vatn á hann. Góð hugmynd Guðrún Veiga, að skella vatni á logandi olíu. Nei, ekki lagaðist það.  Þarna var bara komið alveg glimrandi bál í vaskinn og íbúðin orðin full af reyk. Þannig að ég bregð á það ráð að kasta viskustykki yfir hann. Önnur brilliant hugmynd. Auðvitað kveiknaði bara í því líka.

Nóg af þessari sögu. Húsið stóð ennþá eftir þessar hamfarir. Eldhúsið var hinsvegar örlítið laskað. 

Aftur að augnskaðanum. Olíudropinn fór í augað með þeim afleiðingum að núna er það eldrautt og undarlegt. Það lekur líka stanslaust úr því. Ég sé ennþá, það er fyrir mestu. Ég ætla ekki á læknavaktina í tíunda (með tíunda á ég við þriðja) skipti síðan ég flutti hingað út af slysum sem ég veld sjálfri mér. Bara alfarið upp á eigin spýtur. Kemur ekki til greina. Ég nýtist við sólgleraugu þangað til þetta lagast. Af sjálfum sér. Ekki með hjálp læknis. Alls ekki. 

World Class já. Ég er að ljúga með viðreynsluna þarna í titlinum. Vildi bara láta þetta hljóma spennandi. Að þið mynduð halda að ég hefði hitt sveittan fjallmyndarlegan mann og við værum að fara að ríða út í sólarlagið. Á hesti. Ekki mála einhverjar aðrar myndir.

En ég sá samt Tolla Morthens í World Class. Það var það sem ég vildi sagt hafa. Af hverju er ég æst yfir því? Nú af því að hann er bróðir hans Bubba. Það nægir alveg. 

Ég gerði þau mistök að reyna að taka laumulega mynd af honum. Laumulegt er auðvitað ekki til í minni hegðun. Alls ekki. Já. Hann sá til mín. Skelfilega misheppnað augnablik. Skelfilega.

Heyrumst.

Hvar voruð þið?

Af hverju var enginn ykkar í World Class í Ögurhvarfi eftir hádegi í dag? 

Þegar mig virkilega vantaði einhvern til þess að pikka í mig og segja mér að ég væri með þrjá flennistóra verðmiða hangandi í hálsmálinu? Nei, ég tók auðvitað ekkert eftir þessu fyrr en ég kom heim. Enda sennilega framheilasköðuð að einhverju leyti eins og við höfum margoft rætt.

Mögulega eruð þið að spyrja ykkur ,,fann hún ekki fyrir þessu á hlaupabrettinu?" Svarið er nei. Ég fer álíka hratt á þessum bansettu hlaupabrettum og gamall maður með súrefniskút. Þannig að sjálfsögðu varð ég ekki verðmiðanna vör.

Oh, mér sem leið eins og nýrri úr kassanum þegar ég spókaði mig um í spánýju spandexfötunum mínum. Handviss um að ég væri hrikalega sæt, spengileg og almennt World Class-leg. Mikið sem mér hefur skjátlast hrapalega. Með útsöluverðmiða flagsandi á bakinu. 

Þetta er nota bene ekki fyrsta verðmiðafíaskó sem ég lendi í. Einu sinni fór ég út á lífið með verðmiðann hangandi í pelsinum mínum.

Það er misjafnlega mikið á okkur lagt. Það er morgunljóst.

Heyrumst.