Meira af jólafötum

Ég lifi svolítið á brúninni með þennan jólakjól sem ég sýndi ykkur fyrr í vikunni. Það verður að segjast eins og er. Og þeir sem þekkja mig vita að ég er mjög lítið fyrir það að lifa á brúninni. Kem helst ekki nálægt henni. Ég fer að öllu með gát. Alla daga. Alltaf. Ef ég væri með odd þá væri öryggið á honum. 

Þið sem fylgið mér á Snapchat og sáuð undirbúning minn fyrir óveðrið um daginn. Ehm, já. Þið ættuð að vera búin að átta ykkur örlítið á mér. Ég tek enga óþarfa áhættu. Aldrei. Ég teipa alla glugga, versla inn vistir sem duga í marga mánuði og sef í forstofunni ef þess þarf. Ekkert kjaftæði.

Jæja. Ég ætlaði að tala um jólaföt. Já. Ég tek heldur enga áhættu með jólafötin mín. Og rauði kjóllinn minn, dásamlega fallegi rauði jólakjóllinn minn er tæpur sko. Æ, já. Svolítið tæpur. Hvað stærðina varðar. Ef ég svo mikið sem þefa af laufabrauði þá get ég hent honum í mjóu skúffuna mína. Beinustu leið. 

Þannig að ég get kysst hann bless klukkan átta á aðfangadagskvöld. Þegar ég kem til með að liggja í sófanum hjá foreldrum mínum. Í ofátsmóðu. Ropandi. Svona rjúpnaropa, þið vitið. Með rjómasósu í munnvikinu. Og sennilega fullan munn af frómas. Að blóta því að mamma mín sé búin að éta alla bleiku makkintossmolana. Af því ég get alveg étið aðeins meira. Fyrst ég er á annað borð byrjuð.

Búin að troða í mig megninu af íslenska rjúpnastofninum. Og fimm skálum af frómas. 

Þess vegna geri ég varðúðarráðstafanir. Líka svolítið af því að ég held jólin hátíðleg allan desembermánuð. Og megnið af nóvember. Svona átlega séð. Þannig að ég má prísa mig sæla ef ég fer yfir höfuð í þennan bölvaða jólakjól. 

Eins þarf ég að klæðast einhverju fallegu á jóladag. Ekki væflast ég um með hangikjötsvömb í rauða kjólnum. Nei. Ég þarf eitthvað þægilegt. En glæsilegt. Eitthvað sem ég get borðað í. Og kem til með að passa í ennþá á annan í jólum. 

Ég var að sjálfsögðu ekki lengi að finna eitthvað brjálæðislega fallegt. Sem ég varð að eignast. Aldrei slíku vant. Hóst.

Kimono frá Báru vinkonu minni Atla. Sem ætlar að sauma brúðarkjólinn minn.

Fyrir brúðkaupið sem sambýlismaðurinn er nota bene að reyna að fresta. Sökum sjómennsku já. Einmitt já. Hann auðvitað rétt ræður því. Ég gifti mig 9.júlí. Honum eða einhverjum öðrum. Í stórfenglegum kjól.

Ókei, önnur saga. Ræðum það síðar.

Ég hef verið með Báru dálítið á heilanum síðan í sumar. Þá eignaðist ég þennan kimono. Sem ég féll svona líka fyrir. Og féll eiginlega fyrir Báru í leiðinni. Þannig að það kom engin önnur til greina þegar ég fór að huga að brúðarkjól.

Kannski giftist ég bara Báru. 

Sjáum til.

Allar þessar pallíettur sko. Svo skínandi fagrar. Ó, ég elska þessa flík.

Já, ég get verið bæði kynþokkafull og dularfull í senn. Sérstaklega þegar ég er með myndavélina á self-timer. Og stend ein í stofunni. Með dregið frá öllum gluggum. Og myndavélin uppi á stól. Og ég pósandi um alla stofu. Búin að steingleyma að ég sé stödd á jarðhæð.

Ég veiti sennilega einhverjum nágrönnum mikla gleði. 

Þessi kimono hentar vel til bæði ofáts og áfengisdrykkju. Helvíti hentugur svona um jólin. 

Hann er fáanlegur í fleiri litum og ég mæli eindregið með að þið kíkið á Báru hérna. Helst núna. Af því að hún er hæfileikarík. Og frumleg.

 Smellið í eitt læk og skoðið það sem hún er að bauka. 

Þið finnið mig bæði á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

Í fínni kantinum

Hversu mikið getur ein kona fjasað um kjóla? 

Ehm, alveg ógeðslega mikið. Augljóslega. 

Kjólar. Af hverju kjólar? Alla daga, alltaf. (Ég ímynda mér að þið séuð að velta þessu fyrir ykkur. Þó sennilega standi flestum á sama hvort ég klæðist kjól, buxum eða klepruðum nærbuxum). 

Klepraðar nærbuxur. Oj. Þið finnið mig aldrei í slíku. Enda er ég almennt sjaldan í nærbuxum.

Hah, djók. Eða já. Nærbuxur eru óþægilegt fyrirbæri. Einmitt já.

Ókei. Kjólar. Ekki nærbuxur. 

Kjólar eru öryggisnetið mitt. Hafa verið það síðan ég var unglingur. Ég á auðvelt með að finna kjóla sem passa. Buxur eru allt annar handleggur. Eða hafa verið það í gegnum tíðina. Kjólar hafa svolítið verið vinir mínir í gegnum súrt og sætt. Þykkt og þunnt - bókstaflega. Ég hef alltaf getað smeygt mér í kjól, sama hvaða kona hefur mætt mér í speglinum hverju sinni. Buxur, tjah - þær hafa ekki alltaf verið mér hliðhollar. Bölvaðar. 

Kjólar eru líka eitthvað sem ég nota til þess að undirstrika að ég sé kvenmaður. Ég er svoddan helvítis bredda. Þokki minn er á pari við starfsmann á olíuborpalli. 

Ó, ég rakst á þennan um helgina. Í Vero Moda. Ég var að aðstoða systur mína við afmælisgjafakaup. Við keyptum auðvitað enga afmælisgjöf. Af því ég eyddi góðum 45 mínútum inni í mátunarklefa að rökræða við sjálfa mig. 

Ég er mjög léleg aðstoðarkona. 

Ég er talsvert betri í rökræðum. Sérstaklega við mig sjálfa. Ég sannfærði mig einfaldlega um að ég ætti ekki nóg af fötum í fínni kantinum. Ég er ágæt í hversdagsdeildinni. En fínni deildin - hana má bæta. 

Það var eins og við manninn mælt. Kjólinn var seldur. Settur í poka. Ég húrrandi hress. Systir mín eitthvað minna. 

Róleg, Tyra Banks.

Þetta er það sem við í bransanum köllum bedroom eyes.

Já, sambýlismaðurinn er stálheppinn maður.

Og að öllu gríni slepptu - dásamlega fallegur kjóll. Sem kjólablætiskerlingin á olíuborpallinum er ferlega ánægð með. 

Þið finnið mig á bæði Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

Misheppnaðar myndatökur

Það hefur sennilega ekki farið framhjá neinum sem staldrar við á þessu bloggi að ég læt taka mikið af myndum af mér. Mjög mikið. Í flestum tilvikum er það sambýlismaðurinn sem smellir af. Þessi elska. Og gerir það með glöðu geði. Enda get ég táldregið hann á ýmsa vegu. Sem ég ætla ekki að útlista frekar hérna. 

Stundum smellir afkvæmið af. Sem er ekki eins mikil elska þegar kemur að myndatökum. Að fá hann til að taka myndir kostar bæði þolinmæði og peninga. Og margar skálar af sykruðu morgunkorni. Nei, hann vílar ekki fyrir sér að þiggja mútur. Fyrir allan andskotann.

Stundum neyðist ég til þess að leika af fingrum fram. Eins og ég hef sýnt ykkur áður. Það á aðallega við þegar sambýlismaðurinn er á sjó og ekkert lausafjár til á heimilinu til þess að greiða afkvæminu. Sem heldur að hann sé Saga Sig. Eða Nigel Barker. 

Svo er það fyrirsætan. Sem leikur nokkuð stórt hlutverk í öllum þessum myndatökum. Hún er, ehm, erfið. Kröfuhörð. Óþarflega meðvituð um sjálfa sig. Óþolinmóð. Með óteljandi fyrirskipanir. Boð og bönn. Og veit að sjálfsögðu langbest þó hún sé ekki með myndavélina í höndunum.

Mögulega má segja að hún sé á pari við Naomi Campell. Ekki í fegurð og þokka. Nei. Heldur í skapofsa og ofbeldishneigð. 

Regla númer eitt, tvö og þrjú hjá fröken Campell (já, ég ætla bara að kalla mig það) eru margar myndir. Það verður að vera nóg. Alveg glás. Hún verður að hafa úr nógu að velja sko. Aðallega af því að hún er aldrei sátt. Ef teknar eru hundrað myndir getur hún sætt sig við sirka fjórar. Give or take. 

Og Campell kennir ljósmyndaranum alltaf um þessar 96 sem voru slæmar. Hún á enga sök að máli. Enda ávallt glæsilegheitin uppmáluð. Fagmaður og fyrirsæta fram í fingurgóma.

Eða bara alveg alls ekki. Eins og sjá má ef við skoðum myndir sem teknar voru í sérlegri myndatöku um helgina. Campell í nýjum kjól og svona. Búin að táldraga sambýlismann sinn hálfa leið til Keflavíkur. Og útkoman? Talsvert verri en venjulega. Ekki ein nothæf mynd. Ekki ein.  

Skemmtilegt sjónarhorn. Með vindinn í fangið og vömbina út í loftið. 

Nei, ég var ekkert að átta mig á því að vindurinn var að líma kjólinn við mig. Svona stóð ég þó nokkrar myndir í viðbót. Fagmaðurinn sem ég er. 

Vindurinn búinn að feykja hárinu af skallablettinum. Já, ég er eins og nírætt gamalmenni. Ég þarf að greiða yfir. 

Ég var ekki að reka út úr mér tunguna. Nei, bara að tuða. Var að muldra setninguna sem ég læt flakka 390 sinnum í hverri myndatöku.

,,ENGA UNDIRHÖKU, ÞÚ MANST!"

Ennþá með vömbina út í loftið og vindinn í fangið. Og sambýlismaðurinn smellti bara og smellti. Þorði ekki öðru. Krafan um fáranlega margar myndir og allt það. 

Ég á auðvitað óteljandi svona myndir. Alveg óteljandi.

Þarna var ég að reyna við einhver glæsilegheitin.

Og flaug á rassgatið í kjölfarið.

Þetta hopp var endurtekið örugglega 15 sinnum. Alltaf leit ég út fyrir að vera með harðlífi. Einu harðsperrurnar sem ég hef fengið á árinu. Og örugglega tuttugasta skiptið sem sambýlismaðurinn hefur íhugað að yfirgefa mig á árinu. 

Jæja, sambýlismaðurinn er farinn á sjó. Campell ætlar að rífa fram litabækurnar og rauðvínið. Mmm. 

Þið finnið mig bæði á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

Yfir rassinn

Ég er ekki að fara að sýna ykkur nýjan kjól. Aldrei slíku vant. Fæ prik fyrir það. 

Nei, ókei. Engin prik. Ég á ekkert einasta prik skilið. Spörum prikin. Þessi færsla inniheldur nýja skyrtu. Og trefil. Allt gult. Svo fallega gult. 

Mér líður vel í gulu. Afskaplega vel. Augljóslega. 

Æ, það er eitt sem pirrar mig. Frekar mikið. Svo ég vaði nú úr gulu yfir í annað. Alveg allt annað. Það pirrar mig hvernig ég segi stundum frá. Þið vitið. Ég get aldrei smellt í stutta bloggfærslu. Bara með tíu myndum og tveimur setningum. Nei. Ég þarf alltaf að segja einhverja sögu. Ferlega langa sögu. Sem er ógeðslega tímafrekt. Og það pirrar mig. Í rauninni dugar alveg:

 ,,Hæ. Ég keypti skyrtu og trefil. Allt gult og glimrandi glæsilegt. Takk og bæ."

Svo bara glás af myndum og allir sáttir. En nei. Ó, nó. Ég get það ekki. Ég finn strax þörfina til þess að byrja að segja ykkur hvernig ég lokkaði sambýlismanninn í Smáralindina af því mig vantaði sjampó. Allt í lagi, ekki frumlegasta lygin í stóru lygabókinni minni. 

Úff, sú bók sko. Þvílíkur doðrantur. En hún inniheldur samt bara hvítar lygar. Sem skaða ekki nokkurn mann. Að ég held. 

Nei, það var ekkert sjampó sem mig vantaði. Ég hafði fengið veður af gulum kjól kvöldið áður. Sem staðsettur var í Vila. Ég ætlaði bara aðeins að kíkja.

Og núna ætla ég að hætta. Sagan búin. Ég keypti föt. Við skulum skoða þau. Án frekari málalenginga. Andskotinn sko. Ég vildi að ég væri hnitmiðaðri. 

Trefill: Vila í Smáralind.

(hintmiðað, sko mig!)

Glætan. Þetta hnitmiðaða dæmi gengur ekki. Aldrei.

Tölum aðeins um rassinn á mér. Og þessa skyrtu. Sem ég keypti líka í Vila. Ég kaupi aldrei skyrtur. Á ekki eina einustu. Eða jú, eina. Karlmannskyrtu. Sem ég gaf sambýlismanninum í jólagjöf. Honum leið eins og háöldruðum kúreka í henni. Þannig að ég hirti hana. Og er eins og kornungur glæsifoli í henni. En það er önnur saga.

Ég nenni ekki skyrtum. Það er nefnilega afar sjaldgæft að þær passi yfir rassinn á mér. Ég get alveg hneppt þeim að ofan. Enda ekki nokkur fyrirstaða þar. Flatlendi eins langt og augað eygir. Svo koma neðstu tölurnar. Og þá fer að síga á ógæfuhliðina. Og ég verð eins og rúllupylsa sem er byrjuð að losna í annan endann. Eða já. Þið vitið. Vítt að ofan. Alltof þröngt að neðan. 

En ekki þessi. Strekkist ekki einu sinni yfir það eina sem ég á sameiginlegt með Kardashian-systrunum. 

Þessi mynd líka hérna að ofan. Mér finnst hún stórkostlega falleg. Jú, það má segja fögur orð um myndir af sjálfum sér. Það er líka bara svolítið hressandi. Svona ykkur að segja. 

Það þarf að strauja skyrtur. Allt í lagi. Duly noted.

Næsta blogg verður stutt, hnitmiðað og ekki um rassinn á mér. 

Núna ætla ég í Ikea. Og kannski Tiger. Og Söstrene. Og halda áfram að fylla íbúðina af brúðkaupsskrauti og kertum sem ekkert samræmi er í. 

Þið finnið mig á bæði Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

Fleiri rendur

Allt í lagi. Hvar á ég að byrja söguna af þessum kjól? 

Sko. Já. Um daginn átti ég innilegar samræður við sambýlismanninn um snakkskálar. Eða um það hversu mikið okkur skortir slíkar skálar. Það er svo helvíti ólekker að hakka alltaf snakkið í sig beint upp úr pokanum. 

Í gærkvöldi sátum við svo hérna við eldhúsborðið. Að snæða fajitas. Sem kemur sögunni ekkert við. Allavega. Sambýlismaðurinn spyr hvort ég geti ekki skroppið fyrir sig og keypt klór. Ég hélt það nú. Kringlan opin til níu og svona. Ekkert mál að skottast fyrir hann í Hagkaup. Kaupa klór. Jafnvel svipast um eftir snakkskál í leiðinni. Svona fyrst ég var á annað borð að fara í Kringluna. Gráupplagt að slá tvær flugur í einu höggi. Eins og mér einni er lagið.

Ég byrja á að koma við í Tiger. Í leit að skálinni sko. Jæja, ég finn afar laglega skál eftir litla leit. Sem kostaði 900 krónur. Ég rökræddi aðeins við sjálfa mig. 900 kall. Lét skálina frá mér. Úff. Ég get alveg kafað með lúkurnar ofan í snakkpokann eitthvað lengur. Níu hundraðkallar fyrir eina skál. Gleymdu þessu. 

Þar með var það afgreitt. Ég legg leið mína í Hagkaup. Með viðkomu í Gallerí 17. Sem ég fer afar sjaldan inn í. Af því ég er mjög langrækin. Og fyrirgef ekki neinum neitt. Ég lenti nefnilega einu sinni í mínu eigin Pretty Woman atviki inni í þessari verslun. Fyrir utan þá staðreynd að ég var 14 ára fermingarstelpa. Ekki vændiskona. 

Löng saga stutt: ég var of þung. Afgreiðslukonan sagði að ég fyndi sennilega ekkert í minni stærð hjá þeim. Ókei, 16 ár síðan. Ég veit. Sumt bara gleymist seint. Eða aldrei. 

Nóg af dramatík. Í gærkvöldi keypti ég ekki klór. Af því ég var viss um að ég gæti fengið hann ódýrari í Bónus. Og það var ekki opið þar þegar ég var á ferðinni. Eins neitaði ég mér um snakkskál á 900 krónur. 

En ég keypti kjól. Ó, svo fínan kjól. Í Gallerí 17. Sem kostaði mig, tjah, tíu snakkskálar. Rétt tæplega.

Já, hann er jafn þægilegur og hann er fallegur. Ef þið voruð að velta því fyrir ykkur.

Það er alltaf ein ristilkrampapósa í hverri myndatöku. Auðvitað. 

Leitt að ég náði ekki mynd af sambýlismanninum þegar ég kom heim eftir Kringluferðina. Ekki með klór. Né snakkskál. Af því ég var að spara. Sú mynd hefði átt heima í ramma.

Eigið góða helgi mín kæru.

Þið finnið mig bæði á Snapchat & Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

Gulur úr Rauða

Jú, hér hefur ríkt þögn í heilar tvær vikur. Mikið rétt. Alltaf kem ég þó aftur. Það hefur verið mikið að gera. Út um allt. Og allsstaðar. Þá endar bloggið yfirleitt í 10.sæti. Því miður. 

Æ, svo hef ég verið í andlegri lægð. Þessari sem ég tek tvisvar á ári. Eða fimm sinnum. Give or take. Stundum er bara allt djöfulsins ómögulegt. Og það er alveg andskotans allt í lagi. Og núna er ég hætt að blóta. Og ætla að sýna ykkur fína gula kjólinn minn. Sem ég keypti í Rauða krossinum. Á Laugavegi, nánar tiltekið. 

Ég og afkvæmið vorum þar á rölti um daginn. Aldrei slíku vant voru augu mín ekki skimandi hvern einasta búðarglugga. Var ég veik? Nei. Annars hugar? Vel mögulega. Skyndilega rífur afkvæmið í höndina á mér. Snarhemlar. Horfir stíft í augun á mér.

,,Bíddu, sástu ekki gula kjólinn í glugganum?"

Ég hrópa upp yfir mig. ,,Hvaða gula kjól?!" Áfram horfir vesalings afkvæmið stíft á mig. ,,Viltu nota inniröddina mamma." Svo tekur þessi elska í hönd mína og leiðir mig að gluggum Rauða krossins. Þar sem þessi gula dýrð blasir við mér. Eins og ferskur andvari á sólríkum sumardegi. Eða eitthvað.

Ég er ekki komin sex mánuði á leið. Pilsið er þröngt. Efri hlutinn víður. Ekkert sérstaklega lekker svona á mynd. En þið vitið, sáldrandi dásamlegt séð með eigin augum. 

Gulur og guðdómlegur. Í minni eigu þökk sé vökulum augum afkvæmisins. 

Kostnaður: Jón Sigurðsson og fjórir hundraðkallar til viðbótar. 

Í öðrum fréttum: Tveir dagar síðan brúðkaupsundirbúningur hófst og sambýlismaðurinn þegar farinn að hóta mér lífláti. Og missa dálítið af hári. Eins og ég benti honum góðfúslega á í gær. Og var næstum grýtt út um gluggann fyrir vikið. Af þriðju hæð nota bene.

Þetta verða tíu mánuðir af tómri gleði og húrrandi hamingju. Ég finn það á mér. 

Undirbúningur verður að sjálfsögðu í beinni útsendingu á Snapchat. Eiginmannsefni mínu til mikillar gleði. Einmitt já. Þar má einnig senda mér góð ráð. Og hvers kyns ábendingar. Allt slíkt verður þegið með þökkum. 

Þið finnið mig bæði á Snapchat & Instagram - gveiga85.

Heyrumst fljótlega.

Rendur

Allar mínar frásagnir byrja og enda eins. Ég fer í einhverja búð. Í þeim tilgangi að kaupa eitthvað ákveðið. Kaupi það ekki. Kem út með kjól. 

Í gær fór ég einmitt í Kringluna. Aðallega til þess að snæða. Svo ætlaði ég að koma við í Hagkaup. Bara til þess að kaupa tannkrem. Á leið minni þangað gekk ég framhjá Vero Moda. Sá glitta í eitthvað þverröndótt. Ég pírði augun. Horfði betur. Sá að þetta var kjóll.

Skyndilega varð mér nákvæmlega sama um tannheilsu mína. Og annarra fjölskyldumeðlima. Sem reiða sig á mín tannkremskaup. Ekki kjólakaup. Æ, whatever.

Ég keypti kjól. Stórglæsilegan kjól. Kostaði sexþúsund. Og einhverja níu hundraðkalla.

Gleymdi ég tannkreminu?

Já, ég gleymdi tannkreminu.

Mér til varnar þá er ég að safna í skynsamlegan fataskáp. Ég á jú fátt annað en mjög óskynsamleg föt.

Hver trúir og treystir konu í skósíðum blómakjól? Með fiðrildaspennur í hárinu. Og grænt naglalakk. Jafnvel gult í bland. Enginn. Nei, ekki nokkur maður. 

Afar íbyggin kona. Að láta taka myndir af sér klukkan átta í morgun.

Þessi kjóll er bara svo skratti fínn í sniðinu. Ég dansaði um eins og drottning í honum í dag. 

Eins og drottning segi ég.

Jæja, ég má ekki vera að þessu. Bubbi er víst kominn á Snapchat. Það er mál sem ég þarf að kanna betur. Miklu miklu betur.

Heyrumst.

Karrígulur

Ég fór í Kringluna í dag. Til þess að kaupa karlmannsskyrtu. Ég kom ekki út með skyrtu. Ó, nei. Heldur kjól. Karrígulan kjól. Þá sjaldan. 

Sambýlismaðurinn er í örstuttu stoppi og var með í för. Kringluferðin var hans hugmynd. Hann byrjaði á því að bjóða mér upp á kaffibolla. Vildi svo taka dálítið rölt áður en farið yrði á stúfana eftir nýrri skyrtu. Við örkuðum framhjá Vila. Ég sá glitta í eitthvað gult. Snarhemlaði. 

Ó, ég mátaði. Varð skotin. Svo skotin. Flögraði út úr mátunarklefanum og brosti mínu blíðasta framan í sambýlismanninn. Hann ljómaði eins og sól í heiði á móti. Sem er auðvitað haugalygi. Hann hristi hausinn mæðulega og muldraði eitthvað um hvað ein kona þyrfti eiginlega að eiga marga kjóla.

Góð spurning. Sem ég hef ekkert svar við. 

Við leituðum svo að skyrtu. Fundum ekkert bitastætt. Sambýlismaðurinn horfði á mig valhoppa með pokann minn. Með öfundsýkisglampa í augunum. 

,,Ánægjulegt að bjóða þér í Kringluna til þess að kaupa skyrtu. Og koma út með kjól. Ekki skyrtu. Og það ekki í fyrsta skiptið. Né annað."

Örlítið opinn í bakið. Sem er fallegt. Svo unaðslega fallegt.

Stundum stilli ég mér upp eins og ég sé með ristilkrampa. Gerist á bestu bæjum. 

Svo heppilega vildi til að naglalakkið sem ég skartaði í dag smellpassaði við kjólinn. Hah, hvílík lukka. Já, svona er ég stálheppin stundum. 

Jæja, ég á von á fólki í kvöldkaffiboð. Og með fólki á ég við systkini mín. Það hljómar bara svo fágað og frúarlegt að segjast eiga von á fólki í kaffiboð. Já. Eða eitthvað.

Þið finnið mig bæði á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.