Heitt súkkulaði með rauðvínsívafi.

Stundum eyði ég óþarflega miklum tíma í vitleysu. Eins og til dæmis í hangs á Google. Annað veifið slæ ég inn setningar á borð við things to make with red wine. Eða Gordon Ramsay naked. Leitin að því síðara hefur enn ekki borið neinn árangur. Því miður.

Google færir mér hins vegar oft á tíðum hugmyndir að því hvernig ég get sullað með rauðvín. Öðruvísi en að hella því bara í mig. 

Það er fimbulkuldi úti þessa dagana. Í slíkri veðráttu er voðalega gott að svolgra í sig bolla af heitu súkkulaði við og við. Ennþá betra ef umrætt súkkulaði er með rauðvínsívafi. Ekki? Jú, ég get svo guðsvarið fyrir það. Miklu betra. Manni hlýnar líka talsvert hraðar. Sem er plús. Og verður aldrei kalt aftur. Aldrei.

Nei, ókei. Nú er ég að ljúga. En súkkulaðið heita er ótrúlega gott. Lofa.

Heitt súkkulaði með rauðvínsívafi:

1 og 1/2 bolli nýmjólk

2 lengjur suðusúkkulaði

2 lengjur rjómasúkkulaði

1 bolli rauðvín

1 dós Coconut Cream

kanill á hnífsoddi

(dugir í 3-4 bolla)

Hellið mjólk í pott. Brjótið tvær lengjur af báðum súkkulaðistykkjunum. Sem sagt átta bita af hvoru. Fleygið þeim í pottinn. Látið malla við góðan hita þar til súkkulaðið bráðnar.

Hellið rauðvíninu saman við. Hrærið vel og vandlega. Þetta á að vera heitt en ekki að sjóða. Ó, lyktin á þessum tímapunkti. Hreinn unaður. Mmm.

Kókosrjóminn er ómissandi með þessum bolla. Ég tæmi dósina í stóra skál og píska innihaldið þar til það er orðið sæmilega þykkt og rjómakennt. 

Hella súkkulaðinu í bolla. Toppa með kókosrjóma. Dusta dálítið af kanil yfir herlegheitin. Njóta. 

Næstum eins gott og að finna nektarmyndir af Gordon Ramsay. Ég væri eiginlega tilbúin að skipta öllu rauðvíni í heiminum fyrir fáein eintök af slíkum myndum. 

Nei, nú er ég að ljúga aftur. Ég get vel notað ímyndunaraflið. Og drukkið rauðvín í leiðinni.

Heyrumst.

Topp fimm: snakkið.

Jæja. Við erum búin að tækla uppáhalds sælgætið mitt - sjá hér. Eins tókum við góða yfirferð á því hvað flýgur ofan í pokann minn þegar ég finn mig óvænt í nálægð við nammibar - sjá hér. 

Ég fann mig knúna til þess að útlista uppáhalds snakkið mitt einnig. Aðallega vegna þess að þar fékk ég ástæðu til þess að kaupa mér fimm snakkpoka. Í einu. Og opna þá alla. Af því að annars yrðu ljósmyndirnar auðvitað glataðar. Ekkert skemmtilegt að mynda lokaða snakkpoka. Alveg vonlaust.

Eftir á að hyggja var þetta ömurleg hugmynd. Alveg frá A-Ö. Ég er búin að sitja á rassinum í allan dag. Með fituga putta. Að bölva þeirri staðreynd að vera einungis með tvær hendur. Fimm snakkpokar. Tvær hendur. 

Nei, það gengur ekki upp. 

Bónusskrúfur. Með sour cream & onion. Oh, þær eru eitthvað svo loftkenndar og léttar. Stökkar og stórkostlegar. Bráðna bókstaflega á tungunni. Best er að njóta þeirra með Vogaídýfu. Þessari fjólubláu. Með laukbragði. Jú og rauðvíni. Það er ómissandi. 

Svartur Doritos. Ég fæ dásamlegt kitl í magann við það eitt að hugsa um þetta snakk. Svona kitl eins og þegar ég er að njósna um einhvern á Feisbúkk. Og sé að viðkomandi er með galopna síðu. Og ég get snuðrað að vild. Gleypt í mig gamla statusa og ljósmyndir. Nóg um það. Alveg nóg.

Sá svarti er að sjálfsögðu bestur með eðlu. Og rauðvíni. 

Ó, blessuðu bugðurnar. Hnossgæti sem ég elska afar heitt. Fátt betra en að lauma einni á tunguna á sér. Þrýsta henni upp í góminn og finna saltað beikonbragðið smjúga inn í blóðrásina. Mmm. Beikonbugður þurfa enga ídýfu. Bara rauðvínsglas.

Poppsnakk. Eða hvað sem þetta er. Ostabragðið er til þess að deyja fyrir. Sweet Chilli eiginlega líka. Flögurnar eru þykkar og þéttar í sér. Vel kryddaðar og hrein skemmtun að borða þær. Eða bara sleikja. Namm. Engin ídýfa af neinu tagi. Rauðvín eða Pepsi Max dugar.

Að lokum, sigurvegarinn - snakkið sem á bæði sál mína og hjarta. Bugles. Ég elska Bugles. Elska það og elska. Best finnst mér að borða það eins og kanína. Þið vitið, byrja á því að stinga tönnunum í rönd framarlega á Buglesinu. Láta svo Buglesið ganga inn í munninn, rönd eftir rönd. Bíta, bíta, bíta. 

Já, mögulega skiljið þið ekkert hvað ég er að þvaðra. Enda skiptir aðferð mín við Buglesát ykkur sennilega litlu máli. Ég get þó upplýst ykkur um það að Bugles er unaðslegt með sweet chilli Vogaídýfu. Eða hnetusmjöri. Jafnvel rauðvínstári.

Nú þið. Hvurslags snakkpoki fýkur helst í ykkar innkaupakörfu?

Heyrumst.

Peacock.

Mér finnst gaman að mála mig. Í öllum regnbogans litum. Auðvitað. 

Fyrir jólin dró fyrrum samstarfskona mín og núverandi stórvinkona, hún Tara nokkur Brekkan, mig inn í No Name í Kópavogi. Ég man eftir að hafa notað snyrtivörur frá því ágæta merki í menntaskóla. Fyrir óþarflega mörgum árum. Svo bara hvarf það. Eða ég hætti að kaupa það. Veit ekki. Leiðir okkar skildu að minnsta kosti. 

Út úr búðinni gekk ég meðal annars með þessa stórfenglegu palletu. Og núna ætla ég að segja bannorðið. Ég fékk hana gefins. Ó, boj. Ég sagði það. 

Stöldrum aðeins við hérna. Svona lítillega. Vindum okkur úr augnmálningu yfir í auglýsingar. Blogg eru sístækkandi auglýsingamiðill. Einfalt mál. Vel skiljanlegt að fyrirtæki séu tilbúin að láta vörur sínar í skiptum fyrir umfjöllun. Umfjöllun sem nær í mörgum tilvikum til fjölda manns.

Trúverðugleikinn liggur hins vegar hjá bloggaranum. Svona að mínu mati. Nú hef ég ekki hugmynd um hvort þið takið mig trúanlega þegar ég er að tuða um einhvern varning hérna. Sem ég hef að vísu þegið afskaplega lítið af í gegnum tíðina. Ég hef stundað þessa tegund viðskipta við örfá fyrirtæki. Allt fyrirtæki sem ég versla almennt við og þekki vörurnar frá. Og er þess vegna yfirleitt ekki að tala út um rassgatið á mér. Að ég held. 

Það hafa ýmis tilboð dúkkað upp hjá mér. Sem oft á tíðum hefur verið freistandi að þiggja. Ég hugsa að ég neiti samt í svona 95% tilvika. Nei, ókei, 90%. Um daginn var ég einmitt beðin um að mæla með einhverskonar boozti og heilsudrykkjum. Persónulega var ég alveg til í að þiggja fullan kassa af fríum morgunverð. En að blogga um boozt? Mæla með heilsudrykkjum? Sennilega svipað og að Þorgrímur Þráinsson myndi reyna að selja ykkur sígarettur. Eða Þórarinn Tyrfingsson stæði vaktina við bjórdæluna á Ölstofunni. 

Þannig að svarið var nei. 

Æh, þetta er vandmeðfarið. Hver og einn verður að fylgja sinni sannfæringu. Já. Amen, hallelúja og allt það. 

Og aftur að augnmálningunni.

Ó, litadýrðin. Gulur, rauður, grænn og blár - ég elska þá alla. Að sjálfsögðu tókst mér að rústa einum augnskugga áður en ég náði svo mikið sem að taka pallettuna úr plastinu. 

Ég er dálítill páfugl í mér. Alltof litskrúðug og óþarflega fyrirferðarmikil. Fyrir þessa förðun fékk ég innblástur frá þeirri ágætu fuglategund, Lindu Hallberg vinkonu minni og þessu myndbandi. 

Já, þetta voru fimm myndir af andlitinu á mér. Í röð. Verði ykkur að góðu. 

Og áður en ég verð afhausuð þá eru myndirnar ekki fótósjoppaðar. Í þeim skilningi. Lék mér örlítið með lýsingu og filtera hérna. Eins og ég geri við allar mínar myndir. 

Kjarni málsins: virkilega eiguleg palletta fyrir þá sem hafa gaman að því að leika sér með liti. Já og alla aðra líka. Hún er stútfull af passlega eðlilegum augnskuggum inni á milli. Litirnir þekja vel og haldast merkilega lengi á augnlokinu. 

Jæja, ég er að fara að prófa safapressuna mína. Já, ég ætla að hella rauðvíni í hana. Ásamt fleiru. 

Heyrumst.

Fyrir áramótaboðið.

Jæja, hvað höfum við hérna? 

Tvær brakandi ferskar blöndur fyrir gamlárskvöld. Hver hefur svo sem lyst á bjór þegar búið er að stúta þriggja rétta máltíð og að minnsta kosti þremur snakkpokum yfir skaupinu? Jú og unaðslegum karrítartalettum að hætti mömmu? Ekki ég. Tjah, ég myndi auðvitað drekka bjórinn ef hann væri það eina í boðinu. Láta mig hafa það. 

Allavega.

Þessar mixtúrur eru einstaklega ljúffengar. Og stórkostlega hentugar í vel kýlda vömb.

Sangría:

1 flaska af góðu rauðvíni
1-2 skot af gini
½ líter engiferöl

½ líter appelsínusafi
Smá sykur - best að smakka sig til
Sprite eftir smekk
Nóg af appelsínum, sítrónum og lime

Blandið öllum vökva saman. Sykrið eftir smekk. Smakkið, smakkið og smakkið. Ef ég hef nægan tíma til þess að bardúsa við blönduna þá sker ég niður ómælt magn af ávöxtum og legg þá í rauðvíns-, sykur-, og ginbleyti í góða 4 klukkutíma. Það gerir bragðið af sangrínunni svo miklu betra. 

Ávextirnir verða að vísu bráðdrepandi. Whatever.

Hvítvínssangría:

rúúúmlega ½ flaska af hálfsætu hvítvíni 

1 skot af ferskjulíkjör (má vel sleppa því)

1 bolli engiferöl

perusíder

sprite

lime

kantilópumelóna

ananas

jarðaber

frosin hindber

myntulauf

Hellið víninu og líkjörnum í könnuna. Skerið niður melónu, ananars og jarðaber. Setjið út í vínið ásamt frosnu hindberjunum. 

Ég nota ekki klaka í þessa sangríu – set bara þeim mun meira af frosnum berjum í ýmsum útgáfum. Kreistið hálft lime út í og skerið hinn helminginn í sneiðar sem einnig fara í könnuna. Tætið slatta af myntulaufum og bætið þeim við. Fyllið síðan upp í með Sprite og perusíder í jöfnum hlutföllum.

Glettilega góðar blöndur. Báðar tvær. Lofa.

Heyrumst.

Bestu kökurnar.

Uppáhalds smákökurnar mínar eru mömmukökur. Nenni samt ekki að baka þær. Ég mikla það alveg agalega fyrir mér að búa til smjörkrem og smyrja því á óteljandi kökur. Búa til samlokur. Voða vesen. Ég ét líka alltaf svo mikið af eintómu kreminu að það dugir ekki til. Þá þarf ég að fara að búa til meira. Djöfulsins bras sko.

Ég á hins vegar mína velgjörðarmenn sem ég færi ávallt tóman dunk fyrir hver jól. Dunkinn fæ ég síðan til baka sneisafullan af  himneskum mömmukökum. Mjúkum, ilmandi og unaðslegum. Sem ég borða upp til agna. Án þess að gefa með mér.

Þessar kökur eru einnig í miklu uppáhaldi hjá mér. Þær eru úr kökublaði Gestgjafans frá árinu 2010. Þetta er því fimmta árið sem ég galdra þær fram úr erminni. Ferlega einfaldar og algjört hnossgæti. Eins og allt sem er með dálitlu hafrabragði. Mmm.

Hafrakökur með rúsínum & súkkulaði:

300 gr hveiti

375 gr sykur

150 gr haframjöl

1 tsk matarsódi

240 gr smjörlíki

2 dl rúsínur

125 gr suðusúkkulaði, saxað

2 egg

100 gr brætt súkkulaði, til skrauts

Blandið öllum þurrefnum saman og myljið smjörlíki út í. Hnoðið vel saman. Bætið rúsínum, súkkulaði og eggjum í skálina. Blandið vel. Búið til litlar kúlur úr deiginu og þrýstið á ofnplötu klædda bökunarpappír.

Ekki smakka deigið. Heilræði frá mér. 

Bakið kökurnar við 200° þangað til þær verða ljósbrúnar að lit. Kælið. Bræðið gott súkkulaði. Slettið yfir.

Mjólkurglas og tvær kökur. Fjórar samt helst. Mér skilst að það sé ljúffeng blanda. Ég drekk hins vegar ekki mjólk. 

Pepsi Max og fjögur stykki fyrir mig. Namm.

Heyrumst.

Með KitKat fyllingu.

Það fylgir því örlítil frelsisskerðing að búa ekki lengur einsömul. Bannað að liggja í sófanum á brókinni. Horfandi á Hell´s Kitchen. Stynjandi yfir Gordon Ramsay. Eins og maður gerir. 

Nei. Þeir dagar eru taldir. 

Ég man hreinlega ekki hvenær ég var síðast fullklædd klukkan rúmlega níu að kvöldi til. Jæja. Ég bakaði. Fullklædd já. Dýrðlega köku handa sambýlismönnum mínum og öðrum sem ráku inn nefið.

Brownie með KitKat fyllingu:

Betty Crocker Brownie Mix (egg, vatn & olía)

1 pakkning KitKat Cookies & Cream (fæst í Krónunni - já, líka fyrir austan)

2 venjuleg KitKat

Útbúið Browniemixið samkvæmt leiðbeiningum á kassa.

Setjum helminginn af deiginu í meðalstórt eldfast mót.

Röðum KitKat ofan á. Borðum tvær lengjur. Að minnsta kosti.

Smyrjum afganginum af deiginu yfir.

Inn í ofn á 180° í 20-25 mínútur.

Það er óhætt að segja að þessi fullklædda kona hafi skorað í kvöld. Fullt hús stiga.

Hnossgæti par exelans.

Heyrumst.

Fimm hlutir á fimmtudegi.

Þetta er eitt gott trix. Þamba hálfa bjórdós og stinga henni svo á kaf í heilan kjúkling. Inn í ofn með hann og voilá - unaðslega mjúkur og góður kjúklingur. Bráðnar á tungunni. Sérstaklega ef það er piparostasósa með honum. Og vel kryddaðar sjoppufranskar.

Undirbúningur fyrir yfirvofandi innpökkun er hafin. Ég valsaði hérna um alla borg í dag og sankaði að mér góssi. Að vísu á ég tvo fulla kassa af borðum, böndum, blúndum, slaufum, dúskum - já nefndu það. Ef ekki þrjá. Já og sennilega fjórtán jólapappírsrúllur. En hver er að telja?

Ó, ég fann þessi pallíettubönd í Tiger í dag. Til í öllum mögulegum litum. Dásamlega fögur. Mig langaði að tæta af mér hverja einustu spjör og vefja þeim utan um mig. Gyðjan sem ég er.

Einhver 3ja metra pallíettuspotti dugir þó líklega skammt þegar bakhlutinn á mér er annars vegar. En ég fann nú ráð við því. Enda með ráð undir rifi hverju. Að minnsta kosti þegar kemur að því að sannfæra sjálfa mig um að ég þurfi á einhverju að halda. Mjög nauðsynlega. 

Eins og þessum guðdómlega jólakjól. Ekkert nema háglansandi pallíettur. Ah, fegurðin. Nánast blindandi. Eins og sólarupprás að vori. 

Ég átti hann inni. Ég keypti mér ekkert fyrir jólin í fyrra. Mig rekur að minnsta kosti ekki minni til þess. Mínar rauðvínsmaríneruðu heilasellur muna ekki svo langt.

Ég veit bara ekki hvernig ég á að útskýra þetta. Já, ég er orðin ein af þeim sem kaupir jólasveinahúfu á gæludýrið sitt. Gerði meira að segja stórtæka leit að einni slíkri. Fann þessa á endanum í Rúmfatalagernum. Þetta mál verður ekki rætt frekar. Aldrei.

Heyrumst.