H E I M A

Jæja. Ég er komin heim. Allt í lagi, ég kom heim fyrir fimm dögum. Heilastarfsemin er bara rétt að detta úr sumarfríi. Og daglegri rauðvínsmaríneringu.  

Sambýlismaður og afkvæmi eru sólkysstir og sætir. Eins og þeir hafi eytt mörgum mánuðum í spænskumælandi landi. Ég lít út eins og ég hafi farið í laxveiðitúr. Yfir eina helgi. Þar sem var skýjað allan tímann. Og ég hafi ákveðið að éta alla laxana í ánni. Með kokteilsósu.

Já, krakkar. Ég kom sex kílóum þyngri heim. Sex. Sex já. Sambýlismaður og afkvæmi komu léttari heim en þeir fóru út. 

Ég er búin að bölva ósanngjörnu almættinu dálítið fyrir þessi kíló. Svo rúllaði ég yfir myndirnar úr ferðinni. Bað almættið auðmjúklega fyrirgefningar. Það er víst bara einn sökudólgur í stóra kílóamálinu. 

Það er ekki ég. Nei. Ég vil skella skuldinni á sambýlismanninn. Sem er með brennslu á við meðalstóran kjarnorkuofn. Síétandi. Og ég alltaf að troða í mig honum til samlætis. Ekki fyrir eigin ánægju. Nei. Honum til samlætis. Punktur. 

Þarna má sjá glitta í mig í Zöru. Strunsandi framhjá gulum kjól sem ég passaði ekki í. Dauðsé eftir að hafa ekki keypt hann. Ég hefði vel getað troðið honum í skúffuna í skápnum mínum sem merkt er ,,passa í seinna". 

Góð skúffa það. Ég hef safnað í hana síðan seint á tíunda áratugnum. Og er hvergi nærri hætt. 

Ég fann versta rauðvín í heimi. Kostaði 100 kall. Það smakkaðist eins og að kyssa tannlausan stórreykingarmann. Sem var að enda við reykja heilan pakka af Camel filterslausum. Og drekka heila kaffikönnu. Af kaffi sem búið er að standa í sex daga. 

Drakk ég það samt?

Látum það liggja á milli hluta. 

Ég eyddi öllum mínum kvöldum á bar fyrir breska eldri borgara. Spilandi pubquiz. Og bingó. Fór heim með heimilisfang hjá fimm hjónum. Sem ég lofaði að senda bókina mína. Sem ég fer alltaf að tala um á öðru glasi. 

Jæja. Ég er að fara ísrúnt. Nenni ekkert að takast á við þessi sex kíló fyrr en í haust. Eða janúar. Eða áður en ég gifti mig. 

Þið megið endilega fylgja mér á Snapchat og kasta á mig hugmyndum. Svona ef ykkur langar að sjá eitthvað sérstakt á þessu ágæta (helst til óvirka) bloggi. Þið finnið mig undir gveiga85.

Heyrumst.

Klassíkerar í sólbaðið

Allt í lagi. Ég er ekki að fara að tala um neitt sem mögulega getur talist til klassískra bókmennta. Enda les ég lítið af slíku. Kaupi alveg eitthvað. Sem telst fágað og móðins. Stilli upp í hillu. Og þar með endar sú saga.

Æ, jú. Ég les alveg allskonar bækur. Gef öllu sjéns. Að minnsta kosti einn. Hendi sumu hratt og örugglega aftur upp í hillu. Þræla mér í gegnum annað. Til þess eins að koma því að í samræðum. Ah, já. Einmitt. Ég hef lesið hana. Monta mig af visku minni og vitsmunalegum glæsileika. 

Þegar ég er ekki að þykjast vera Egill Helgason les ég léttmeti. Og sumar bækur hef ég ferjað með mér fram og til baka. Lesið aftur og aftur. Liggjandi á sólbekk. Með rautt nef og rjúkandi hársvörð. Sveitt og sæl. Sjúgandi ódýran bjór með röri.

Æ, þessi er ferlega góð. Ég hef lesið hana ótal sinnum. Mæli þó frekar með því að lesa ensku útgáfuna. Eins mikið og ég elska okkar ástkæra ylhýra. Hin útgáfan er bara betri. Hnyttni vill oft týnast í þýðingu. Að mér finnst.

Ég hef verið skotin í Tobbu Marínós síðan hún var bloggari. Ég myndi hugsanlega reyna við hana á förnum vegi. Á fjórða glasi. Ég hef líka dálítið verið að leggja línurnar að því hvernig ég get orðið vinkona hennar. Án þess að verða eltihrellir. Ef ég ætlaði að eltihrella einhvern á Íslandi þá yrði Tobba fyrir valinu.

Nei djók. Bubbi. Svo Tobba.

Vel þvældar og marglesnar.

Me Before You eftir Jojo Moyes.

Þessi bók hefur farið ofan í þó nokkrar töskur. Augljóslega. Yndislega fyndin. Dásamlega væmin. Maður skellir upp úr og gleypir sín eigin tár í leiðinni. Mömmu minni fannst hún hörmung. Alltof langdregin. Passlega leiðinleg. Enda hefur mamma mín bara smekk fyrir snaróðum og vel blóðugum glæpasögum á borð við Stephen King. Ekkert vol og væl.

 Ég stakk henni (bókinni, ekki mömmu) ofan í tösku hjá systur minni fyrir stuttu. Hún elskaði hana. Ég elska hana. Góð bók. Sama hvað mamma mín segir.

Það fóru bara tvær nýjar bækur með mér út að þessu sinni. Önnur þeirra var bókin eftir Mindy mína Kaling. Konuna sem ég myndi yfirgefa sambýlismanninn fyrir. Ef hún gæfi mér auga. Ég elska hana. Og hló upphátt yfir þessari bók. Það er sjaldgæft. Mjög sjaldgæft.

Þessi er einnig ný. Ég er bara búin að horfa á bíómyndina. Með öðru auganu. Eins og staðan er núna er ég búin með Mindy, tvennuna hennar Tobbu og er að ljúka við Manstu mig? Hefst handa við þessa á morgun.

Afkvæmið er bara frekar þreytandi. Leyfir mér ekkert að lesa stanslaust í friði. Og er sífellt að leiða mér það meira og meira fyrir sjónir að ég er að ala upp einkabarn. Sem er að missa sinn helsta hæfileika - að hafa ofan að fyrir sér sjáfur. Sem hann var einu sinni fullfær um. Og núna heldur hann í alvöru að ég nenni statt og stöðugt að leika við hann ofan í einhverri sundlaug. 

Sem ég sé börn hnerra í í tíma og ótíma. Og þurfti að loka í gær af því að eitthvað krakkarassgat skeit í hana. Kúkaði, fyrirgefið þið. Það var ógeð. Sambýlismaðurinn bannaði mér að taka mynd af því. Bölvaður.

Jæja. Ég er að fara að snæða. Svo sofa. Útsölur hefjast hérna á morgun. Borgar sig að vera úthvíld fyrir það helvíti.

Heyrumst.

Nautnaseggir

Þegar tveir nautnaseggir koma saman. Nú eða þrír. Þar sem afkvæmi okkar virðist vera banvæn blanda af okkur báðum. Almáttugur.

Við erum ekki fólkið sem fer í langar skoðunarferðir. Hleypur meðfram ströndinni. Baðar sig í sjónum. Blandar geði við innfædda. 

Nei, við erum fólkið sem þræðir matsölustaði. Matvörubúðir. Matvælamarkaði. Fólkið sem þarf að smakka alla íspinnana á spjaldinu. 

Fyrr í dag sátum við einmitt  á svölunum hjá okkur. Að slafra í okkur ostum. Súpandi rauðvín. Ræðandi málin. 

Ég var alveg sótbrjáluð. Eða þið vitið, í örlítið verra skapi en venjulega. Nýkomin úr H&M. Með glænýjar stuttbuxur í poka. Í stærð 44. Og hreint ekki parhrifin af því. Ég er nefnilega í stærð 42. Fjörtíu og fokking tvö. 

Ég hélt magnþrungna ræðu. Fyrir minn eina áheyranda. Þar sem ég líkti spænskum konum við hobbita. Sem væru 12 merkur að þyngd. Og þess vegna væru allar fatastærðir hérna bjagaðar. Útfærðar með örsmáa spænska rassa í huga. Ekki vel nærða íslenska bossa. Svo röflaði ég eitthvað um að konur færist ekkert upp um fatastærð bara en, to, tre. Þó þær borði á við sjö í fáeina daga. 

Ég man ekki ræðuna nákvæmlega. En hún var góð. 

Sambýlismaðurinn horfði á mig sljóum augum. Enda kvenmannsföt ekki hans sterkasta hlið. Samanber þegar hann gaf mér húrrandi fallegan gallajakka hérna um árið. Í stærð 36. Það var dagurinn sem hann týndi næstum lífi. Ef líkamlegur styrkur minn væri ekki á pari við hagamús þá væri hann dauður. Steindauður. 

Örlítil saga, alls ótengd mat: Ég er svo stórkostlega einföld. Svona af og til. Í dag var ég handviss um að ég hefði séð Wanye Rooney að snöflast hérna við sundlaugina. Á þriggja stjörnu hóteli. Á Tenerife. Sambýlismaðurinn bað mig vel að lifa. Eins og svo oft áður. Ég dröslaði honum að sólstólnum hjá Wayne. Ætlaði aldeilis að sýna honum í tvo heimana. 

Löng saga stutt: Þetta var ekki Wayne. Og ég er sennilega með gláku.

Fyrir nokkrum árum vorum við á öðru hóteli. Hérna á Tenerife. Sem var ógeð. Kakkalakkar í sundlauginni. Dauðir kettir undir svölunum hjá okkur. Hundaskítur á víðavangi. Kattaskítur í hverju horni. Sennilega mannaskítur líka. Þá var ég einmitt handviss um að Michael Bublé væri á meðal gesta. Og notaði það reglulega þegar sambýlismaðurinn röflaði yfir hótelinu. ,,Ef þetta er nógu gott fyrir Michael Bublé..."

Svo sýndi ég honum Michael Bublé.

Löng saga stutt: Þetta var ekki Michael Bublé. 

Jæja. Mér skilst að við séum að fara að huga að kvöldmat. 

Ég er á bæði Snapchat og Instagram - @gveiga85.

Heyrumst.

Þriðjudagur.

Ó, það er svo notalegt að vakna með þetta litla skinn alveg upp við nefið á sér á hverjum morgni. Hann nappaði af mér svefngrímunni sökum birtu í herberginu. Ferlegt vesen að eiga móður sem er með öllu ófær um að setja upp gardínur. 

Jájá. Ég treð sinnepi á allt. Líka morgunmatinn minn.

Hádegisverður í bakaríi áður en við urðum fyrir hrottalegri mávaárás við Reykjavíkurtjörn. 

Mávarnir voru ákaflega hrifnir af litla stráknum með brauðhleifinn. Þarna gerði hann heiðarlega tilraun til þess að fela brauðið fyrir aftan bak.

Þessi var aldeilis glöggur og tók sprettinn á eftir afkvæminu. Sem fór að grenja og hljóp í áttina að götunni. Ég rigsaði á eftir mávadruslunni eins og óð kona, baðandi út öllum öngum og öskrandi af örvæntingu

,,LOSAÐU ÞIG VIÐ BRAUÐIÐ!" 

Já. Svona eins og hann væri með mannskæða sprengju í höndunum. Slík voru tilþrifin. 

Jæja. Afkvæmið stoppar og lætur brauðið detta við fæturnar á sér. Neinei, það er ekki alltaf hægt að vera skærasta peran í seríunni. Koma þá ekki svona átta þúsund mávar (give or take) svífandi á hann. 

Ég gat honum enga björg veitt í þessum aðstæðum. Enda lafhrædd við allt sem ekki er viti borið og gengur upprétt. Barnið stóð bara stjarft í þessum lífsháska þangað til svona fjögurra ára pjakkur óð sparkandi inn í mávaþvöguna. 

Móðir ársins. Enn og aftur.

Í sárabætur féllst ég á að fara með hann í bíó. Á Tarzan. Aftur. Jú við fórum líka á hana í síðustu viku. Það voru svona 10 mínútur liðnar af myndinni þegar afkvæmið þarf að pissa. Auðvitað. Ég nennti svo aldeilis ekki að fara að klöngrast með hann í myrkrinu og ónáða fullan sal af fólki þannig að ég laug að það væri alveg að koma hlé. Góðum fimm mínútum síðar gólar hann:

,,Mér er svo illt í typpinu af því þú nennir ekki með mig að pissa!"

Nei. Honum liggur ekki lágt rómur. Höfum það á hreinu. 

Til þess að ljúka þessum degi og fagna því að bæði afkvæmið og æxlunarfærin á honum væru í heilu lagi fengum við okkur pizzur. Ljómandi fínar alveg. 

Bingókúlur í eftirrétt. 

Já, heilbrigði lífstíllinn gengur vel. Mjög svo.

Heyrumst.

Mögulega hollari týpan af hamborgara.

Eggjaborgari!

Ég lofaði víst upp í ermina á mér í gær að reyna að lifa heilbrigðara lífi. Mig langaði samt í hamborgara í kvöld. Þessi lífstílsbreyting verður auðvitað tekin í hænuskrefum. Öðruvísi geri ég ekki hlutina. Hægt en örugglega. Það er minn stíll. 

Djöfull sem mig langaði í franskar með þessu líka. Sjoppufranskar sko. Einn vel djúpsteiktan skammt. Með mikið af kryddi. Dýfa hverri einni og einustu í tómatsósu og láta þær leika um mjúkar varir mínar. 

Nei. Ég borða ekki kokteilsósu. Ótrúlegt en satt. Það er fyrirbæri sem er mér með öllu óskiljanlegt.

Aftur að þessum fína hamborgara.

Ég borða heldur ekki hamborgarasósu. Oj bara. Það fer alltaf tómatsósa og sterkt sinnep á minn borgara. Nema það sé bernaisesósa í boði. Þá alltaf bernaise. 

Allt í lagi. Hollustan fór kannski smá til fjandans með þessu sósumagni. Ég á ferlega erfitt með að hemja mig í sósunum. Ég vil allt vel sósubleytt. 

Tvö spæld egg í staðinn fyrir hamborgarabrauð. Brauð er auðvitað rót alls ills í heiminum. Að mér skilst. Grænmeti og kjöt á milli.

Æ, ég setti nú líka smá ost á borgarann. Tvær agnarsmáar sneiðar. Ég er nú ekki steindauð að innan þó ég þrái hollara líferni. 

Ah, ljómandi gott. 

Eitt egg hefði sennilega alveg dugað. Ég er gjörsamlega afvelta eftir þennan snæðing.

Samt langar mig ennþá í franskar.

Heyrumst.

Flugferð með sjö ára hrakspámanni.

Ég og afkvæmi mitt flugum saman suður á þriðjudagskvöldið síðasta. Það er ekki í miklu uppáhaldi hjá mér að fljúga. Alveg bara alls ekki. Ég hef nú haft orð á því nokkrum sinnum áður - meðal annars hérna.

Að vera í aðstæðum sem ég hef ekki fulla stjórn á er einfaldlega ekki minn tebolli. 

Það er hinsvegar fátt sem heillar afkvæmið jafn mikið og flugvélar. Hann er enn svo lítill og saklaus að fyrir honum er hugmyndin um að flugvélin geti hrapað alveg æsispennandi. Bara eins og um sé að ræða hið besta diskótek. Smá fútt í mögulega tíðindalitla flugferð. Ekkert til þess að vera hræddur við. Iss. 

Það var ömurlegt veður á Egilsstöðum þegar við fórum í loftið og ókyrrðin eftir því. Ég sat með augun kyrfilega lokuð, orðin blóðlaus í fingrunum og við það að missa saur þegar afkvæmið hefur upp raust sína.

Hann var nota bene skælbrosandi og iðandi sér í takt við ókyrrðina. 

Afkvæmi: Þú þarft ekkert að klæða mig í björgunarvestið þegar við hröpum.

Ég: .....ha? Ekki tala. Það er bannað að tala í flugvélum.

Afkvæmi: Nei, ég kann sko alveg að klæða mig sjálfur í það. Þú skalt bara flýta þér í þitt.

Ég: Hættu. Uss. Það er enginn að fara í neitt fjárans björgunarvesti.

Afkvæmi: Nei ekki núna. Bara á eftir.

Ég: Suss. Lestu bókina þína. Eða finndu þér annan sessunaut. 

Afkvæmi: Annars þarftu ekkert að fara í vestið...

Ég: Nei ég veit. Við lendum í Reykjavík eftir smástund.

Afkvæmi: ...nei sko, þú deyrð hvort sem er bara strax og þú dettur í sjóinn.

Ég: Valur Elí - ég get svo guðsvarið fyrir það!

Afkvæmi: Bara búmm (klappar saman lófunum með tilheyrandi hávaða) maður dettur svo fast. Búmm. Dáinn. 

Einfalt mál. Dettur í sjóinn. Búmm. Dáinn. 

Af hverju er ekki boðið upp á áfengi í innanlandsflugi?

Heyrumst.

Svipmyndir af ættarmóti.

Gúlla og amma. Já, ég geng undir nafninu Gúlla innan móðurfjölskyldunnar. Ég man ekki alveg söguna á bak við það. Held að það tengist því að ég hafi verið óþarflega lengi að læra eigið nafn og kallað sjálfa mig Gúllu. 

Mamma mín búin að slást í hópinn. Já og undirhakan á mér líka. Ég hef augljóslega verið að segja einhvern stórgóðan brandara. Þið sjáið hvað þær horfa glaðbeittar á mig. 

Gleðin var svo sannarlega við völd. Alveg fram að sólarupprás.

Ó, það voru mixaðir kokteilar.

Sem þessi sá aðallega um að drekka.

Öll fjölskyldan, fyrir utan yngsta bróður minn, á dansgólfinu. Pabbi var að sýna dásamlega takta og við systkinin að kafna úr hlátri. Ó, þegar pabbi dansar. 

Við systur gengum til liðs við hljómsveit. 

Ég að sveifla mjöðmunum af minni alkunnu snilld.

Vesalings mönnunum langaði sennilega mest til þess að rota mig með harmónikkunni. Ég gat bara ómögulega skilið af hverju þeir vildu ekki eingöngu spila Bubbalög. 

Alltaf jafn viðeigandi.

Seyðisfjörður skartaði að venju sínu allra fegursta.

Ah, ástin. Bölvuð ástin. 

Ísak bróðir minn og Bergrós kærastan hans - svona líka afar sátt í örmum hvors annars. 

Jájá. Meiri blíðuhót. Þórdís systir mín og Hákon hennar.

Ég naut bara ásta með glasinu mínu. Áfengi, ást - þetta er svipuð víma. 

Virkilega, virkilega gott og gleðilegt kvöld. Ég á alveg hreint stórskemmtilega ættingja.

Jæja, ég er að njóta þess að eiga fáeina frídaga með afkvæminu.

Heyrumst.