Jólakjóllinn í ár

Ég sagði ykkur frá því í síðustu viku hvernig ég fleygði sambýlismanninum um borð í grænlenskan frystitogara. Reykspólaði svo af bryggjunni af því ég hafði fengið veður af afslætti í Gyllta kettinum. Þar sem ég keypti þrjá kjóla. Eins og ég hef jú áður sagt frá.

Ég er búin að sýna ykkur einn kjól. Og nú er komið að því að draga kjól númer tvö upp úr pokanum. Allt í lagi, ég er alveg búin að taka kjól númer þrjú upp úr pokanum líka. Og troða honum ofan í skúffu. Mjóu skúffuna mína. Þar sem ég geymi föt sem ég ætla að passa í seinna. 

Nei. Ég passaði ekki í hann. Svo langt því frá. Bölvaða andskotans kjóldrusla. Mátaði ég hann ekki áður en ég fjárfesti? 

Nei. Svarið er nei. 

Ég var svo æst. Með stjörnur í augunum. Hraðan afsláttarhjartslátt. Þandar taugar. Mátti ekkert vera að því að týna af mér hverja einustu spjör. Rugla hárinu og eyðileggja maskarann. Allt fyrir einn kjól. Eða þrjá. Ekki að ræða það. 

Svo festi ég mig einu sinni í alltof litlum samfestingi. Í mátunarklefa. Einmitt í Gyllta kettinum. Ég hef ekki enn beðið þess bætur. Og máta helst aldrei neitt. Tek bara sjénsinn. Með mjög misjöfnum árangri. 

Jæja. Whatever. Svo lengi sem sambýlismaðurinn kemst ekki að þessu. Eða finnur þessa skúffu mína. 

Jólakjóllinn í ár er stórkostlegur. Fagurrauður og fljúgandi sætur. 

1500 krónur. Hann kostaði 1500 krónur. 

Afkvæmið var nánast með tár á hvarmi þegar hann smellti af þessum myndum. Álagið á átta ára barni. Þrífótur hefur formlega verið settur á jólagjafalistann.

Það er verst að ég er eiginlega búin að kaupa jólagjöfina frá sambýlismanninum. Já. Frá honum til mín. Og hann veit ekki af því. 

Þau kaup voru gerð af hjálpsemi og hlýhug. Af því hann er á sjó. Og ekki verslar hann jólagjafir þar. Nema hann ætli sér að gefa mér karton af sígarettum. 

Jább. Ég er húrrandi hamingjusöm með hann þennan. 

Þið finnið mig á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

Í útlöndum

(Þessi mynd er af sambýlismanninum að raka hárin af tánum á sér - alls ótengd efni þessarar færslu. Hún var bara of góð til þess að sleppa.)

Ég er alltaf að reyna að vera einhverskonar lekandi ljúffeng þokkagyðja í útlöndum. Sem valsar um útitekin. Geislandi. Með óaðfinnanlegt hár. Skoppandi sætar krullur. Í glænýjum kjól. Á krúttlegum skóm. Helst með demöntum. Og glimmeri. Af því það má í útlöndum. 

En nei. Ég er týpan sem labbar um eins og hjólbeinóttur húsvörður. Með hjólbörur. Af því ég fæ krónísk nuddsár á innanverð lærin. Sem er ógeð. Hárið á mér er eins og á Monicu í Friends. Þegar þau fóru til Bahamas. Helvítis krullur. Svo ekki sé minnst á túrbaninn sem ég þarf að vefja utan um hausinn á mér á hverjum degi. Af því ég brenn svo í hársverðinum.

Ég lykta líka alltaf eins og fótboltamaður eftir 90 mínútna leik. Plús framlenging. Svo ég sé fullkomlega hreinskilin. Og ógeðsleg. Jafnvel þó ég gangi með vini mína Nivea og Dove í rassvasanum.  

Ah, já. Sólarexemið sem ég virðist þjást af. Og er bara bundið við fæturnar. Við skulum ekki gleyma því. Kreminu á kökunni. Þannig að nú verð ég að ganga í sokkum. Alla daga, alltaf. Og lít út eins og miðaldra þýskur landkönnuður fyrir vikið.

Ó, fötin sem ég klæðist. Ég bara kann ekki að klæða mig í þessu lofslagi. Er iðulega í skærgulum stuttbuxum. Í skræpóttum bol. Með grænan (og hlébarðamynstraðan, auðvitað) túrban í hárinu. Svo finnst mér skrýtið að götusalarnir hérna kalli mig Lady Gaga. Stundum kallar þeir mig líka Rambó. En við skulum láta það eiga sig. 

Sambýlismaðurinn átti afmæli í síðustu viku. Ég fleygði mér í falleg föt. Ekki kjól. Enda með blæðandi svöðusár á lærunum.

Ég klippti skóna mína út af myndinni. Þeir voru ljótir. Mjög ljótir.

Ég keypti þessar stórkostlega fallegu stuttbuxur í H&M.

Andskotinn. Ég gat ekki klippt skóna út af þessari mynd. Ég var í flip flops. Fokking flip flops.

Afmælishöldin voru þó falleg og góð. Ljúffeng og lostafull. 

Internetið hérna á Tenerife er eins og einhverskonar dial-up internet frá árinu 1999. Mér til mikilla ama. Ég held þó að ég sé búin að finna kaffihús sem á heima á árinu 2015. Ég reyni að vera duglegri hérna.

Þið finnið mig bæði á Instagram og Snapchat - @gveiga85.

Heyrumst.

Maníska ungamamman

Ég á tvö yngri systkini sem stunda nám hérna í höfuðborginni. Foreldrar okkar eru búsettir fyrir austan þar sem við ólumst upp. Og sökum þess að þau eru ekki hérna á svæðinu þá hef ég fundið á mér alveg spánýja hlið. Manísku ungamömmuna. Manísku ungamömmuna sem á þrjú börn. Ekki bara eitt. 

Ég er sífellt að velta því fyrir mér hvað systkini mín eru að bauka. Hvar þau almennt eru. Hvað þau ætli að borða í kvöldmat. Hvað þau hafa borðað yfir daginn. Hvað þau ætli að borða á morgun. Eða hinn. Eða um helgina.

Já, ég hef ferlegar áhyggjur af því að þau borði ekki nóg. Eða séu alein að borða einhversstaðar. Jú, svo fylgist ég mjög ítarlega með þeim á Facebook. Fylgist með er að vísu afar vægt til orða tekið. Ég vakta þau eins og fálki. Ef mér finnst þau hafa verið offline í óvenjulega langan tíma þá fer ég á stúfana. Sendi skilaboð og hringi eins og trítilóð kona. 

Á einum ljómandi fínum laugardegi fyrir stuttu rak ég augun í að bróðir minn hafði verið offline í 17 klukkustundir. 17 KLUKKUSTUNDIR. Ég hringdi. Hringdi, hringdi og hringdi. Ekkert svar. Á meðan ég gekk um gólf, ráðfærði mig við systur mína og íhugaði að hringja á björgunarsveitina fékk ég loksins símtal til baka. Hann hafði sofið fram eftir. Já. Jájá.  

Þess má geta að núna get ég ekki séð hvort bróðurómynd mín er off- eða online. Hann hefur augljóslega slökkt á mér, bannsettur. Sem er sennilega fullkomlega eðlilegt.

Í gærmorgun skrapp sambýlismaðurinn út í búð og kom heim með lítið lambalæri. Sem vel hefði dugað handa okkur báðum og afkvæminu. Ég horfði á lærið og svo á hann:

HVAÐ MEÐ KRAKKANA?!?

Uuu, hvaða krakka?

Ég útskýrði mjög blíðlega fyrir honum ungamömmu-heilkennið sem ég virðist þjást af. Hann stjáklaði möglunarlaust aftur út í búð. Muldrandi eitthvað um að ég væri að verða meyr á gamalsaldri.

Sem er ekki satt. Ég er með stáltaugar. Stáltaugar, segi ég.  Svarta sál og smávaxið hjarta.

Stórfjölskyldan samankomin yfir þessari ljómandi fínu sunnudagsmáltíð. Allt eins og það á að vera. Ungamamma sátt og sæl á bak við myndavélina. 

Já, ungamamma á talsvert fleiri kokteilglös en skálar undir meðlæti. Martiniglas undir maísbaunir - bæði smekklegt og sígilt í senn. Hún á heldur ekki samstæða matardiska. Þeir eru ekkert skemmtilegir.

Afkvæmið framkvæmdi svo töfrabrögð yfir borðhaldinu. Misgóð töfrabrögð. Blessaður anginn minn. 

Stórfínt, alveg stórfínt. 

Jæja, ég er farin í ísbúð. Það er mánudagur. Sem þýðir Keeping Up With the Kardashians. Fínt að slafra í sig dálitlum ís yfir þeim systrum.

Neibb. Skammast mín ekkert. Hvorki fyrir að horfa á þennan þátt eða slafra í mig ís. #noshame.

Heyrumst.

Meðmæli.

Það er tvennt sem mig langar að mæla með á þessum ljúfa sunnudegi. Ég er að skrökva þegar ég segi ljúfa. Þessi sunnudagur var með þeim djöfullegri. Ég fór á dansleik í gærkvöldi. Með Stjórninni á Spot í Kópavogi. 

Ég var afar hamingjusöm þegar vinahópurinn vildi gera sér glaðan dag í Kópavogi. Það þýddi að ég væri nú aldeilis ekki að fara að spreða mörgum seðlum í leigubílakostnað. Það er nefnilega stór steinn í götu minni þegar kemur að næturlífinu. Leigubíll úr miðbænum í Breiðholtið kostar næstum fimmþúsund krónur. Blóðugt. Verður þess valdandi að ég enda sem gardínubytta. 

Jæja, burtséð frá því. Ég skoppa upp í leigubíl fyrir utan Spot í gærkvöldi. Seint í nótt réttara sagt. Skyndilega átta ég mig á því að ég er gjörsamlega aðframkomin af hungri. Ég vildi pizzu. Með frönskum og bernaisesósu. Og snakk. Og nammi. Og jólaöl.

Rikki ríki (ég) sá hreinlega ekkert því til fyrirstöðu að láta leigubílsstjórann keyra um borgina að leita að opnum pizzastað. Nú eða láta hann hinkra fyrir utan 10-11 á meðan ég stundaði stórinnkaup. 6600 krónur. Fyrir utan pizzukaup og verslunarferð. Vel gert. Virkilega.

Jæja, þetta er ekki til umræðu. Meðmælin eru það hins vegar. 

Það eru tvö blogg sem mig langar að mæla með við ykkur. Sem ég hef tekið ástfóstri við. Og lesið út á enda. Oftar en einu sinni.

Fyrst er það Iðunn Jónasar förðunarfræðingur. Ég flakka ekkert mikið um förðunarblogg. Þegar búið er að sjúga spenann á LÍN í að verða fimm ár þá eru förðunarvörur ekki ofarlega á innkaupalistanum. Að minnsta kosti ekki dýrari týpan. Segir konan sem dólaði sér fjölda kílómetra með leigubíl í gær. 

Iðunn er stórskemmtileg. Ferlega fyndin. Og bloggar um allskonar dót. Dýrt og ódýrt. Það kann ég vel að meta. Hún líka bara svo frumleg þegar kemur að förðun. Bloggið hennar er stútfullt af litríkum skemmtilegheitum.

Síðast en ekki síst er það elskulegt, bloggið hennar Dúddu. Jájá, ég kalla hana bara Dúddu eins og ég þekki hana. Bloggið hennar er hreint út sagt dásamlegt. Yndislegar myndir og afar einlægt og fallegt blogg. Það er bara eitthvað svo eðlilegt. Ef svo má að orði komast.

Elskulegt gefur mér alltaf dálitla hlýju í hjartað. Blogg sem ég held mikið upp á og hef gert lengi.

Jæja. Ég þarf að halda áfram að skera niður fjárhagsáætlun mína fyrir jólagjafakaup. Um heilar 6600 krónur. 

Heyrumst.

Helgin.

Ekki lagði ég af þessa helgina. Frekar en aðrar helgar. Eða alla aðra daga. Eitthvað talaði ég um hérna í byrjun október að vera með í meistaramánuði. Já það var lygi. Helber lygi. 

Ég gróf upp þetta forláta kleinuhringjajárn í gær. Mamma mín átti það. Eða á það. Ég get ómögulega munað hvort hún gaf mér það eða hvort ég einfaldlega stal því. Það er að minnsta kosti ekki vinsælt innan fjölskyldunnar að lána mér nokkurn skapaðan hlut. Ég skila víst aldrei neinu. En það er önnur saga.

Ég var í glassúrvímu langt fram yfir miðnætti í gærkvöldi. Að vísu átti ég að vera að segja vel valda brandara á konukvöldi hérna fyrir austan. En það fór lítið fyrir þeim verknaði. Bölvaðir gallsteinarnir eru búnir að vera að murka úr mér lífið undanfarið. 

Helvítis gallsteinar. Ég er búin að burðast með þá í sjö ár. Fresta aðgerðinni svona 154 sinnum. Eins viskulegt og það nú er. Yfirleitt eru þeir til friðs en það er svona tvisvar á ári sem ég ligg grenjandi á gólfinu og bið Guð að taka mig.

Nóg um gallsteina. Meira um mat.

Ég fór í brunch á Hótel Héraði á Egilsstöðum í dag. 

Þetta voru ein stórkostleg ástaratlot. 

Örlítið sársaukafull þó. Ég þarf virkilega að læra að þekkja magamál mitt betur. 

30 mínútum eftir brunch: sunnudagspönnukökur hjá mömmu. 

Úff.

Jæja. Ég ætla að fara að horfa á The Secret. Sjá hvort mér tekst ekki að losa mig við gallsteinana með hugarorkunni í kjölfarið. 

Heyrumst.

Súpa á sunnudegi.

Ég eldaði alveg stórkostlega súpu á þessu annars gráa sunnudagskvöldi. Mig langar að skrifa að ég sé agaleg súpukona. En ég fæ útbrot þegar ég kalla mig konu. Súpustelpa - nei það virkar ekki. 

Ég er mikill súpuaðdáandi - segjum það bara. 

Ég tók fáar og lélegar myndir þar sem súpan var ekki ætluð sem bloggefni. Ó, svo smakkaði ég. Himnesk alveg hreint og myndavélin rifin upp í snarhasti.

Kókos & karrýnúðlusúpa

4 hvítlauksgeirar

2 matskeiðar smátt saxað engifer

2 matskeiðar rautt karrýmauk

2 matskeiðar kókosolía

1 dós kókosmjólk

2 kjúklingateningar

1 líter af vatni

1 lítill rauðlaukur

1 gul paprika

1 rautt chilli

2 sellerístilkar

2 pakkar skyndinúðlur

salt og pipar

Saxið hvítlaukinn og engiferið smátt. Blandið því vel saman við karrýmaukið og kókosolíuna. Það er sennilega best að nota töfrasprota en ég nennti ómögulega að skíta hann út.

Leysið kjúklingateningana upp í vatninu. Hellið olíu í pott og steikið karrýblönduna við vægan hita í 1-2 mínútur. Hellið kjúklingasoðinu út í og kókosmjólkinni þar á eftir. Látið suðuna koma upp og smakkið til með salti og pipar. 

Smellið grænmetinu í pottinn og leyfið því að malla dálitla stund. Núðlunum skellt út í og þær látar sjóða í 2-3 mínútur. 

Voilá - unaðslega góð og fljótleg súpa.

Kannski ekki fögur yfirlitum en hún var góð. Sver það. Það hefði nú verið lekker að skreyta hana með ferskum kryddjurtum. En nei. Ég tímdi ekki að kaupa þær. 

Heyrumst.

Sunnudagsmaski.

Ég lít út eins og ósofinn fermingarstrákur á miðju kynþroskaskeiði þessa dagana. Ég er öll í bólum, þurrkublettum og öðrum ófögnuði. Að ógleymdum baugunum sem ná nánast niður að geirvörtum.

Kannski, bara kannski á ég einhverja sök á þessu útliti mínu. Ég borða drasl. Annað er undantekning. Ég drekk aldrei vatn. Bara aldrei. Mér finnst miklu skemmtilegra að vaka en sofa - þannig að ég geri alltof lítið af því. Stundum sofna ég líka kafmáluð. Jájá. Ég viðurkenni það aftur opinberlega. Það skeður samt bara stundum. Þegar ég er afar lúin. Nú eða rauðvínsmaríneruð.  

Ég ætla að fara að hugsa betur um mig. Frá og með núna. Þetta gengur ekki. 

Ég skarta líka orðið sjö hrukkum. SJÖ!

Jæja. En að máli málanna - dásamlega góðum heimatilbúnum maska sem fór á mitt illa leikna andlit fyrr í kvöld.

Ég maukaði saman hálft avacado, væna skvettu af hunangi og fáeina vatnsdropa með töfrasprota.

Mixtúrunni er smellt inn í ísskáp í svona 10 mínútur áður en hún fer á andlitið.

Maskinn má vera á andlitinu alveg í góðan hálftíma.

Ég er ennþá bólótt. Með bauga. En mjúk eins og silki get ég sagt ykkur. 

Svínvirkar.

Heyrumst.