Milljón hlutir á miðvikudegi

Allt í lagi, ekki milljón hlutir. Ekki alveg. Meira svona fjórir hlutir. Það er nærri lagi. Mér hættir til að ýkja, þið vitið. 

Númer eitt. Efst á blaði. Mál málanna. Takk fyrir alla tölvupóstana eftir síðustu færslu. Og skilaboðin. Og snöppin. Bölsýniskonan með örsmáa hjartað felldi jafnvel fáein tár yfir hugulseminni. Bara fáein. Örfá. 

Já, nóg um það. Feikinóg. Almáttugur, ég get grenjað eins og glorhungraður hvítvoðungur stundum. Bara stundum. 

Númer tvö. Ég er ekki hætt að blogga. Einhverjir hafa velt því fyrir sér hvort ég hafi einfaldlega lagst í bólið eftir síðustu færslu. Og sé ekki staðin upp ennþá. En svo er nú ekki. Ég er búin að taka út alla þá angist sem ég þarf. Ég þurfti bara dálítinn tíma fyrir sjálfa mig. Aðeins að týna mig saman. Átta mig á því hvað ég vil. Og hvert ég er að fara. 

Æ, ég er aðeins að ýkja. Já, aftur. Ég er ekki búin að eyða síðustu þremur vikum í að strjúka sjálfri mér blíðlega. Þó ég hafi vissulega gert nóg af því. Ég hef eytt dágóðum tíma í Snapchat undanfarnar vikur. Ehm, með dágóðum tíma á ég við öllum mínum tíma. Svo gott sem. Á milli þess sem ég hef strokið mér. Á viðeigandi stöðum sko. 

Já, Snapchat virðist henta mér ákaflega vel. Af því ég get blaðrað endalaust. Um ekki neitt. Og stendur yfirleitt nokkuð á sama hvort einhver sé að hlusta eður ei. 

Ég áttaði mig samt nýlega á því að þetta ágæta smáforrit er svolítið að stela frá mér blogginu. Af því ég segi allt sem ég þarf að segja þar. Og meira til. Miklu meira. Þannig að ég ætla að finna jafnvægi. Milli snappsins og bloggsins. Ég hlýt að hafa nóg að segja fyrir báða staði. 

Er það ekki?

Jú. Jújú.

Númer þrjú. Gunnarsbrautin er í sögulegri óreiðu. Við erum að flytja. Og mig langar svolítið að reka sambýlismanninn á hol. Eða rispa hann örlítið með flugbeittu vopni. Ekki beint myrða hann. Bara meiða hann. Mjög smávægilega bara. Ekkert alvarlega. 

Hann skrapp austur á rjúpnaveiðar. Fyrir 10 dögum. Fyst sótti hann pappakassa. Grýtti þeim hingað inn. Og óskaði mér góðs gengis við niðurpökkun. 

Áætlað var að hann kæmi heim um helgina. Þegar við flytjum. En hann mun renna í hlað hérna á Gunnars á hverri stundu. Ekki af því ég hef verið með öllu óalandi og óferjandi síðustu 10 daga. Þvert á móti. Ég er ekki þessi týpa sem röflar og ropar þar til hún fær sínu framgegnt. Þið vitið það. 

Brúðkaupsundirbúningur er í blússandi farvegi. Sem er efni í aðra færslu. Von er á henni innan skamms. Ó, já. Hérna að ofan má sjá krukkusafnið mitt. Mér skilst að ekki nokkur maður gangi í það heilaga nema nóg sé af krukkum. Í hverjum krók og kima. 

Ég smellti í krukkusöfnun á Snapchat. Og hér hefur fólk bankað í tíma og ótíma til þess að gefa mér krukkur. Sem er stórkostlegt. Fyrir utan þá staðreynd að ég hugsaði þessa söfnun ekki nema hálfa leið. Ég hef svo sem aldrei verið þekkt fyrir að hugsa lengra en það. 

Ég á enga geymslu. Og hef ekki aðgang að geymslu. Og þetta safn er frekar plássfrekt. Og ég labbaði á það um daginn. Og datt. Ofan á herlegheitin. Alveg kylliflöt. Það var bara bölvuð lukka að ég er í mýkri kantinum og krukkurnar brotnuðu ekki undan mér. Annars væri ég væntanlega dáin. Steindáin. 

Númer fjögur. Síðast en ekki síst. Ég elska súkkulaðið sem fæst í Ikea. Eins og ég hef svo margoft sagt frá. Ég er samt ómeðvitað farin að hamstra þetta helvítis súkkulaði. Af því það er svo déskoti langt úr miðbænum yfir í Garðabæ. Í gærkvöldi þurfti ég að minna mig á að fresta tíma hjá lækni. Á sófanum var súkkulaði. Á símaborðinu var súkkulaði. Á eldhúsbekknum var súkkulaði. 

Ég var fljótari að finna súkkulaði til þess að hnipra á heldur en pappír. Æ, whatever. Poteitó, potató. 

Jæja, ég þarf að taka fagnandi á móti sambýlismanninum. Ehm, fagnandi já. Mjög fagnandi.

Þið finnið mig bæði á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

Með Nutella og Oreorjóma

Mæðginin á Gunnars ákváðu að gera vel við sig á þessum fallega laugardagsmorgni. Eða ég ákvað það. Vegna þess að mig langaði að prófa þennan rjóma. Afkvæmið var meira í því að röfla. Og vola. Af því að vöfflubakstur og myndataka tóku góða klukkustund. 

Og vesalings barnið aðframkomið af hungri. Alveg að steindeyja að eign sögn. Lífsmörk hans voru þó eðlileg þegar hann loksins fékk að borða.

Ég mæti stundum ákaflega litlum skilningi sem bloggari. Sérstaklega hérna inni á eigin heimili. Myndir fyrst. Matast svo. Þetta eru nú ekki flóknar reglur. 

Jú, vissulega taka myndatökur mínar dágóðan tíma. Of langan tíma vilja sumir meina. Stundum fer ég í fýlu. Grýti frá mér myndavélinni. Kalla alla í kringum mig hömlulausar ofætur. Og þykist með engu móti skilja af hverju fólk getur ekki hinkrað í hálftíma, ókei þrjú korter, með að byrja að borða. 

Af því ég myndi pottþétt sýna slíku skilning. Pottþétt. Ég gæti alveg setið tímunum saman með kræsingar fyrir framan mig. Án þess svo mikið sem að snerta þær.

Einmitt já. 

Ókei. Að máli málanna. Vöfflur. Nutella. Og Oreorjómi.

Nei, ég get ekki gefið neina uppskrift af vöffludeigi. Nema þessa flösku. Og fjóra desilítra af mjólk.

Mölvum einn pakka af Oreokexi gróflega.

Hrærum varlega saman við þeyttan rjóma.

Ég setti örlítinn flórsykur út i skálina líka. Af því kexkökur og rjómi var bara ekki alveg nógu sætt.

Lífsgæði mín hafa aukist til muna eftir að ég verslaði þessar notuðu Iittala skálar. Ég get svo guðsvarið það.

Smyrjum vöffluna með Nutella. Fleygjum vænni slummu af rjóma ofan á.

Kexið mýkist í rjómanum. Mmm. Ég elska rjóma. Og Nutella. Og Oreo.

Þetta var gott.

Samt betra með sultu samkvæmt afkvæminu. En hann var auðvitað svo soltinn að hann hefur sennilega verið með óráði. 

Þið finnið mig bæði á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

Gott grín

Í dag lenti ég í afar vandræðalegri uppákomu. Ó, hún var vandræðaleg. Svo ógeðslega vandræðaleg. Sviti á bakinu. Saur í brók. Óbragð í munni. Tár á hvarmi. Þið skiljið sneiðina.

Ég sótti afkvæmið í skólann. Við komum hérna heim. Vorum að rusla okkur út úr bílnum þegar ég sé glitta í eitthvað á girðingunni við bílastæðið. Girðingunni hjá nágrönnunum. Sem ég hef ósjaldan brúkað í myndatökur. Í fullkomnu leyfisleysi.

Girðingin. Sem ég á ekkert í.

Fáeinar myndatökur hafa farið fram í bílastæðinu undanfarið. Af því að enginn í mínu húsi virðist eiga slátturvél. Og ekki tími ég að kaupa slíkan búnað. Þannig að garðurinn er í órækt. Og er ógeð. Hvernig sem á það er litið. Svo að bílastæðið hefur verið fýsilegasti kosturinn. Ókei, svo er þessi girðing bara hrikalega lekker. Og garðurinn allur. Alveg eins og úr bandarískri bíómynd.

Gott og vel. Við göngum að húsinu og ég rýni í þetta sem hangir á girðingunni. Sem reynast vera skilaboð til mín.

Ég fékk taugaáfall. Hypjaði mig inn í flýti svo enginn sæi viðrinið. Helvítis bloggarann. Sem notar garða í leyfisleysi og níðist á börnum á netinu. Ég gekk upp stigann og byrjaði að skipuleggja brottflutning af Gunnarsbraut. Strax á morgun. Eða allra helst í kvöld. Í skjóli myrkurs. Nú og ef ég fyndi enga íbúð í snatri þá færi ég heim. Alla leið til mömmu og pabba. Þar sem ég gæti farið huldu höfði. Færi að vinna í fiski hjá pabba. Og enginn kæmist að glæpunum sem ég hefði framið á Gunnarsbrautinni.

Ég ætlaði að byrja á því að hringja í sambýlismanninn. Lengst út á haf. Og segja honum frá vonda fólkinu í næsta húsi. Svo ætlaði ég að hringja í mömmu. Grenja og boða komu mína. Svo ætlaði ég að hætta að blogga. Henda því. Eyða öllum ummerkjum um að ég hefði nokkurn tímann komist á internetið.

Ég staldraði aðeins við. Hugsaði málið. Nú hafði ég loksins gengið of langt. Sært einhvern. Misboðið einhverjum. Hvað átti ég til bragðs að taka? Líf mitt orðið rjúkandi rúst á einu augnabliki. Þið vitið, kalt mat. Sem var svolítið brenglað á þessum tímapunkti.

Ókei. Ég lagði aðeins á ráðin. Fyrst afsökunarbeiðni. Svo myndi ég að pakka niður. Nei, fyrst þyrfti ég að taka til á blogginu. Eyða því út þegar ég talaði um að krakkarnir í næsta húsi hefðu verið að glápa á einhverja myndatökuna. Og ég hefði ullað á þau. Done and done. Svo var það afsökunarbeiðnin.

Ó, hún var auðmjúk. Og einlæg. Í gegnum Feisbúkk, auðvitað. Ég baðst afsökunar á því hafa brúkað garðinn í fullkomnu leyfisleysi. Lofaði að leggja aldrei svo mikið sem fingur á girðinguna aftur. Játaði á mig að vera alltaf með kaldhæðnina að vopni og vita stundum ekki hvenær ætti að stoppa. Sagðist miður mín yfir því að hafa sært börnin og ummæli mín hefðu vissulega ekki átt að vera niðrandi.

Ýtti á send. Skoðaði leiguvef Morgunblaðsins á meðan ég beið í von og óvon. Kæmi einhver yfir til þess að klára þetta? Kýla mig. Kyrkja mig. Kála mér með öllu. Ég yrði ekki lengur kölluð bloggari. Heldur barnahatari og böðull. Þúsund hugsanir sóttu á mig.

Þarna var ég búin að blanda öðrum nágranna mínum í málið. Sem reyndi að stemma stigu við geðshræringu minni. Með litlum árangri.

Jæja, síminn pípar. Skilaboð frá fólkinu sem vildi mig feiga. (Að ég hélt).

,,Æ, krakkarnir ákváðu bara að skrattast aðeins í þér.“

Einmitt. Allt í plati. Og ég búin að deyja tólf dauðdögum á örfáum mínútum.

Elskulegir nágrannar mínir (sem ég þekkti nota bene ekkert fyrr en í dag) ákváðu að fokka aðeins í mér. Allt til gamans gert. Ég stal garðinum, girðingunni og gantaðist með krakkana á netinu. Og þau hefndu sín tífalt. 

Gott á mig! Almáttugur minn. Þetta var grín Guðrún Veiga. Grín.

Ógeðslega gott grín. Sko eftir á að hyggja.

Ég hérna já. Já. Ég á það til að oftúlka hlutina aðeins. Mála dálítið marga skratta á vegginn.

Þegar ég kom til baka úr bæði geðshræringu og fasteignaleit þá hló ég. Á milli þess sem ég kafnaði úr vandræðalegheitum yfir viðbrögðum mínum.

Elsku börnin færðu mér svo kökur í sárabætur. Ég átti það nú alveg inni. Enda hársbreidd frá því að verða útgerðarkona á Eskifirði. Undir öðru nafni en mínu eigin. Það átti auðvitað að fara í ruslið ásamt blogginu.

Guð á himnum. Ég þarf stundum að taka chillpill. Ef svo má að orði komast.

Þið finnið mig bæði á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

Yfir rassinn

Ég er ekki að fara að sýna ykkur nýjan kjól. Aldrei slíku vant. Fæ prik fyrir það. 

Nei, ókei. Engin prik. Ég á ekkert einasta prik skilið. Spörum prikin. Þessi færsla inniheldur nýja skyrtu. Og trefil. Allt gult. Svo fallega gult. 

Mér líður vel í gulu. Afskaplega vel. Augljóslega. 

Æ, það er eitt sem pirrar mig. Frekar mikið. Svo ég vaði nú úr gulu yfir í annað. Alveg allt annað. Það pirrar mig hvernig ég segi stundum frá. Þið vitið. Ég get aldrei smellt í stutta bloggfærslu. Bara með tíu myndum og tveimur setningum. Nei. Ég þarf alltaf að segja einhverja sögu. Ferlega langa sögu. Sem er ógeðslega tímafrekt. Og það pirrar mig. Í rauninni dugar alveg:

 ,,Hæ. Ég keypti skyrtu og trefil. Allt gult og glimrandi glæsilegt. Takk og bæ."

Svo bara glás af myndum og allir sáttir. En nei. Ó, nó. Ég get það ekki. Ég finn strax þörfina til þess að byrja að segja ykkur hvernig ég lokkaði sambýlismanninn í Smáralindina af því mig vantaði sjampó. Allt í lagi, ekki frumlegasta lygin í stóru lygabókinni minni. 

Úff, sú bók sko. Þvílíkur doðrantur. En hún inniheldur samt bara hvítar lygar. Sem skaða ekki nokkurn mann. Að ég held. 

Nei, það var ekkert sjampó sem mig vantaði. Ég hafði fengið veður af gulum kjól kvöldið áður. Sem staðsettur var í Vila. Ég ætlaði bara aðeins að kíkja.

Og núna ætla ég að hætta. Sagan búin. Ég keypti föt. Við skulum skoða þau. Án frekari málalenginga. Andskotinn sko. Ég vildi að ég væri hnitmiðaðri. 

Trefill: Vila í Smáralind.

(hintmiðað, sko mig!)

Glætan. Þetta hnitmiðaða dæmi gengur ekki. Aldrei.

Tölum aðeins um rassinn á mér. Og þessa skyrtu. Sem ég keypti líka í Vila. Ég kaupi aldrei skyrtur. Á ekki eina einustu. Eða jú, eina. Karlmannskyrtu. Sem ég gaf sambýlismanninum í jólagjöf. Honum leið eins og háöldruðum kúreka í henni. Þannig að ég hirti hana. Og er eins og kornungur glæsifoli í henni. En það er önnur saga.

Ég nenni ekki skyrtum. Það er nefnilega afar sjaldgæft að þær passi yfir rassinn á mér. Ég get alveg hneppt þeim að ofan. Enda ekki nokkur fyrirstaða þar. Flatlendi eins langt og augað eygir. Svo koma neðstu tölurnar. Og þá fer að síga á ógæfuhliðina. Og ég verð eins og rúllupylsa sem er byrjuð að losna í annan endann. Eða já. Þið vitið. Vítt að ofan. Alltof þröngt að neðan. 

En ekki þessi. Strekkist ekki einu sinni yfir það eina sem ég á sameiginlegt með Kardashian-systrunum. 

Þessi mynd líka hérna að ofan. Mér finnst hún stórkostlega falleg. Jú, það má segja fögur orð um myndir af sjálfum sér. Það er líka bara svolítið hressandi. Svona ykkur að segja. 

Það þarf að strauja skyrtur. Allt í lagi. Duly noted.

Næsta blogg verður stutt, hnitmiðað og ekki um rassinn á mér. 

Núna ætla ég í Ikea. Og kannski Tiger. Og Söstrene. Og halda áfram að fylla íbúðina af brúðkaupsskrauti og kertum sem ekkert samræmi er í. 

Þið finnið mig á bæði Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

Brúðkaupsundirbúningur: fyrsti hluti (af mörgum)

Ah, ef ég hef einhvern tímann fengið tækifæri til þess að leyfa minni mígandi manísku hegðun að blómstra. Ó, þá er það núna. Mikið sem þetta er töfrandi tímabil. Þessi undirbúningur. Fyrir mig sko. Enga aðra.

Á aðeins 10 dögum er ég búin að reyna verulega á andleg þolmörk minna nánustu. Og enn eru 9 mánuðir til stefnu. Systir mín er hætt að svara mér á Facebook. Sambýlismaðurinn telur niður dagana í næstu sjóferð. Biðlar reglulega til Guðs um að komast svo langt út á haf að ekkert verið símasambandið. Og að skipið landi aflanum í Rússlandi. Þannig að túrinn verði að minnsta kosti 12 vikur. 

Eins hefur hann eytt einni nótt á sófanum á þessu tímabili. Af því ég var að taka söngprufur fyrir hann. Inni í rúmi. Um hánótt. Og hafa áhyggjur af því hvar við fáum nógu mikið af hvítum jarðvegsdúk. Utan um stólana. Í veislunni sem ég veit ekki einu sinni hvar verður. 

Nei. Hann kærir sig ekki um að ég syngi fyrir hann í brúðkaupinu. Whatever. Ég syng kannski ekki vel. Eins og glöggir fylgjendur mínir á Snapchat hafa tekið eftir. En ég geri það af tilfinningu. Með fullt hjarta af gleði. Og ást. Og umhyggju. Og ég mun syngja í þessu brúðkaupi. Af lífi og sál. 

Mögulega er ég einnig búin að senda Leoncie vinkonu minni línu. Mögulega já.

Jæja, ekki nóg með nóttina á sófanum. Nei. Hann gekk á dyr um daginn. Lét sig hverfa í þó nokkra klukkutíma. Af því ég var alveg að fara að grenja úr örvæntingu. 

Og af hverju féllu tár niður fagurt andlit mitt í auðmjúkri örvæntingu?

Af því ég fann ekki nægilega skemmtilegt hashtag. Hashtag fyrir brúðkaupið okkar. Jú, brúðkaupið serm er 9.júlí næstkomandi. 

Það er september, Guðrún Veiga. Setning sem ég hef heyrt óþarflega oft undanfarið. Og eitthvað sem þið eruð sennilega að hugsa. Mér er að sjálfsögðu alveg andskotans sama. Ég er skipulagsfíkill og kvíðasjúklingur fram í fingurgóma. Ég er bara búin að æfa gönguna að altarinu tvisvar hérna á stofugólfinu. Eða þrisvar. Er nú ekki farin út fyrir nein velsæmismörk ennþá sko. 

Ókei. Ég er búin að kaupa svolítið af kertum. Og gulum umslögum. Og spreyja fáeinar niðursuðudósir. Annað ekki. Sver það.

Æ, svo pantaði ég eitthvað aðeins af Ali Express. Ekkert til að tala um. 

Ókei, að betri og bjartari hlutum. 

Blæti mitt fyrir hvers kyns ritföngum fær að blómstra óáreitt þessa dagana. Af því ég þarf að sjálfsögðu sérstaka minnisbók undir hvert og eitt atriði. Eða svo gott sem. Eina fyrir tónlistina. Eina fyrir matinn. Eina fyrir drykki. Eina fyrir skreytingar. Þrjár fyrir kjólinn. 

Almáttugur, þetta er svo fullnægjandi.

Gestalisti með kaffiblettum á. Sem stækkar og minnkar í takt við skapið í mér. 

Þetta er gaman. Ehm, enn sem komið er. Þó allar líkur séu á því að ég komi til með að standa ein eftir á stóra daginn. Vinalaus. Fjölskyldulaus. Brúðgumalaus. Og allslaus. 

Jæja. Ég geri mér þá glaðan dag. Í fínum kjól. Með Leoncie. Og tíu kössum af rauðvíni. Give or take.

Þið finnið mig bæði á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

Þrennt

Ég er ekkert sérstaklega hrifin af ís. Hef aldrei verið neitt óður aðdáandi. Ég er líka með krónískt tannkul. Fer að skæla ef ég dreg andann með opinn munn í minna en 10 stiga hita. Svona næstum. 

Ég get vissulega slafrað í mig öllum ístegundum. Ég er ekkert ómannleg. Ég ét ís ef einhver gefur mér ís. Með góðri lyst. Eins og allt annað ef út í það er farið. Ís er þó eitthvað sem ég kaupi sjaldan sjálfviljug. Nema kannski þegar ég horfi á Keeping Up With the Kardashians. Þá borða ég Yoyo ís. Eins og ég fái borgað fyrir það. Sem ég fæ samt ekki. Þetta er ekki kostað neimdropp. 

Jæja. Hvað um það. Ég er almennt ekki hrifin af ís. Ekki grimmur íshatari, nei. Bara ekki hrifin. Þannig séð. 

Undanfarnar þrjár vikur hefur þó átt sér stað einhver viðsnúningur. Undarlegur viðsnúningur. Ég hef ekki hugsað um annað en ís. Ís. Ís. Ís. Og gert fátt annað en að borða ís. Í öllum útgáfum. Ís er orðinn á pari við stórfenglegar samfarir. Ekki hægt að fá nóg. Skil þetta ekki. 

Í þessu dularfulla ástandi hef ég helst kosið vanilluís. Með viðbótum að eigin vali. Dularfullt ástand er ekki tilvísun í óléttu. Höfum það á hreinu. Held nú síður. Er að drekka rauðvín. Verulega laus við óléttu. Og allt sem henni fylgir. 

Ókei, ég er hætt að blaðra. Að efninu. 

Þetta þrennt hefur verið í uppáhaldi síðan ísfárið mikla hófst: 

Mér skilst að ég sé með þeim síðustu á jarðkringlunni til þess að bragða þessa blöndu. Ís og sterkt Hockey Pulver. Þetta er víst selt í ísbúðum. Já, ég er ekki alltaf með á nótunum. Mér til varnar þá er ég utan af landi. Þar eru engar ísbúðir. Og bara seldur ís í vél á sumrin. 

En þetta er gott. Galdrandi geggjað alveg hreint. Mmm. 

Íssósa búin til úr Rommý. Og já, við ætlum að hunsa þennan skítuga glugga þarna á bak við. Með öllu. Þið sjáið þetta ekki. Hver horfir svo sem út um eldhúsgluggann hjá sér? Ekki ég. Augljóslega.

Bræðum Rommý með rjómaslettu.

Það má vel sleppa andskotans ísnum og drekka bara sósuna. Þvílíkt hnossgæti.

Þá er það rúsínan í pylsuendanum. Hamingjan hjálpi mér. Ís með beikonkaramellu. Nei, ekki hætta að lesa. Þetta er yfirnáttúruleg blanda. Ástaratlot við bragðlaukana. 

Ég. Sver. Það.

Fleygið 4-5 beikonsneiðum inn í ofn á 200° í 15-20 mínútur. Leyfið því að kólna. Saxið smátt.

Fleygið eftirfarandi á pönnu:

1 1/2 bolli sykur

1 1/2 msk smjör

1 tsk salt

1/4 bolli vatn

Látið krauma við háan hita í tæplega 10 mínútur - eða þangað til blandan verður ljósbrún. Smellið beikoninu saman við og skvettið yfir fulla skál af ís. 

Karmellan verður stökk. Ah, að bryðja hana með mjúkum ísnum. Það eru engin orð. Sálin syngur. Lífið tekur nýjan lit. Ég elska beikon. Elska það. 

Og ís. Í augnablikinu.

Heyrumst.

Börnin heim & brjálæðislega gott krem

Ég hef verið svolítið vængbrotin í allt sumar. Systkini mín sneru austur í heimahagana í maí og ég varð eftir í Reykjavík. Alein. Eða svo gott sem. Allt í lagi, ég er aldrei alein. En það er tómlegt án þeirra. Ég verð tóm. Ég hef engan til þess að hafa áhyggjur af. Engan til þess að éta mig út á gaddinn. Engan sem hringir klukkan tvö á laugardagsnóttu til þess að biðja mig að sækja sig í miðbæinn. 

Ég hef saknað þeirra. Saknað þess að vera ungamamma. Það má lesa sér til um manísku ungamömmuna hérna. 

Þau eru komin aftur. Þessar elskur. Blessunarlega. Bróðir minn býr hjá mér tímabundið. Hann er búinn að vera hérna í fjóra daga og er þegar farinn að leita sér að öðrum samastað. Honum blöskrar eitthvað að hér séu stundum samlokur í kvöldmat. Ókei, þrjú kvöld í röð. Svo ofbauð honum uppvaskið á heimilinu. Sem búið er að vera í vaskinum í tvo daga. Whatever.

Jólalögin voru svo kornið sem fyllti mælinn. Já, ég var að hlusta á jólalög í gærkvöldi. Og flokka jólaskraut. 

Jæja. Þó að ég sé latur sóði í jóðlandi jólagír er gott að vera búin að endurheimta þau. Svo gott. 

Þannig að ég bakaði köku. Með besta kremi í heimi. 

Kakan var nú bara hefðbundin frönsk súkkulaðikaka. Uppskrift að henni má finna allsstaðar. Þar á meðal í stórkostlegu bókmenntaverki eftir undirritaða. Sem kom út fyrir jólin í fyrra. 

Ó, kremið sko. Kremið, kremið, kremið. Þvílík dýrð. Eins og blautur unaðsdraumur. 

Ég man ekki nákvæmlega hvar ég fékk veður af þessu kremi. Mig rámar í að einhver blogglesandi hafi bent mér á það. Stórkostlegur blogglesandi augljóslega. 

Gildir einu. Það er sama hvaðan gott kemur. 

Brjálæðislega gott krem:

1/2 poki af Bingókúlum

1 poki karamellukúlur

1 dl rjómi

Bræðum þetta allt saman við mjög vægan hita.

Leyfum blöndunni að kólna örlítið. Smökkum til. Sleikjum. Slengjum þessu yfir kökuna.

Það var samróma álit kaffigesta að þetta krem væri það besta. Alveg það allra besta.

Fleira var það ekki að sinni. 

Heyrumst.