1500 kall

Á síðasta föstudag héldu þó nokkrar verslanir hinn ameríska Black Friday hátíðlegan. Einhverjir sáu ástæðu til þess að röfla yfir því. Auðvitað. Fari það grábölvað að fá afslátt rétt fyrir jólin. Til andskotans með það bara. 

Jú, eitthvað var rætt um að afslátturinn væri víðast hvar frekar nískulegur. Blablabla. Fyrir marga getur skipt máli að spara örlítið. Þó það sé ekki nema þúsundkall. Sérstaklega á þessum árstíma. 

Það gefur manni enginn þúsundkall. Eins og amma mín myndi segja. 

Ekki röflaði ég. Ég röfla aldrei.

Ég sat heima með dollaramerki í augunum. Enda orðin svo skratti amerísk. Black Friday og allt það. Ég beið salíróleg alveg þangað til klukkan fimm. Þá átti sambýlismaðurinn að fara aftur á sjó. Og ekki versla ég með hann heima. Ekki þessa dagana. Hann heldur að ég sé að spara. Eða við já. Hann heldur að við séum að spara. 

Af því hann vill ekki að við verðum eldri borgarar á leigumarkaði. Svo neitar hann líka að gifta sig í jakkafötunum sem hann keypti fyrir skírnina hjá afkvæminu árið 2007. Það var einmitt sparnaðarráð sem undirrituð lagði til. Ég hugsa alltaf í lausnum sko. Lausnum sem ég græði á.

Og hann hlustar aldrei á mig. 

Jæja. Hvað um það. Ég sat spök þangað til að ég gat fleygt Jóakim Aðalönd um borð í grænlenskan frystitogara. 

Ég reykspólaði svo af bryggjunni. Eins og óð kona. Brunaði sem leið lá í Gyllta köttinn. Þar sem allir vintage kjólar voru á 1500 krónur í tilefni dagsins. Ömurlega ameríska dagsins. Hóst. 

Ég geng aldrei í bleiku. Tjah, fyrir utan þarna náttsloppinn minn. Sem ég er eiginlega alltaf í. Ég geng aldrei í bleikum kjólum. Svona réttara sagt.

En þessi. Þetta snið. Fölbleikur og fagur. Og á einungis fimmtánhundruð kall. 

Ég varð að fá hann.

Ókei. Og tvo aðra.

Whatever. 

Note to self: slepptu svarta brjóstahaldaranum næst. 

Þessi myndataka kostaði mig nota bene 1100 krónur. Já, afkvæmið er hætt að þiggja sælgæti og sykrað morgunkorn fyrir að mynda móður sína. Það er af sem áður var.

Ætli hann biðji ekki um brennivín og kvennafar næst. 

Djók.

Þið finnið mig á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst. 

Karrígulur

Ég fór í Kringluna í dag. Til þess að kaupa karlmannsskyrtu. Ég kom ekki út með skyrtu. Ó, nei. Heldur kjól. Karrígulan kjól. Þá sjaldan. 

Sambýlismaðurinn er í örstuttu stoppi og var með í för. Kringluferðin var hans hugmynd. Hann byrjaði á því að bjóða mér upp á kaffibolla. Vildi svo taka dálítið rölt áður en farið yrði á stúfana eftir nýrri skyrtu. Við örkuðum framhjá Vila. Ég sá glitta í eitthvað gult. Snarhemlaði. 

Ó, ég mátaði. Varð skotin. Svo skotin. Flögraði út úr mátunarklefanum og brosti mínu blíðasta framan í sambýlismanninn. Hann ljómaði eins og sól í heiði á móti. Sem er auðvitað haugalygi. Hann hristi hausinn mæðulega og muldraði eitthvað um hvað ein kona þyrfti eiginlega að eiga marga kjóla.

Góð spurning. Sem ég hef ekkert svar við. 

Við leituðum svo að skyrtu. Fundum ekkert bitastætt. Sambýlismaðurinn horfði á mig valhoppa með pokann minn. Með öfundsýkisglampa í augunum. 

,,Ánægjulegt að bjóða þér í Kringluna til þess að kaupa skyrtu. Og koma út með kjól. Ekki skyrtu. Og það ekki í fyrsta skiptið. Né annað."

Örlítið opinn í bakið. Sem er fallegt. Svo unaðslega fallegt.

Stundum stilli ég mér upp eins og ég sé með ristilkrampa. Gerist á bestu bæjum. 

Svo heppilega vildi til að naglalakkið sem ég skartaði í dag smellpassaði við kjólinn. Hah, hvílík lukka. Já, svona er ég stálheppin stundum. 

Jæja, ég á von á fólki í kvöldkaffiboð. Og með fólki á ég við systkini mín. Það hljómar bara svo fágað og frúarlegt að segjast eiga von á fólki í kaffiboð. Já. Eða eitthvað.

Þið finnið mig bæði á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

Litlu hlutirnir

Það fyrsta sem ég sé á morgnana. Af því það fyrsta sem ég geri er að opna ísskápinn. Og fá mér Pepsi Max. Bara einn sopa. Já ég er ógeð. 

Harvey minn og klisjukennt póstkort. Ég elska klisjur. Og flennistóru segulmyndina af Harvey. Mínum heittelskaða. Númer tvö sko. Eða kannski þrjú á eftir Gordon Ramsay. Njah, fjögur. Á eftir Gordon og Bubba Morthens. 

Fyrsti kaffibollinn á mánudagsmorgni. Svo stórkostlegur. Unaðslegur. Í öllum sínum einfaldleika. 

Að eiga regnhlíf. Í ömurlegu veðri. Hlébarðamynstraða. Af því ég myndi aldrei láta sjá mig með neitt annað. 

Að koma heim sársvöng um miðjan dag. Finna sambýlismanninn inni í eldhúsi að smjörsteikja lúðu. Sem var dýrðleg. Það verður feitt og fínt að hafa hann heima í heilar sex vikur. Smjörsteikjandi á miðjum mánudegi. Guð á himnum.

Að geta fengið kvöldmat á slikk í Ikea. Af því sambýlismaðurinn bar fram áætlaðan kvöldmat í kaffitímanum. 

Þegar sambýlismaðurinn býður mér bílasölurúnt. Ég þigg ávallt slík boð af því þá fæ ég ís. Það er hægt að lokka mig hvert á land sem er með loforði um eitthvað matarkyns. 

Ísinn klárast. Hratt. En rúnturinn heldur áfram. Ég byrja að reyna að bora úr mér augun. Og bið þess heitt og innilega að eyrun á mér fyllist af merg. Og ég hætti að heyra tuðið um að 16 ára gamli Yaris minn eigi heima á haugunum.

Nota bene, þegar sambýlismaðurinn kom í land á fimmtudaginn þá bannaði hann mér að koma á bryggjuna á Yarra. Röflaði eitthvað um lausa stuðarann og teipaða hliðarspegilinn. Fyrr má nú aldeilis fyrr vera. 

Jæja. Meiri ís. Yoyo ís og Keeping Up With the Kardashians. Nóbb. #noshame. Vottar ekki fyrir því. 

Ég er á bæði Snapchat og Instagram - @gveiga85.

Heyrumst.

Brjóst & salsa

Það er búið að vera ferlega bjart yfir mér í dag. Svo gott veður. Svo góð helgi að baki. Allt í plús. Ég og afkvæmið eyddum helginni að mestu leyti í Sundhöll Reykavíkur. Sem var stórkostlegt. Fyrir utan mistökin sem ég gerði við sundfatakaup. 

Ég keypti mögulega topp í skálarstærð D. Höfum á hreinu að ég er í A. Mínus A sennilega. Toppurinn sem ég keypti er eiginlega með svona útblásin brjóst í stærð D. Efnið leggst ekkert að mínum brjóstum neitt. Nóbb. 

Allt í lagi. Þetta gæti alveg verið skálastærð C. Eða eitthvað. Þetta er að minnsta kosti miklu stærra rými en mínir dyrahnappar þurfa. Svo er mjög augljóst að ekki er um alvöru brjóst að ræða. Bara bringa og svo tvær kúlur. Lekker. Hrikalega lekker. 

Jæja. Ég ætlaði ekki að tala um júllurnar á mér í dag. Eða aðkeyptu júllurnar mínar. Heldur salsa. Jarðarberjasalsa. Sem er bjart og gott. Litríkt og ljúffengt. 

Jarðarberjasalsa:

2 litlar lárperur

1 box jarðarber (250 grömm)

1-2 chili-aldin

1/2 rauðlaukur

safi úr 1/2 lime

1/2 teskeið salt

1/4 teskeið hvítlauksduft

kóríander eftir smekk (eða bara mikið, ógeðslega mikið)

Söxum allt niður og blöndum saman í skál.

Kryddum og kreistum lime-ið yfir. Hrærum allt varlega saman.

Virkilega gott. Súrt, salt, sætt - stórkoslegt bragðlaukadjamm. 

Gott með söltuðu nachos-i. Eða bara með skeið. Og beint upp í munn. 

Mmm.

Heyrumst.

H O L L T

Ég átti frekar erfitt með að sofna í gærkvöldi. Af því að það var svo mikil hvítlaukslykt af sænginni minni. Og af hverju var hvítlaukslykt af sængurfötunum mínum? Jú, af því að ég eyddi gærkvöldinu í bólinu með einni svínfeitri og 16 tommu. Beint úr ofninum hjá Dominos. 

Ég vaknaði ennþá södd og í vígahug. Reif utan af rúminu (nei, ég nennti því ekki í gærkvöldi) og ákvað að ég væri hætt að borða rusl. Tilraun 1263, ég veit. Oh, ég veit það svo vel. Ég er svoddan ruslatunna. Stundum. Oftast. Það bara gengur ekki lengur. 

Ég hef ekkert sérstakar áhyggjur af holdafarinu. Meira af heilsunni bara eins og hún leggur sig. Það rennur mjög beikonfitublandað blóð um mínar æðar. 

Ég ætla að taka mig taki. Jú, víst. Sver það. Hætta að rusla öllu sem verður á vegi mínum í ginið á mér. Hugsa fyrst. Borða svo. Eða eitthvað.

Það er ekki króníski mánudagsmegrarinn sem talar. Nei. Nei. Nei. Þetta skal ná lengra en það.

Þessi ágæti mánudagur hefur annars gengið vonum framar. Svona líka. Ég henti í þessar húrrandi fínu hollustukúlur áðan. Svona þegar hin hefðbundna síðdegis súkkulaðiþörf gerði vart við sig. 

Hollustukúlur:

1 bolli haframjöl

2/3 bolli ristaðar kókosflögur (ég notaði kókosmjöl af því ég nennti ekki út í búð)

1/2 bolli hnetusmjör

1/2 bolli hampfræ

1/2 bolli hunang eða agave sýróp

1/4 bolli ósætt kakó

2 matskeiðar chiafræ

1 teskeið vanilludropar

Hrærið allt vel saman. Ég notaði nú bara hendurnar. Með tilheyrandi sóðaskap.

Ef blandan er of þurr má bæta við meira af hunangi.

Leyfið þessu að dúsa í ísskáp í góðan hálftíma áður en þið hnoðið í kúlurnar. 

Þær eru alveg lúmskt góðar þessar. Engar Bingókúlur samt. En nokkuð fullnægjandi. Svona á sinn hátt. 

Ég hugsa að það sé best að ég skrásetji kyrfilega þessa lífsstílsbreytingu. Ykkur er óhætt að bíða spennt eftir frekari fregnum. 

Heyrumst.

Helgarsæla

Helgin mín var með allra ljúfasta móti. Ég fékk þær fregnir að meistararitgerðin mín væri staðin. Sem voru einkar gleðileg tíðindi. Umsögnin sem fylgdi henni var svo fögur að mig langaði að sleikja tölvuskjáinn. Og setja hana í status á Facebook. En ég náði að hemja mig. Og halda henni fyrir sjálfa mig. Og mömmu. Og ömmu. Og alla sem voru online á Facebook-spjallinu stuttu eftir að ég bar hana augum. 

Ég drakk báðar flöskurnar af þessu ágæta tilefni. 

Barnsfaðir, fyrrverandi og verðandi sambýlismaður flaug suður á bóginn og eyddi með okkur helginni. Hann er svo væntanlegur hingað í 105 eftir 16 daga. Til frambúðar.

Látið ekki eins og þið séuð hissa. Þið voruð fyrir löngu búin að leggja saman tvo og tvo. 

Á síðustu þremur vikum hef ég haldið fleiri matarboð en á ævinni allri. Það er ánægjuleg þróun. Fyrir utan það hvað mér finnst ógeðslega leiðinlegt að elda. Látum það liggja á milli hluta.

Ég gerði svo sannarlega reyfarakaup í Kolaportinu um helgina. Fjórar bækur á einn fjólubláan. Þúsundkall sko.

Það er ekkert athugavert við það að ég eigi tvö eintök af þessari? Er það? 

Nei, ég hélt ekki.

Heyrumst.

KaramelluKrispies.

Jú, ég veit. Það er mánudagur. Það er janúar. Mér er bara alveg sama. Meinlætalíf er leiðinlegt. Hinn gullni meðalvegur er víst fínn. Hef ég heyrt. Ég á að vísu eftir að finna minn. Og reyna að feta hann. En það er önnur saga. Ég ætla að kaupa mér kort í ræktina þegar ég kem til Reykjavíkur. Jú víst. Ég meina það. Ég væri nefnilega dálítið til í tónaða fótleggi. Stundum finnst mér rassinn á mér líka vera farinn að síga. Já, allt allt önnur saga. 

Þetta er gott. Eiginlega alveg ógeðslega gott. Eins óþolandi og mér finnst að nota orðið ógeðslega í tengslum við mat. En stundum er ég tilneydd. Eins og núna.

KaramelluKrispies:

3 stykki Pipp með karamellufyllingu

1 bolli sýróp

1/2 bolli sykur

1 bolli fínt hnetusmjör

6 bollar Rice Krispies

2 pokar af ljósum súkkulaðidropum

Bræðum saman Pippið, sykurinn, sýrópið og hnetusmjörið við vægan hita. Þegar þetta er orðið að silkimjúkri blöndu fær Rice-ið að fjúka saman við. 

Hrærið vel. Mjög vel.

Komum unaðslega klístraðri blöndunni fyrir í eldföstu móti sem klætt er bökunarpappír.

Þjöppum vel og vandlega.

Bræðið súkkulaðidropana og smyrjið yfir þjöppuna. 

Ég vildi smakka dýrðina bæði með ljósu og dökku súkkulaði.

Nei, ókei. Ég er að ljúga. Ég átti bara til tæplega hálfan poka af ljósum súkkulaðidropum. Þannig að ég varð að skítmixa rest. Með bræddum súkkulaðispæni. 

Ljúffengt með eindæmum. Gerði alveg stormandi lukku hérna í dag. Eða hjá mér sko. Það hefur enginn annar smakkað. 

Heyrumst.