Kjúklingasalat fyrir Crossfitiðkendur

Eða fyrir fólk sem mætir bara ekkert í Crossfit. Og er búið að fá námskeiðið endurgreitt. Og skammast sín niður í tær. Eða þið vitið, skammast sín alveg smávegis. Skömmin er að vísu afar blönduð gífurlegum létti. Og ég skammast mín eiginlega fyrir það líka.

Jæja.

Ég er þó löglega afsökuð. Aldrei slíku vant. Sápuóperan Guðrún Veiga, bráðamóttakan og laskaði eggjastokkurinn hóf nefnilega göngu sína aftur í gær. Eftir gott hlé. Fyrsta sería var sýnd í ágúst á síðasta ári. Það má lesa meira um hana hérna. 

Í síðustu seríu bólgnaði vinstri eggjastokkur. Rofnaði eitthvað í kviðarholi. Og blæddi inn á eitthvað. Og ég fann til. Svo mikið til.

 Í nýjstu seríunni hefur hægri eggjastokkurinn hins vegar tekið við keflinu. Orðinn vel bólginn. Auðvitað. Og búinn að snúa upp á sig. Eðlilega. 

Fyrsti þáttur í nýrri seríu hófst óneitanlega með látum. Grunur um botlangabólgu. Guðrún Veiga, sem hræðist fátt meira en svæfingar, gubbaði við tíðindin. Með sinn alræmda þokka að vopni. Í móttökusal bráðamóttökunnar. Í poka. Og yfir skóna sína. Þjáðum gestum og gangandi til bæði unaðar og yndisauka. 

Þættinum lauk á sjúkrabílaralli í skjóli nætur. Upp á kvennadeild. Niður með buxurnar. Í sundur með lappirnar. Hægri eggjastokkur heilsaði. Bólginn, snúinn og almennt óhress. 

Ég fann til. Mikið til. Og ég finn ennþá til. Mikið til.

Og er ófær um að stunda Crossfit. Ófær segi ég. 

Þá er það frá. 

Þetta kjúklingasalat er ekki fyrir Crossfitiðkendur. Nei. Heldur fyrir þjáða konu. Sem elskar beikon. Og sweet chilli sósu. Og Bingókúlur. Þær eru samt ekki í salatinu. Þó þær séu góðar með beikoni. 

Þetta salat er hnossgæti. Og ég biðst afsökunar á því að hefja uppskrift að salati með umræðum um eggjastokkana í mér. 

Ókei, salat.

Crossfitsalat

1 bakki kjúklingalundir

1 poki spínat

stór rauðlaukur

vel vænt bréf af beikoni

1 box kirsuberjatómatar

1 lárpera

lítil flaska sweet chilli sósa

1 dós nýrnabaunir

örlítið kóríander (má sleppa)

Skellið spínati í skál. Skerið tómata og lárperu og fleygið ofan í.

Skiptið rauðlauknum í tvennt og saxið báða helminga smátt. Annar helmingur fer í skálina og hinn tekinn til hliðar.

Skerið kjúklinginn í litla bita. Kryddið með salti og pipar og brúnið á pönnu.

Takið kjúklinginn til hliðar. Þrífið pönnuna. Af því við erum ekki ógeð. Eða notið aðra pönnu. Sem ég bý ekki svo vel að eiga. 

Setjið smátt saxað beikon, hinn helminginn af rauðlauknum og nýrnabaunirnar á pönnuna. Skvettið svolítið duglega af sweet chilli sósunni yfir og steikið þangað til beikonið tekur lit.

Blandið kjúklingnum saman við. Og svolítilli slummu af sósu. Eða bara tæmið flöskuna. Það er helvíti fínt. 

Leyfið þessu aðeins að malla.

Yfir salatið með herlegheitin.

Blanda, blanda og blanda.

Þetta er ægilega gómsætt. Best samt með glás af kóríander. En það er algjört smekksatriði. Ég elska kóríander. Gæti vel hugsað mér að skipta spínatinu alfarið út fyrir kóríander. 

Svona ef út í það er farið.

Jæja. Ég ætla að halda áfram að vera rúmliggjandi.

Þið finnið mig bæði á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

H E I M A

Jæja. Ég er komin heim. Allt í lagi, ég kom heim fyrir fimm dögum. Heilastarfsemin er bara rétt að detta úr sumarfríi. Og daglegri rauðvínsmaríneringu.  

Sambýlismaður og afkvæmi eru sólkysstir og sætir. Eins og þeir hafi eytt mörgum mánuðum í spænskumælandi landi. Ég lít út eins og ég hafi farið í laxveiðitúr. Yfir eina helgi. Þar sem var skýjað allan tímann. Og ég hafi ákveðið að éta alla laxana í ánni. Með kokteilsósu.

Já, krakkar. Ég kom sex kílóum þyngri heim. Sex. Sex já. Sambýlismaður og afkvæmi komu léttari heim en þeir fóru út. 

Ég er búin að bölva ósanngjörnu almættinu dálítið fyrir þessi kíló. Svo rúllaði ég yfir myndirnar úr ferðinni. Bað almættið auðmjúklega fyrirgefningar. Það er víst bara einn sökudólgur í stóra kílóamálinu. 

Það er ekki ég. Nei. Ég vil skella skuldinni á sambýlismanninn. Sem er með brennslu á við meðalstóran kjarnorkuofn. Síétandi. Og ég alltaf að troða í mig honum til samlætis. Ekki fyrir eigin ánægju. Nei. Honum til samlætis. Punktur. 

Þarna má sjá glitta í mig í Zöru. Strunsandi framhjá gulum kjól sem ég passaði ekki í. Dauðsé eftir að hafa ekki keypt hann. Ég hefði vel getað troðið honum í skúffuna í skápnum mínum sem merkt er ,,passa í seinna". 

Góð skúffa það. Ég hef safnað í hana síðan seint á tíunda áratugnum. Og er hvergi nærri hætt. 

Ég fann versta rauðvín í heimi. Kostaði 100 kall. Það smakkaðist eins og að kyssa tannlausan stórreykingarmann. Sem var að enda við reykja heilan pakka af Camel filterslausum. Og drekka heila kaffikönnu. Af kaffi sem búið er að standa í sex daga. 

Drakk ég það samt?

Látum það liggja á milli hluta. 

Ég eyddi öllum mínum kvöldum á bar fyrir breska eldri borgara. Spilandi pubquiz. Og bingó. Fór heim með heimilisfang hjá fimm hjónum. Sem ég lofaði að senda bókina mína. Sem ég fer alltaf að tala um á öðru glasi. 

Jæja. Ég er að fara ísrúnt. Nenni ekkert að takast á við þessi sex kíló fyrr en í haust. Eða janúar. Eða áður en ég gifti mig. 

Þið megið endilega fylgja mér á Snapchat og kasta á mig hugmyndum. Svona ef ykkur langar að sjá eitthvað sérstakt á þessu ágæta (helst til óvirka) bloggi. Þið finnið mig undir gveiga85.

Heyrumst.

Strigaskór

Ég hef nýlega tekið ástfóstri við strigaskóm. Af öllum stærðum og gerðum. Eða nei. Ekki í öllum stærðum. Bara stærð 40-41. Á mínar stærstu bífur í heimi. Eða svo gott sem. 

Þetta ástfóstur kemur mér örlítið á óvart. Af því að venjulega kýs ég groddaralega leðurskó. Flatbotna í 97% tilvika. Vegna þess að ég er eins og sauðdrukkinn kúreki á hælum. Að dansa línudans. Með bundið fyrir augun. 

Fyrr í vikunni var ég að rúlla yfir Facebook. Þá sjaldan. Við mér blasir auglýsing. Frá skor.is. Allir Converse skór á 20% afslætti. Og mig, aumingja mig var búið að langa í slíkt skópar svo lengi. Svo rosalega lengi. Helst gula. En þeir voru ekki til. 

Ég keypti hvíta. Af því það var afsláttur. Og ég hef ekki taugar í að hafna afslætti af neinu tagi. 

Notagildið er óumdeilanlegt. Ég get svo guðsvarið það. Þeir passa við alla kjólana mína. Eins og ég útskýrði svo blíðlega fyrir sambýlismanninum í gærkvöldi. 

Ég er viss um að það sé gaman að taka myndir af mér. Handviss. Ég er alltaf í svaka sveiflu. Eins og fullur kúreki. Innskeif. Með úrið öfugt. Svo húðskamma ég ljósmyndarann alltaf fyrir lélegar myndir. Þær eru ekki mín sök. 

Enda er ég ávallt eins og Gisele Bündchen á góðum degi. Ávallt!

Ég er á bæði Snapchat og Instagram - @gveiga85.

Heyrumst.

Löðrandi í karamellukenndu Kaffisúkkulaði

Ég hef ekki snert poppkorn síðan í desember. Ég fékk mjög svæsið bráðarofnæmi að loknu jólabókaflóði. Gat ekki hugsað mér svo mikið sem að handleika popp. Hvað þá að baksa með það á einhvern afkáralegan hátt. Eins og mér einni er jú lagið. 

En öll él birtir nú upp um síðir. Í gærkvöldin kom hún yfir mig. Gamla góða þörfin. Ég sá vel súkkulaðiklístraða poppköggla í hyllingum. Ég vildi handleika. Sleikja. Sjúga. Bíta. Finna bragðið. Salt. Sætt. Sjúklega gómsætt. 

Ég rauk í búð í dag. Ráfaði um eins og hungraður elgur. Reif með mér popppoka og kaffisúkkulaði.

Karamellukennt Kaffisúkkulaðipopp:

1 poki Stjörnupopp

3 stykki Kaffisúkkulaði (ég notaði 2 og 1/2 - ég át nefnilega helminginn af einu á leiðinni heim úr búðinni)

Tæplega desilíter af rjóma. Mjólk sleppur líka. 

Hellum poppinu í stóra skál.

Skellum Kaffisúkkulaðinu í pott ásamt rjómanum. Bræðum saman við vægan hita.

Mögulega svívirðilegasti matarglæpur sem ég hef framið. Ég var að borða kex með túnfisksalati á meðan ég smakkaði til súkkulaðisósuna. Ógeð. Svo ekki sé meira sagt. 

Nei, ég er ekki með naglalakk. Sem er ógeð. Svo ekki sé meira sagt. 

Ah, þessi sósa. Karmellukennd dýrð með marsipan- og kaffikeim. 

Yfir poppið með dýrðina. Hræra, hræra og hræra.

Inn í ísskáp með skálina í 30-40 mínútur.

Þetta er gott. Alveg rosalega gott. 

Heyrumst.

Topp fimm: snakkið.

Jæja. Við erum búin að tækla uppáhalds sælgætið mitt - sjá hér. Eins tókum við góða yfirferð á því hvað flýgur ofan í pokann minn þegar ég finn mig óvænt í nálægð við nammibar - sjá hér. 

Ég fann mig knúna til þess að útlista uppáhalds snakkið mitt einnig. Aðallega vegna þess að þar fékk ég ástæðu til þess að kaupa mér fimm snakkpoka. Í einu. Og opna þá alla. Af því að annars yrðu ljósmyndirnar auðvitað glataðar. Ekkert skemmtilegt að mynda lokaða snakkpoka. Alveg vonlaust.

Eftir á að hyggja var þetta ömurleg hugmynd. Alveg frá A-Ö. Ég er búin að sitja á rassinum í allan dag. Með fituga putta. Að bölva þeirri staðreynd að vera einungis með tvær hendur. Fimm snakkpokar. Tvær hendur. 

Nei, það gengur ekki upp. 

Bónusskrúfur. Með sour cream & onion. Oh, þær eru eitthvað svo loftkenndar og léttar. Stökkar og stórkostlegar. Bráðna bókstaflega á tungunni. Best er að njóta þeirra með Vogaídýfu. Þessari fjólubláu. Með laukbragði. Jú og rauðvíni. Það er ómissandi. 

Svartur Doritos. Ég fæ dásamlegt kitl í magann við það eitt að hugsa um þetta snakk. Svona kitl eins og þegar ég er að njósna um einhvern á Feisbúkk. Og sé að viðkomandi er með galopna síðu. Og ég get snuðrað að vild. Gleypt í mig gamla statusa og ljósmyndir. Nóg um það. Alveg nóg.

Sá svarti er að sjálfsögðu bestur með eðlu. Og rauðvíni. 

Ó, blessuðu bugðurnar. Hnossgæti sem ég elska afar heitt. Fátt betra en að lauma einni á tunguna á sér. Þrýsta henni upp í góminn og finna saltað beikonbragðið smjúga inn í blóðrásina. Mmm. Beikonbugður þurfa enga ídýfu. Bara rauðvínsglas.

Poppsnakk. Eða hvað sem þetta er. Ostabragðið er til þess að deyja fyrir. Sweet Chilli eiginlega líka. Flögurnar eru þykkar og þéttar í sér. Vel kryddaðar og hrein skemmtun að borða þær. Eða bara sleikja. Namm. Engin ídýfa af neinu tagi. Rauðvín eða Pepsi Max dugar.

Að lokum, sigurvegarinn - snakkið sem á bæði sál mína og hjarta. Bugles. Ég elska Bugles. Elska það og elska. Best finnst mér að borða það eins og kanína. Þið vitið, byrja á því að stinga tönnunum í rönd framarlega á Buglesinu. Láta svo Buglesið ganga inn í munninn, rönd eftir rönd. Bíta, bíta, bíta. 

Já, mögulega skiljið þið ekkert hvað ég er að þvaðra. Enda skiptir aðferð mín við Buglesát ykkur sennilega litlu máli. Ég get þó upplýst ykkur um það að Bugles er unaðslegt með sweet chilli Vogaídýfu. Eða hnetusmjöri. Jafnvel rauðvínstári.

Nú þið. Hvurslags snakkpoki fýkur helst í ykkar innkaupakörfu?

Heyrumst.

Bestu kökurnar.

Uppáhalds smákökurnar mínar eru mömmukökur. Nenni samt ekki að baka þær. Ég mikla það alveg agalega fyrir mér að búa til smjörkrem og smyrja því á óteljandi kökur. Búa til samlokur. Voða vesen. Ég ét líka alltaf svo mikið af eintómu kreminu að það dugir ekki til. Þá þarf ég að fara að búa til meira. Djöfulsins bras sko.

Ég á hins vegar mína velgjörðarmenn sem ég færi ávallt tóman dunk fyrir hver jól. Dunkinn fæ ég síðan til baka sneisafullan af  himneskum mömmukökum. Mjúkum, ilmandi og unaðslegum. Sem ég borða upp til agna. Án þess að gefa með mér.

Þessar kökur eru einnig í miklu uppáhaldi hjá mér. Þær eru úr kökublaði Gestgjafans frá árinu 2010. Þetta er því fimmta árið sem ég galdra þær fram úr erminni. Ferlega einfaldar og algjört hnossgæti. Eins og allt sem er með dálitlu hafrabragði. Mmm.

Hafrakökur með rúsínum & súkkulaði:

300 gr hveiti

375 gr sykur

150 gr haframjöl

1 tsk matarsódi

240 gr smjörlíki

2 dl rúsínur

125 gr suðusúkkulaði, saxað

2 egg

100 gr brætt súkkulaði, til skrauts

Blandið öllum þurrefnum saman og myljið smjörlíki út í. Hnoðið vel saman. Bætið rúsínum, súkkulaði og eggjum í skálina. Blandið vel. Búið til litlar kúlur úr deiginu og þrýstið á ofnplötu klædda bökunarpappír.

Ekki smakka deigið. Heilræði frá mér. 

Bakið kökurnar við 200° þangað til þær verða ljósbrúnar að lit. Kælið. Bræðið gott súkkulaði. Slettið yfir.

Mjólkurglas og tvær kökur. Fjórar samt helst. Mér skilst að það sé ljúffeng blanda. Ég drekk hins vegar ekki mjólk. 

Pepsi Max og fjögur stykki fyrir mig. Namm.

Heyrumst.