Löðrandi í karamellukenndu Kaffisúkkulaði

Ég hef ekki snert poppkorn síðan í desember. Ég fékk mjög svæsið bráðarofnæmi að loknu jólabókaflóði. Gat ekki hugsað mér svo mikið sem að handleika popp. Hvað þá að baksa með það á einhvern afkáralegan hátt. Eins og mér einni er jú lagið. 

En öll él birtir nú upp um síðir. Í gærkvöldin kom hún yfir mig. Gamla góða þörfin. Ég sá vel súkkulaðiklístraða poppköggla í hyllingum. Ég vildi handleika. Sleikja. Sjúga. Bíta. Finna bragðið. Salt. Sætt. Sjúklega gómsætt. 

Ég rauk í búð í dag. Ráfaði um eins og hungraður elgur. Reif með mér popppoka og kaffisúkkulaði.

Karamellukennt Kaffisúkkulaðipopp:

1 poki Stjörnupopp

3 stykki Kaffisúkkulaði (ég notaði 2 og 1/2 - ég át nefnilega helminginn af einu á leiðinni heim úr búðinni)

Tæplega desilíter af rjóma. Mjólk sleppur líka. 

Hellum poppinu í stóra skál.

Skellum Kaffisúkkulaðinu í pott ásamt rjómanum. Bræðum saman við vægan hita.

Mögulega svívirðilegasti matarglæpur sem ég hef framið. Ég var að borða kex með túnfisksalati á meðan ég smakkaði til súkkulaðisósuna. Ógeð. Svo ekki sé meira sagt. 

Nei, ég er ekki með naglalakk. Sem er ógeð. Svo ekki sé meira sagt. 

Ah, þessi sósa. Karmellukennd dýrð með marsipan- og kaffikeim. 

Yfir poppið með dýrðina. Hræra, hræra og hræra.

Inn í ísskáp með skálina í 30-40 mínútur.

Þetta er gott. Alveg rosalega gott. 

Heyrumst.

Heitt súkkulaði með rauðvínsívafi.

Stundum eyði ég óþarflega miklum tíma í vitleysu. Eins og til dæmis í hangs á Google. Annað veifið slæ ég inn setningar á borð við things to make with red wine. Eða Gordon Ramsay naked. Leitin að því síðara hefur enn ekki borið neinn árangur. Því miður.

Google færir mér hins vegar oft á tíðum hugmyndir að því hvernig ég get sullað með rauðvín. Öðruvísi en að hella því bara í mig. 

Það er fimbulkuldi úti þessa dagana. Í slíkri veðráttu er voðalega gott að svolgra í sig bolla af heitu súkkulaði við og við. Ennþá betra ef umrætt súkkulaði er með rauðvínsívafi. Ekki? Jú, ég get svo guðsvarið fyrir það. Miklu betra. Manni hlýnar líka talsvert hraðar. Sem er plús. Og verður aldrei kalt aftur. Aldrei.

Nei, ókei. Nú er ég að ljúga. En súkkulaðið heita er ótrúlega gott. Lofa.

Heitt súkkulaði með rauðvínsívafi:

1 og 1/2 bolli nýmjólk

2 lengjur suðusúkkulaði

2 lengjur rjómasúkkulaði

1 bolli rauðvín

1 dós Coconut Cream

kanill á hnífsoddi

(dugir í 3-4 bolla)

Hellið mjólk í pott. Brjótið tvær lengjur af báðum súkkulaðistykkjunum. Sem sagt átta bita af hvoru. Fleygið þeim í pottinn. Látið malla við góðan hita þar til súkkulaðið bráðnar.

Hellið rauðvíninu saman við. Hrærið vel og vandlega. Þetta á að vera heitt en ekki að sjóða. Ó, lyktin á þessum tímapunkti. Hreinn unaður. Mmm.

Kókosrjóminn er ómissandi með þessum bolla. Ég tæmi dósina í stóra skál og píska innihaldið þar til það er orðið sæmilega þykkt og rjómakennt. 

Hella súkkulaðinu í bolla. Toppa með kókosrjóma. Dusta dálítið af kanil yfir herlegheitin. Njóta. 

Næstum eins gott og að finna nektarmyndir af Gordon Ramsay. Ég væri eiginlega tilbúin að skipta öllu rauðvíni í heiminum fyrir fáein eintök af slíkum myndum. 

Nei, nú er ég að ljúga aftur. Ég get vel notað ímyndunaraflið. Og drukkið rauðvín í leiðinni.

Heyrumst.

Topp fimm: snakkið.

Jæja. Við erum búin að tækla uppáhalds sælgætið mitt - sjá hér. Eins tókum við góða yfirferð á því hvað flýgur ofan í pokann minn þegar ég finn mig óvænt í nálægð við nammibar - sjá hér. 

Ég fann mig knúna til þess að útlista uppáhalds snakkið mitt einnig. Aðallega vegna þess að þar fékk ég ástæðu til þess að kaupa mér fimm snakkpoka. Í einu. Og opna þá alla. Af því að annars yrðu ljósmyndirnar auðvitað glataðar. Ekkert skemmtilegt að mynda lokaða snakkpoka. Alveg vonlaust.

Eftir á að hyggja var þetta ömurleg hugmynd. Alveg frá A-Ö. Ég er búin að sitja á rassinum í allan dag. Með fituga putta. Að bölva þeirri staðreynd að vera einungis með tvær hendur. Fimm snakkpokar. Tvær hendur. 

Nei, það gengur ekki upp. 

Bónusskrúfur. Með sour cream & onion. Oh, þær eru eitthvað svo loftkenndar og léttar. Stökkar og stórkostlegar. Bráðna bókstaflega á tungunni. Best er að njóta þeirra með Vogaídýfu. Þessari fjólubláu. Með laukbragði. Jú og rauðvíni. Það er ómissandi. 

Svartur Doritos. Ég fæ dásamlegt kitl í magann við það eitt að hugsa um þetta snakk. Svona kitl eins og þegar ég er að njósna um einhvern á Feisbúkk. Og sé að viðkomandi er með galopna síðu. Og ég get snuðrað að vild. Gleypt í mig gamla statusa og ljósmyndir. Nóg um það. Alveg nóg.

Sá svarti er að sjálfsögðu bestur með eðlu. Og rauðvíni. 

Ó, blessuðu bugðurnar. Hnossgæti sem ég elska afar heitt. Fátt betra en að lauma einni á tunguna á sér. Þrýsta henni upp í góminn og finna saltað beikonbragðið smjúga inn í blóðrásina. Mmm. Beikonbugður þurfa enga ídýfu. Bara rauðvínsglas.

Poppsnakk. Eða hvað sem þetta er. Ostabragðið er til þess að deyja fyrir. Sweet Chilli eiginlega líka. Flögurnar eru þykkar og þéttar í sér. Vel kryddaðar og hrein skemmtun að borða þær. Eða bara sleikja. Namm. Engin ídýfa af neinu tagi. Rauðvín eða Pepsi Max dugar.

Að lokum, sigurvegarinn - snakkið sem á bæði sál mína og hjarta. Bugles. Ég elska Bugles. Elska það og elska. Best finnst mér að borða það eins og kanína. Þið vitið, byrja á því að stinga tönnunum í rönd framarlega á Buglesinu. Láta svo Buglesið ganga inn í munninn, rönd eftir rönd. Bíta, bíta, bíta. 

Já, mögulega skiljið þið ekkert hvað ég er að þvaðra. Enda skiptir aðferð mín við Buglesát ykkur sennilega litlu máli. Ég get þó upplýst ykkur um það að Bugles er unaðslegt með sweet chilli Vogaídýfu. Eða hnetusmjöri. Jafnvel rauðvínstári.

Nú þið. Hvurslags snakkpoki fýkur helst í ykkar innkaupakörfu?

Heyrumst.

KaramelluKrispies.

Jú, ég veit. Það er mánudagur. Það er janúar. Mér er bara alveg sama. Meinlætalíf er leiðinlegt. Hinn gullni meðalvegur er víst fínn. Hef ég heyrt. Ég á að vísu eftir að finna minn. Og reyna að feta hann. En það er önnur saga. Ég ætla að kaupa mér kort í ræktina þegar ég kem til Reykjavíkur. Jú víst. Ég meina það. Ég væri nefnilega dálítið til í tónaða fótleggi. Stundum finnst mér rassinn á mér líka vera farinn að síga. Já, allt allt önnur saga. 

Þetta er gott. Eiginlega alveg ógeðslega gott. Eins óþolandi og mér finnst að nota orðið ógeðslega í tengslum við mat. En stundum er ég tilneydd. Eins og núna.

KaramelluKrispies:

3 stykki Pipp með karamellufyllingu

1 bolli sýróp

1/2 bolli sykur

1 bolli fínt hnetusmjör

6 bollar Rice Krispies

2 pokar af ljósum súkkulaðidropum

Bræðum saman Pippið, sykurinn, sýrópið og hnetusmjörið við vægan hita. Þegar þetta er orðið að silkimjúkri blöndu fær Rice-ið að fjúka saman við. 

Hrærið vel. Mjög vel.

Komum unaðslega klístraðri blöndunni fyrir í eldföstu móti sem klætt er bökunarpappír.

Þjöppum vel og vandlega.

Bræðið súkkulaðidropana og smyrjið yfir þjöppuna. 

Ég vildi smakka dýrðina bæði með ljósu og dökku súkkulaði.

Nei, ókei. Ég er að ljúga. Ég átti bara til tæplega hálfan poka af ljósum súkkulaðidropum. Þannig að ég varð að skítmixa rest. Með bræddum súkkulaðispæni. 

Ljúffengt með eindæmum. Gerði alveg stormandi lukku hérna í dag. Eða hjá mér sko. Það hefur enginn annar smakkað. 

Heyrumst.

Peacock.

Mér finnst gaman að mála mig. Í öllum regnbogans litum. Auðvitað. 

Fyrir jólin dró fyrrum samstarfskona mín og núverandi stórvinkona, hún Tara nokkur Brekkan, mig inn í No Name í Kópavogi. Ég man eftir að hafa notað snyrtivörur frá því ágæta merki í menntaskóla. Fyrir óþarflega mörgum árum. Svo bara hvarf það. Eða ég hætti að kaupa það. Veit ekki. Leiðir okkar skildu að minnsta kosti. 

Út úr búðinni gekk ég meðal annars með þessa stórfenglegu palletu. Og núna ætla ég að segja bannorðið. Ég fékk hana gefins. Ó, boj. Ég sagði það. 

Stöldrum aðeins við hérna. Svona lítillega. Vindum okkur úr augnmálningu yfir í auglýsingar. Blogg eru sístækkandi auglýsingamiðill. Einfalt mál. Vel skiljanlegt að fyrirtæki séu tilbúin að láta vörur sínar í skiptum fyrir umfjöllun. Umfjöllun sem nær í mörgum tilvikum til fjölda manns.

Trúverðugleikinn liggur hins vegar hjá bloggaranum. Svona að mínu mati. Nú hef ég ekki hugmynd um hvort þið takið mig trúanlega þegar ég er að tuða um einhvern varning hérna. Sem ég hef að vísu þegið afskaplega lítið af í gegnum tíðina. Ég hef stundað þessa tegund viðskipta við örfá fyrirtæki. Allt fyrirtæki sem ég versla almennt við og þekki vörurnar frá. Og er þess vegna yfirleitt ekki að tala út um rassgatið á mér. Að ég held. 

Það hafa ýmis tilboð dúkkað upp hjá mér. Sem oft á tíðum hefur verið freistandi að þiggja. Ég hugsa að ég neiti samt í svona 95% tilvika. Nei, ókei, 90%. Um daginn var ég einmitt beðin um að mæla með einhverskonar boozti og heilsudrykkjum. Persónulega var ég alveg til í að þiggja fullan kassa af fríum morgunverð. En að blogga um boozt? Mæla með heilsudrykkjum? Sennilega svipað og að Þorgrímur Þráinsson myndi reyna að selja ykkur sígarettur. Eða Þórarinn Tyrfingsson stæði vaktina við bjórdæluna á Ölstofunni. 

Þannig að svarið var nei. 

Æh, þetta er vandmeðfarið. Hver og einn verður að fylgja sinni sannfæringu. Já. Amen, hallelúja og allt það. 

Og aftur að augnmálningunni.

Ó, litadýrðin. Gulur, rauður, grænn og blár - ég elska þá alla. Að sjálfsögðu tókst mér að rústa einum augnskugga áður en ég náði svo mikið sem að taka pallettuna úr plastinu. 

Ég er dálítill páfugl í mér. Alltof litskrúðug og óþarflega fyrirferðarmikil. Fyrir þessa förðun fékk ég innblástur frá þeirri ágætu fuglategund, Lindu Hallberg vinkonu minni og þessu myndbandi. 

Já, þetta voru fimm myndir af andlitinu á mér. Í röð. Verði ykkur að góðu. 

Og áður en ég verð afhausuð þá eru myndirnar ekki fótósjoppaðar. Í þeim skilningi. Lék mér örlítið með lýsingu og filtera hérna. Eins og ég geri við allar mínar myndir. 

Kjarni málsins: virkilega eiguleg palletta fyrir þá sem hafa gaman að því að leika sér með liti. Já og alla aðra líka. Hún er stútfull af passlega eðlilegum augnskuggum inni á milli. Litirnir þekja vel og haldast merkilega lengi á augnlokinu. 

Jæja, ég er að fara að prófa safapressuna mína. Já, ég ætla að hella rauðvíni í hana. Ásamt fleiru. 

Heyrumst.

Fimm hlutir á fimmtudegi.

Ég bar sigur úr býtum í bókabardaga Rásar 2 í desember. Það var svona líka sprúðlandi skemmtilegt. Ég hef nefnilega aldrei unnið neitt á ævinni. Svo ég muni. Eitt standandi bingó þegar ég var 10 ára. Fleiri sigra á ég ekki að baki. 

Ég vann meðal annars teppi að eigin vali úr Geysi. Ég brunaði þangað samdægurs og arkaði út með þetta guðdómlega teppi í farteskinu. Gult, auðvitað. Unaðslega mjúkt og hlýtt. Svipað og hann Nói minn Síríus sem sést snöfla þarna á myndinni. 

Veislumatur að hætti bróður míns. Soðnar kartöflur, sennilega kíló af lauk og nóg af pylsum. Steikt á pönnu. Ásamt vænu magni af íslensku smjöri. Snætt með tómatsósu. Mmm. 

Nýja uppáhalds kryddið mitt. Gott með öllu. Svona næstum. Grænmeti og sætar kartöflur í eldfast mót, glás af olíu og þetta krydd. Algjört hnossgæti. Smjörsteiktir sveppir og þetta krydd. Enn meira hnossgæti. 

Merkilegt hvernig þessir fimm hlutir mínir snúast ávallt um mat. Svona að mestu leyti. Jæja. Ég elska mat. Allt matarkyns. Það er ekkert leyndarmál.

Þetta er eitt besta dökka súkkulaði sem ég hef smakkað lengi. Og það ódýrasta. Sem skemmtir ekki fyrir. Kaffibolli með rjóma og tveir bitar. Eða hálf bara súkkulaðiplata. Himneskt. Gjörsamlega.

Ég er skilin. Skilin við lífsförunaut minn til margra ára. Skilnaðurinn átti sér stað á síðasta mánudag. Þá tók ég síðasta sopann. Úr síðustu flöskunni. Naut út í ystu æsar. Ropaði og sór þess eið að drekka aldrei gos aftur. Þessi skilnaður hefur tekið á. Það verður að segjast eins og er. Enda er ég vön að drekka tæplega tvo lítra af þessum lífselexír á dag. Jájá, ég veit - oj bara og allt það. 

Uppfært: ég skrifaði þessa færslu í dag. Brotnaði og bugaðist í kringum klukkan 19:00. Drakk Pepsi. Er ennþá að drekka það. Hætt við að hætta. 

Andskotinn.

Heyrumst.