Jólakjóllinn í ár

Ég sagði ykkur frá því í síðustu viku hvernig ég fleygði sambýlismanninum um borð í grænlenskan frystitogara. Reykspólaði svo af bryggjunni af því ég hafði fengið veður af afslætti í Gyllta kettinum. Þar sem ég keypti þrjá kjóla. Eins og ég hef jú áður sagt frá.

Ég er búin að sýna ykkur einn kjól. Og nú er komið að því að draga kjól númer tvö upp úr pokanum. Allt í lagi, ég er alveg búin að taka kjól númer þrjú upp úr pokanum líka. Og troða honum ofan í skúffu. Mjóu skúffuna mína. Þar sem ég geymi föt sem ég ætla að passa í seinna. 

Nei. Ég passaði ekki í hann. Svo langt því frá. Bölvaða andskotans kjóldrusla. Mátaði ég hann ekki áður en ég fjárfesti? 

Nei. Svarið er nei. 

Ég var svo æst. Með stjörnur í augunum. Hraðan afsláttarhjartslátt. Þandar taugar. Mátti ekkert vera að því að týna af mér hverja einustu spjör. Rugla hárinu og eyðileggja maskarann. Allt fyrir einn kjól. Eða þrjá. Ekki að ræða það. 

Svo festi ég mig einu sinni í alltof litlum samfestingi. Í mátunarklefa. Einmitt í Gyllta kettinum. Ég hef ekki enn beðið þess bætur. Og máta helst aldrei neitt. Tek bara sjénsinn. Með mjög misjöfnum árangri. 

Jæja. Whatever. Svo lengi sem sambýlismaðurinn kemst ekki að þessu. Eða finnur þessa skúffu mína. 

Jólakjóllinn í ár er stórkostlegur. Fagurrauður og fljúgandi sætur. 

1500 krónur. Hann kostaði 1500 krónur. 

Afkvæmið var nánast með tár á hvarmi þegar hann smellti af þessum myndum. Álagið á átta ára barni. Þrífótur hefur formlega verið settur á jólagjafalistann.

Það er verst að ég er eiginlega búin að kaupa jólagjöfina frá sambýlismanninum. Já. Frá honum til mín. Og hann veit ekki af því. 

Þau kaup voru gerð af hjálpsemi og hlýhug. Af því hann er á sjó. Og ekki verslar hann jólagjafir þar. Nema hann ætli sér að gefa mér karton af sígarettum. 

Jább. Ég er húrrandi hamingjusöm með hann þennan. 

Þið finnið mig á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

1500 kall

Á síðasta föstudag héldu þó nokkrar verslanir hinn ameríska Black Friday hátíðlegan. Einhverjir sáu ástæðu til þess að röfla yfir því. Auðvitað. Fari það grábölvað að fá afslátt rétt fyrir jólin. Til andskotans með það bara. 

Jú, eitthvað var rætt um að afslátturinn væri víðast hvar frekar nískulegur. Blablabla. Fyrir marga getur skipt máli að spara örlítið. Þó það sé ekki nema þúsundkall. Sérstaklega á þessum árstíma. 

Það gefur manni enginn þúsundkall. Eins og amma mín myndi segja. 

Ekki röflaði ég. Ég röfla aldrei.

Ég sat heima með dollaramerki í augunum. Enda orðin svo skratti amerísk. Black Friday og allt það. Ég beið salíróleg alveg þangað til klukkan fimm. Þá átti sambýlismaðurinn að fara aftur á sjó. Og ekki versla ég með hann heima. Ekki þessa dagana. Hann heldur að ég sé að spara. Eða við já. Hann heldur að við séum að spara. 

Af því hann vill ekki að við verðum eldri borgarar á leigumarkaði. Svo neitar hann líka að gifta sig í jakkafötunum sem hann keypti fyrir skírnina hjá afkvæminu árið 2007. Það var einmitt sparnaðarráð sem undirrituð lagði til. Ég hugsa alltaf í lausnum sko. Lausnum sem ég græði á.

Og hann hlustar aldrei á mig. 

Jæja. Hvað um það. Ég sat spök þangað til að ég gat fleygt Jóakim Aðalönd um borð í grænlenskan frystitogara. 

Ég reykspólaði svo af bryggjunni. Eins og óð kona. Brunaði sem leið lá í Gyllta köttinn. Þar sem allir vintage kjólar voru á 1500 krónur í tilefni dagsins. Ömurlega ameríska dagsins. Hóst. 

Ég geng aldrei í bleiku. Tjah, fyrir utan þarna náttsloppinn minn. Sem ég er eiginlega alltaf í. Ég geng aldrei í bleikum kjólum. Svona réttara sagt.

En þessi. Þetta snið. Fölbleikur og fagur. Og á einungis fimmtánhundruð kall. 

Ég varð að fá hann.

Ókei. Og tvo aðra.

Whatever. 

Note to self: slepptu svarta brjóstahaldaranum næst. 

Þessi myndataka kostaði mig nota bene 1100 krónur. Já, afkvæmið er hætt að þiggja sælgæti og sykrað morgunkorn fyrir að mynda móður sína. Það er af sem áður var.

Ætli hann biðji ekki um brennivín og kvennafar næst. 

Djók.

Þið finnið mig á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst. 

Helst í fréttum

Ef ég læt líða fleiri en þrjá daga á milli þess sem ég blogga verður allt ómögulegt. Ég verð ómöguleg. Pirruð. Kvíðin. Ég fer öll að iða. Finnst ég hugmyndalaus. Með greindarvísitölu á við eldspýtustokk. Pirringurinn eykst svo bara. Og eykst. Og nær slíku hámarki að ég verð pirruð við sjálfa mig fyrir það eitt að vera pirruð. Allt út af einhverju bloggi. Þráðurinn verður stuttur. Pirringurinn við suðumark. Ég næ mér ekki niður. Finn ekki rónna eða hvatann til þess að blogga. Algjör vítahringur. Skrýtinn vítahringur. 

Á sjöunda degi bloggleysis hringir mamma yfirleitt. Skammar mig fyrir að hringja aldrei. Þó ég hafi hringt í hana kvöldið áður. Svo spyr hún. Ertu hætt að blogga? Ég verð pirruð. Skelfilega pirruð. Ber fyrir mig að vera í andlegri lægð. Að loknu símtali er ég harðákveðin í að hætta. Að þetta sé komið gott.

Svo ligg ég í rúminu og reyni að sofna. Þá hrekkur allt í gang. Bölvaður heilinn hættir ekki. Hann stílfærir hverja einustu hugsun yfir í bloggfærslu. Gerir mig brjálaða. Og ég hætti við að hætta. Snarhætti.

Þetta er sérkennilegt. Hvernig það getur togast á í mér uppgjöf, einskær vilji til þess að gera gveiga85 bara að góðri minningu. Og svo þörfin fyrir að halda áfram, að gveiga85 sé hluti af mér sem ég geti ekki sleppt svo auðveldlega. Um leið og ég hætti hellist þörfin yfir mig. Þörfin til þess að skrifa. Þó að það sé ekki um neitt sem mögulega getur talist merkilegt. Ég bara þarf. Verð.

Undarlegt.

Ég hef hætt að blogga sjötíu sinnum síðan ég byrjaði. Give or take. Og hér er ég enn. Fer sennilega ekki langt. Verð bloggandi steingervingur. Pissfullur og akfeitur steingervingur. 

Í fréttum er fátt. Ég byrjaði að safna augabrúnum í síðustu viku. Skotgengur. Ég er að brúka einhvern sérlegan vaxtarvökva frá Gosh. Sem ég keypti árið 2013. Jú, allar mínar fjárfestingar gera gagn á endanum. Eins og ég segi sambýlismanninum í sífellu. Sem nota bene er ennþá siglandi á Grænlandsmiðum. Eða einhversstaðar. Sex vikum síðar. 

Þessi kjóll var búinn að liggja inni í skáp með vel vænt gat á rassinum í mörg ár. Eitt kvöldið var ég að kafna úr framtakssemi. Sem er nokkuð óvenjulegt. Ég reif fram nál og tvinna. Stoppaði í gatið eins og ég hefði aldrei gert neitt annað. 

Fleygði mér í kjólinn daginn eftir. Klappaði sjálfri mér á bakið. Hvílik myndarlegheit. Hagsýni og endurvinnsla. Hver þarf ný föt? Ekki ég. 

Ég rúllaði svo til Keflavíkur að dæma í bollakökukeppni. Sat við hliðina á Jóa Fel og fann hvernig mitt eigið handbragð byrjaði að bregðast mér. Svona á milli þess sem ég þefaði af honum. Í laumi. 

Við hverja hreyfingu stækkaði gatið. Við skulum hafa á hreinu að mér finnst einkar óþægilegt að vera í nærbuxum þegar ég skarta þykkum nælonsokkabuxum. Þannig að já. Já. Jájá. 

Þessi saga er svo óþægileg að ég ætla ekki einu sinni að klára hana. Blessunarlega, fyrir bæði mig, Jóa og aðra gesti, var dimmt þarna inni. Að ég held. Meðvitund mín fjaraði eiginlega út á einhverjum tímapunkti. Sykurvíma. Rakspíravíma. Bert rassgat á stól í Keflavík. Þetta var of mikið.

 Ég hljóp svo hratt út í bíl að loknum dómarastörfum að ég sá ekki hvort það var nótt eða dagur. Sumar eða vetur. Vissi ekki hvort ég væri almennt lífs eða liðin. 

Nóg um það. Feikinóg.

Sambýlismaðurinn hringir reglulega þarna frá Grænlandi. Noregi. Færeyjum. Hvar sem hann er. Til þess eins að minna mig á að fara með Yarra í viðgerð. Það straujaði einhver af honum hliðarspegilinn fyrir stuttu. Mögulega gerði ég það sjálf. Get ekki svarið fyrir það.  

Það er jú bæði ólekker og hættulegt að hafa hliðarspegilinn hangandi ónofhæfan á hurðinni. En ég er bara búin að redda þessu. Hjálparlaust. Okkur að kostnaðarlausu. Tjah, einangrunarlímbandið kostaði 990 krónur. Látum það eiga sig. 

Ég get bæði saumað föt og gert við bíla. Hvílíkt kvonfang.

Jæja. Svona vill þetta enda eftir langa þögn. Þá tala ég út í eitt. Kann mér ekki hóf. Get ekki hætt.

Ókei, hætt.

Heyrumst.

Niður á jörðina

Það er dálítið erfitt að detta aftur hingað inn og ætla að fara að tala um kjóla, kökur, kokteila eða naglalökk. Það er allt í einu orðið svo lítilmótlegt. Eitthvað sem engu máli skiptir.

Viðbrögð ykkar við skrifum mínum á miðvikudaginn breyttu einfaldlega öllu. Breyttu lífi mínu. Svona satt best að segja. Já, ég er rosalega dramatísk. Mér er alveg sama. Ég frelsaðist. Frelsaðist undan eigin ranghugmyndum. Þar áttuð þið stóran þátt.

Sjá allar þessar deilingar. Ykkar sögur. Fallegu orðin. Like-in. 

Takk!

Aðfaranótt miðvikudagsins var ég vakandi til klukkan að ganga fimm. Ég var búin að skrifa færsluna fimmtán sinnum. Setja myndirnar af mér inn. Taka þær út. Lesa yfir. Stroka út. Hætta við. Byrja aftur. Ég drakk sjö lítra af kaffi á meðan. Svona sirka. Og sagði öllum loforðum um eilífa hollustu að fokka sér. Að vísu kom ég bara niður einu Oreokexi þessa nótt. Enda við það að fá taugaáfall. 

Ég gafst svo upp. Þreytan yfirbugaði mig. Ég tímasetti færsluna kl. 10 morguninn eftir og ég man að ég hugsaði áður en ég skreið undir sæng ,,andskotinn hafi það, ef þetta fer fyrir brjóstið á einhverjum þá skrifa ég aldrei inn á þetta guðsvolaða blogg aftur". 

Klukkan 09:57 sat ég í vinnunni. Horfði á klukkuna. Var við það að gubba yfir lyklaborðið mitt. Gera í buxurnar. 10:07 voru komnar yfir 50 deilingar. Ótal skilaboð biðu mín. Síminn hringdi og hringdi. 

Þá vissi ég. Vissi að ég hafði gert eitthvað rétt. Það var góð tilfinning. Ég er rétt að stíga niður á jörðina núna. Í kjól. Auðvitað.

Æ, tölum aðeins um kjóla. Þeir skipta víst máli. 

Það var svo mikið sumar í dag. Kalt en sumarlegt. Ég sprangaði um miðbæinn óvenju létt á fæti. Með Bubba í eyrunum. Að kafna úr vellíðan. 

Almáttugur, það er bara svo þungu fargi af mér létt. 

Ég splæsti í þennan fína kjól í Gyllta kettinum um daginn. Eins og ég hef áður sagt frá. 

Ég má til með að sýna ykkur ljósmyndara dagsins. Sjálfsbjargarviðleitin sko. Afkvæmið stakk af til ömmu sinnar og sambýlismaðurinn er á hafinu.

Já, ég dansaði og hringsnerist hérna. Flögraði um i fína kjólnum mínum. Eins og fín kona. Fyrir framan stofuborð. Koll. Súpupott. Ævafornt skartgripaskrín. Og myndavélina. 

Takk. Enn og aftur. Þið eruð ómetanleg. Öll með tölu.

Heyrumst.

Fimm hlutir á fimmtudegi

Ó, ég keypti þessa fagurgrænu körfu í Ikea um daginn. 400 krónur heilar. Ég sem var búin að vera að gæla við kaup á einhverri fokdýrri stálgrind frá Ferm Living. Eða ég var að safna fyrir henni. 

Snarhætt við þá hugmynd. Og get þess vegna eiginlega eytt 11.400 krónum í eitthvað annað. Svona af því ég var á annað borð búin að áætla slíka upphæð í körfukaup. Söfnunni var að vísu ekki alveg lokið. Jæja.

Þessi tónar líka svo fjári vel við sófann sko.

Ég er bara almennt dálítið mikið í Ikea þessa dagana. Ekki af því ég er nýflutt, nei. Hamborgari og franskar kosta 495 krónur út febrúar. Og rjómabollurnar eru löngu komnar. Bolla og borgari - ég stend alveg í röð fyrir slíkt.

  

Ég er búin að gera ægilega góð kaup í Gyllta kettinum upp á síðakstið. Fjólublá kaup. Það er helvítis bölvun að hafa Gyllta í göngufæri. Og afsaka ferðirnar þangað sem líkamsrækt.

Mín nýjasta þráhyggja. Kaffisúkkulaði. Ég get ekki hætt. Ég kaupi tvær kippur á viku. Eða sko fjóra pakka með þremur súkkulaðistykkjum. Sem eru 12 stykki. Sem eru tvær kippur. Það hljómar bara svo skemmtilega. ,,Æ, ég stútaði kippu af kaffisúkkulaði.“ 

Ekki?

Ég ætla að þróa kaffisúkkulaðiís um helgina. 

Ég fann svo þessi stykki í Hagkaupum í gær. Þegar ég fór til þess að kaupa kaffisúkkulaði. Cadbury-súkkulaði með Ritzkexi? Mögulega það stórkostlegasta sem ég hef smakkað. Fyrir utan Bingókúlur. Og kaffisúkkulaði.

Ég þarf augljóslega að taka röskan göngutúr í Gyllta á morgun.

Heyrumst.