Heima

Jæja. Hæ. Og gleðilegt ár. 

Ah, árið 2015 já. Árið 2015 var ekki stórfenglegt. Svona blogglega séð. Það verður að segjast eins og er. Að öðru leyti fór árið mig nokkuð blíðum höndum. Það var þó fremur tíðindalaust. Viðburðarsnautt með meiru. Sem pirrar mig smávægilega. Ef ég hugsa til baka. 

Ég hefði vel getað áorkað meiru. Miklu meiru. Ég held að ég hafi einfaldlega farið inn í árið 2015 með sprungið á öllum. Öllum fjórum. Seinni hluti ársins 2014 var svolítið strembinn. Meistaritgerð. Bók. Éta allt sem ég eldaði fyrir bókina. Jólabókaflóðið. Og allt helvítis havaríið sem því fylgdi. 

Þetta var svolítið stór sneið. Þó ég fái mér yfirleitt stærstu sneiðina. Af öllu matarkyns sko. 

Eðlilegast hefði sennilega verið að liggja eina helgi í bælinu. Ná upp þreki. Éta Dominos. Dúndra í sig Bingókúlum. Þvælast í gegnum nokkrar misgáfulegar þáttaraðir. En nei. Ekki ég.

Mér dugði ekki ein helgi. Ég eyddi heilu ári í að liggja í bælinu. Éta Domonos. Dúndra í mig Bingókúlum. Og þvælast í gegnum misgáfulegar þáttaraðir. Enda er ég búin að sjá hverja einustu þáttarröð sem framleidd hefur verið síðan snemma á níunda áratugnum. Sendillinn frá Dominos heilsar mér í Bónus. Og Helgi í Góu fer mögulega að birtast hérna á biðilsbuxunum. 

Ókei, örlitlar ýkjur. Ég fór úr bælinu. Svona annað veifið. Mætti til vinnu. Drakk rauðvín, bæði í bæli og sófa. Skutlaði afkvæminu reglulega í skólann. Fór til útlanda. Þar sem ég var mest megnis í láréttri stöðu. Nema þegar ég lyfti höfði til þess að súpa. Af rauðvíni já. Og írskum kaffidrykkjum. 

Æh, svo átti ég líka ótal stórkostlegar gæðastundir með fjölskyldunni minni. 

Þetta var fínt ár. Rólegt. Svolítið litað leti. Whatever.

Ég flutti tvisvar. Og mér hefur aldrei fundist ég eins mikið heima og hérna í fallegu íbúðinni sem okkur áskotnaðist í Laugardalnum. Við eigum vissulega ekkert í henni. Ekki rassgat. En hún er samt heima. Svo dásamlega mikið heima. Ehm, eiginlega svo mikið heima að ég fer helst ekki út á meðal fólks. En það er önnur saga. 

Ó, ég fékk svo fallegar jólagjafir. Í mínum uppáhalds litum. Sem var eins gott. Þoli ekki að fá ljótar jólagjafir. Svo ég tali nú ekki um ódýrar. Oj bara.

Djók.

Þessi mynd er uppstillt. Mér finnst mjög lekker að vera áskrifandi af Gestgjafanum. 

Les ég hann?

Látum það liggja á milli hluta.

Ég er að vinna í markmiðslista ársins 2016. Þau markmið verða háleit. Andskotinn hafi það. Bloggið hefur þegar verið punktað niður. Því skal viðhaldið. Á mannsæmandi hátt. 

Ég ákvað líka á nýársdag að drekka ekki í janúar. Ég slaufaði því markmiði daginn eftir. 

Sumt á einfaldlega ekki að rætast.

Þið finnið mig á Snapchat & Instagram - gveiga85.

Heyrumst fljótlega.

Brúðkaup, börn og fasteignaverð

Það er undarleg tilfinning að ranka allt í einu við sér sem rígfullorðin manneskja. Allt í lagi, rígfullorðin eru mögulega svolitlar ýkjur. En þið vitið, ég ýki. Ég á það til.

Ég er þrítug. Ég veit það vel. Ég er það samt ekki. Ekki í hjartanu. Ekki ennþá. Þar er ég rétt tæplega 18 ára. 18 ára ung stúlka sem fær reglulega aðsvif þegar hún hittir aðra 18 ára einstaklinga. Af því hún passaði þessa einstaklinga þegar þau voru lítil. Og núna eru þau á sama skemmtistað og hún. Að drekka bjór. Koma jafnvel svífandi í fangið á kornungri konunni, ,,Hey, ert þú ekki Guðrún Veiga? Þú passaðir mig þegar ég var lítil!“

Taugaáfall. Yfirlið. Dauði. Eða svo gott sem.

Þessu hef ég lent í oftar en einu sinni. Og oftar en tvisvar. Nokkuð fljót að jafna mig þó. Enda ógeðslega góð í að gleyma því sem ég kæri mig ekki um að muna. Sem er einstakur hæfileiki.

Ég hef samt aldrei vaknað eins háöldruð og í gærmorgun. Almáttugur. Við sambýlingarnir fórum á jólahlaðborð á laugardagskvöldið. Sem var gott og blessað. Og vel rauðvínsmarínerað. Sökum aldurs var rauðvínið ennþá að yfirgefa líkama minn í gær. Með tilheyrandi vanlíðan. Og það tæplega tveimur dögum eftir neyslu. Slíkar þjáningar eiga sér ekki stað þegar þú ert að skríða á tvítugsaldurinn.

Uss, þá gastu tekið þriggja (ókei, fjögurra) daga verslunarmannahelgi og mætt í vinnu á fimmta degi. Alveg eins og ný úr kassanum. Sást ekki högg á vatni. Í dag fæ ég mér rauðvínstár (í fleirtölu) á laugardagskvöldi og á mánudagsmorgni lít ég út fyrir að hafa étið 12 kíló af salti. Og sex diska af reyktu hangkjöti. Og svolítið eins og flutningabíll með fimm tengivagna hafi keyrt yfir mig. 

Án þess að ég vilji vera að ýkja sko. 

Í gærmorgun gat ég rétt rúllað mér fram úr rúminu. Og gat svo með engu móti staðið upp af helvítis klósettinu. Nei. Ekki að ræða það. Svo þjökuð var ég af harðsperrum. Fór ég í spinning snemma á laugardaginn? Áður en ég fór fimm ferðar á forréttarborðið á Grand Hótel?

Nei.

Ég dansaði hins vegar við tvö eða þrjú lög seint á laugardagskvöldið. Tók fáeinar sveiflur. Og þurfti nánast að ganga við göngugrind í gær. Allt í lagi. Það hefur sennilega lítið að gera með aldur minn. Og meira að gera með líkamlegt ástand.

Poteitó. Potató.

Í gær fór ég líka að velta fyrir mér hvað ég hefði hitt mikið af skemmtilegu fólki. Svo fór ég að rifja upp samræður okkar. Sem snerust að mestu leyti um brúðkaup og börn. Svolítið um kórastarf og kennsluaðferðir. Jú og auðvitað fasteignaverð og hvað allt væri fokdýrt á barnum.

Nei, ég er augljóslega ekki 18 ára. Svo langt því frá.

Á fertugsaldri fer líka að verða andskoti freistandi að brúka það sem kallað er BeautyCam þegar teknar eru myndir á snjallsímann. Eins og ég gerði á laugardagskvöldið. Án þess svo mikið sem að skammast mín. Hrukkulausir, háaldraðir og lukkulegir sambýlingar. 

Gjörið þið svo vel. 

Jæja. Ég ætla að fara í bað. Fá mér svo flóaða mjólk og fleygja mér í stórar Sloggi nærbuxur.

(Ps. ég er vissulega mjög þakklát fyrir það að fá að eldast. Höldum því alveg til haga).

Þið finnið mig bæði á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

Klassíkerar í sólbaðið

Allt í lagi. Ég er ekki að fara að tala um neitt sem mögulega getur talist til klassískra bókmennta. Enda les ég lítið af slíku. Kaupi alveg eitthvað. Sem telst fágað og móðins. Stilli upp í hillu. Og þar með endar sú saga.

Æ, jú. Ég les alveg allskonar bækur. Gef öllu sjéns. Að minnsta kosti einn. Hendi sumu hratt og örugglega aftur upp í hillu. Þræla mér í gegnum annað. Til þess eins að koma því að í samræðum. Ah, já. Einmitt. Ég hef lesið hana. Monta mig af visku minni og vitsmunalegum glæsileika. 

Þegar ég er ekki að þykjast vera Egill Helgason les ég léttmeti. Og sumar bækur hef ég ferjað með mér fram og til baka. Lesið aftur og aftur. Liggjandi á sólbekk. Með rautt nef og rjúkandi hársvörð. Sveitt og sæl. Sjúgandi ódýran bjór með röri.

Æ, þessi er ferlega góð. Ég hef lesið hana ótal sinnum. Mæli þó frekar með því að lesa ensku útgáfuna. Eins mikið og ég elska okkar ástkæra ylhýra. Hin útgáfan er bara betri. Hnyttni vill oft týnast í þýðingu. Að mér finnst.

Ég hef verið skotin í Tobbu Marínós síðan hún var bloggari. Ég myndi hugsanlega reyna við hana á förnum vegi. Á fjórða glasi. Ég hef líka dálítið verið að leggja línurnar að því hvernig ég get orðið vinkona hennar. Án þess að verða eltihrellir. Ef ég ætlaði að eltihrella einhvern á Íslandi þá yrði Tobba fyrir valinu.

Nei djók. Bubbi. Svo Tobba.

Vel þvældar og marglesnar.

Me Before You eftir Jojo Moyes.

Þessi bók hefur farið ofan í þó nokkrar töskur. Augljóslega. Yndislega fyndin. Dásamlega væmin. Maður skellir upp úr og gleypir sín eigin tár í leiðinni. Mömmu minni fannst hún hörmung. Alltof langdregin. Passlega leiðinleg. Enda hefur mamma mín bara smekk fyrir snaróðum og vel blóðugum glæpasögum á borð við Stephen King. Ekkert vol og væl.

 Ég stakk henni (bókinni, ekki mömmu) ofan í tösku hjá systur minni fyrir stuttu. Hún elskaði hana. Ég elska hana. Góð bók. Sama hvað mamma mín segir.

Það fóru bara tvær nýjar bækur með mér út að þessu sinni. Önnur þeirra var bókin eftir Mindy mína Kaling. Konuna sem ég myndi yfirgefa sambýlismanninn fyrir. Ef hún gæfi mér auga. Ég elska hana. Og hló upphátt yfir þessari bók. Það er sjaldgæft. Mjög sjaldgæft.

Þessi er einnig ný. Ég er bara búin að horfa á bíómyndina. Með öðru auganu. Eins og staðan er núna er ég búin með Mindy, tvennuna hennar Tobbu og er að ljúka við Manstu mig? Hefst handa við þessa á morgun.

Afkvæmið er bara frekar þreytandi. Leyfir mér ekkert að lesa stanslaust í friði. Og er sífellt að leiða mér það meira og meira fyrir sjónir að ég er að ala upp einkabarn. Sem er að missa sinn helsta hæfileika - að hafa ofan að fyrir sér sjáfur. Sem hann var einu sinni fullfær um. Og núna heldur hann í alvöru að ég nenni statt og stöðugt að leika við hann ofan í einhverri sundlaug. 

Sem ég sé börn hnerra í í tíma og ótíma. Og þurfti að loka í gær af því að eitthvað krakkarassgat skeit í hana. Kúkaði, fyrirgefið þið. Það var ógeð. Sambýlismaðurinn bannaði mér að taka mynd af því. Bölvaður.

Jæja. Ég er að fara að snæða. Svo sofa. Útsölur hefjast hérna á morgun. Borgar sig að vera úthvíld fyrir það helvíti.

Heyrumst.

Fallegasta. Flík. Í. Heimi.

Já. Hún er fundin. Fallegasta flík í heimi. Fagurt hlébarðamynstur, fáein blóm og fullt af litum. 

Ég þurfti nánast skyndihjálp þegar við hittumst fyrst. Það slapp þó blessunarlega til. Enda enginn hér til þess að veita mér nokkra lífsbjörg. Afkvæmi mitt er svo utan við sig að hann tæki ekki eftir því þó að 17 villtir hestar myndu jafna mig við jörðu. Hérna á stofugólfinu. Beint fyrir framan nefið á honum.

Jú, mögulega myndi hann átta sig á að ekki væri allt með felldu. Svona þegar hann færi að tala fyrir daufum eyrum. Þegar engin væru svörin við hans ó svo mörgu og misgáfulegu spurningum. 

Má ég fá eitthvað að borða? Hvað er í matinn? Ertu að elda? Hvenær ætlar þú að elda? Má ég fá eitthvað að borða? Má fá kók á þriðjudögum þegar pabbi er ekki heima? Ert þú að drekka kók? Hvað ert þú að tyggja? Ertu með nammi? Er til nammi? Hvað eru margir dagar þangað til það kemur nammidagur? Má ég fá eitthvað að borða? Eigum við að spila? Hvað eru margar mínútur þangað til ég á að fara að sofa? En sekúndur? Hvað er klukkan í Kína? Má ég fá eitthvað að borða? Af hverju færð þú að vaka lengur? Borðar þú nammi þegar ég er sofnaður? 

Já. Það eru þrjár vikur síðan sambýlismaðurinn fór. Þrjár. 

Namaste. Innri friður og allt það. 

Snúum okkur aftur að flíkinni. Fallegu, fallegu flíkinni. Eins og hún sé hönnuð með mig í huga. 

Þessi stórglæsilegi kimono er hannaður og saumaður af fyrrum nágranna mínum, hinni afar hæfileikaríku Báru Atladóttur.

Við mæðginin voru í miklu stuði hérna í gærmorgun. Afkvæmið að sjáfsögðu á bak við myndavélina. Lifandi sig inn í ljósmyndarastörfin. Dansaðu mamma, dansaðu. 

Þess má geta að engin var greiðslan fyrir þessa myndatöku. Ég hótaði honum bara að hann fengi engan kvöldmat. Í þrjá daga. 

Svínvirkaði.

Djók.

Ekki nóg með að þessi kimono sé fegurri en nokkuð annað þá er verðmiðinn líka skínandi fínn. Níu þúsundkallar. Fyrir blóm, hlébarðamynstur og undursamlega litadýrð. Selt. Við fyrsta hamarshögg. 

Ég mæli með því að þið gluggið á úrvalið hjá Báru. En, to, tre!

Þess má einnig geta að hún er með opið hús á fimmtudaginn næstkomandi. Í Fífuselinu okkar góða. Þar verður hægt að gera reyfarakaup. Nánari upplýsingar hérna.

Jæja, afkvæmið heimtar kvöldkaffi á milli þess sem hann volar yfir þriggja vikna gömlu sári. 

Namaste.

Heyrumst.

Samfestingablætið

Ást mín á samfestingum á sér engin takmörk. Eins og við höfum jú farið yfir áður. Bæði hér & hér. Ég fékk fregnir af þessari elsku fyrir páska. Snöpp úr ýmsum áttum. Vinalegar ábendingar um að í Lindex leynidst samfestingur merktur mér. 

Ég rauk ekki af stað. Aldrei slíku vant. Ég er að spara. Spara, spara og spara. Þar sem ég hafði hugsað mér að yfirgefa leigumarkaðinn áður en ég verð gjaldgeng á Hrafnistu. 

Ég er orðin svo staðföst. Svona á gamalsaldri. Ekkert bruðl. Ekkert kjaftæði.

Kemur svo ekki einhver andskotans bæklingur hérna inn um lúguna í síðustu viku. Kauphlaup í Smáralind. 20% afsláttur af öllu í Lindex.

Það var eins og við manninn mælt. Ég hljóp. Ég keypti. 

Þessir litir sko. Mama loves. 

Nei, Gordon Ramsay lá ekki nakinn í grasinu fyrir neðan mig. Ég veit ekki alveg hvað þessar stellingar mínar eiga að þýða. Eða á hvað ég var að horfa. 

Ég spretti af stað inn áður en ég náði að líta upp. Og beina seiðandi augnaráði mínu í myndavélarlinsuna. Fimbulkuldi alltaf hreint. Óþolandi.

Daðra við ykkur með augnaráðinu síðar. Lofa.

Heyrumst.

Naglalökk fyrir óþolinmóða og afsláttur fyrir alla

Ó, hvað höfum við hér? 

Jú, hér höfum við Speedy Nail Paint línuna frá stórvini mínum Barry M. Sem ég hef dásamað ó svo oft síðasta árið eða svo. Bestu lökk í heimi. Ég segi það enn og aftur. Og aftur. Og ætla aldrei að hætta því. 

Þessi lína er svo sprúðlandi skemmtileg. Og falleg. Og hentug. Lakkið þornar nánast á núll einni.

Það þarf tvær umferðir af lakki en það kemur ekki að sök. Engin þörf á pásu á milli umferða og jafnvel þykkt lag þornar hratt og örugglega. Já, ég er búin að standa í mikilli tilraunastarfsemi síðan fyrir helgi. Sambýlismanninum til ánægju og yndisauka. Eða ekki. 

,,Ertu í alvöru að naglalakka þig í sjöunda skiptið í dag?"

,,Nei. Þegiðu."

Djók. Auðvitað segi ég ekki þegiðu við hann. Sussa bara blíðlega á hann. Færi honum svo bjór. Og nudda hann.

Snúum okkur að máli málanna. Afslættinum. Í samstarfi við vinkonu mína - hana Sigríði Elfu, eiganda Fotia.is, ætla ég að bjóða ykkur 20% afslátt af öllum naglalökkum sem þið mögulega getið fundið í vefversluninni. 

Þegar þið hafið lokið við verslunarferð ykkar á síðunni brúkið þið einfaldlega afsláttarkóðann BARRYM áður en borgað er. 

Have a discount code? Click here to enter it - þið sjáið þennan texta hægra megin á síðunni. Klikka á hann. Stimpla inn kóða. Voilá - 20% afsláttur.

Burstinn í lökkunum, ó boj. Má ég segja að hann veiti jafnvel vott af fullnægingu? 

Ekki?

Stór og breiður. Mmm. Nær að þekja neglurnar með einni stroku. Ah. 

Þetta er minn uppáhalds. Í augnablikinu.

Ég íhugaði að fótósjoppa á mér puttana. Ég er nefnilega með einhverskonar geðsjúkdóm. Mjög krónískan. Ég kroppa í húðina í kringum neglurnar á mér. Þangað til það fer að blæða. Og ég fer að grenja. Svona næstum. 

Ég geri þetta bara þegar ég er stressuð. Eða spennt. Eða æst. Eða þegar ég hef ekkert að gera. Ég er sem sagt síkroppandi. Hrikalegt ástand. 

Já. Þetta voru fjórar myndir af nöglunum á mér í röð. Verði ykkur að góðu.

Áfram gakk. Inn á Fotia. Splæsa í eitt lakk. Eða tvö. Kannski fimm. Jafnvel sex. 

Lakkedílakk.

Heyrumst.

Halló

Ehm, já. Hæ. Þetta er vandræðalegt. Svona eins og að hitta gamla hjásvæfu í Bónus. Sem er með ófríska kærustu sína upp á arminn. Einhvern sem maður stundaði jafnvel flengingar og læknisleiki með. Og kýs aldrei að sjá aftur. Djók.

Þrjár vikur og ekki stakt orð. Jú, það er vandræðalegt að hefja upp raust sína á nýjan leik eftir slíkt hlé. En ég læt mig hafa það. Svona eins og maður myndi klára Bónusferðina. Þó gamla hjásvæfan væri að þukla lárperur í grænmetisdeildinni. Eða eitthvað.

Hvað hef ég verið að bauka? Ekkert óvenjulegt. Eða merkilegt - því miður. Aðallega hef ég verið að reyna að finna jafnvægi í lífinu. Hljómar ákaflega djúpt en er það ekki. Að fara úr námi og yfir á vinnumarkaðinn hefur kostað mig gífurlega aðlögun. Í fimm ár svaf ég þegar ég vildi sofa. Var vakandi þegar ég kærði mig um að vaka. Verslaði á morgnana. Þvoði þvott á nóttunni. Bakaði á miðnætti. Var ómáluð í marga daga. Jafnvel ósturtuð í fleiri en einn. Ókei, tvo. Þið skiljið sneiðina. 

Að eiga svo að vakna klukkan sjö. Setja upp mannsæmandi andlit. Vinna. Koma heim um fjögur. Versla, þvo þvott, þrífa, ala upp afkvæmi og elska - allt á milli klukkan fimm og ellefu. Það er skrýtið. Og hefur krafist aðlögunar. Veruleiki sem flestir búa við, ég átta mig alveg á því. Og margir sem eiga talsvert stærra heimili en ég.

Ég er ekki að kvarta. Alls ekki. Það hefur bara ýmislegt fengið að sitja á hakanum á meðan ég leitaði jafnvægis. Og lærði að lifa eftir nýrri klukku. 

Hvað er fleira í fréttum?

Ég útskrifaðist. Eins og glöggir Facebook-fylgjendur bloggsins komu líklega auga á. Það var mikill gleðidagur í faðmi fjölskyldunnar.

Sópaði að mér stórfenglegum gjöfum að því tilefni. Enda ætti maður aldrei að leggja neitt á sig án þess að því fylgi einhverskonar gjafasturta. Ekki nokkurn skapaðan hlut bara. 

Árið sem ég fermdist lét ég það einmitt gossa yfir fullan sal af fólki að ég væri bara að þessu fermingarstússi fyrir gjafirnar. Sóknarpresturinn var nota bene í salnum. Hann horfir ennþá kuldalega í áttina að mér. 16 árum síðar. Ég var samt ekki að meina þetta. Held ég. Bara að reyna að vera fyndin. Og vekja á mér athygli. Þá sjaldan. 

Fáein rauðvínsglös hafa fallið í valinn á meðan þessu hléi stóð. Eða flöskur. Whatever.

Kollvikin fara hækkandi. Og filterum á hverja sjálfu fjölgandi. 

Var mín saknað? Sárt? 

Segið já.

Ég held að jafnvægi sé loks náð. Gefið mér einn sjéns enn. 

Heyrumst.

Ekki um bókina.

Allt í lagi. Ég er að plata. Ég er að fara að tala um bókina. Ég átta mig þó á því að hún er að verða þreytt viðfangsefni. Lífið snýst bara ekki um margt annað í augnablikinu. Þetta er svipað og vera nýbúin að eiga barn. Fyrir utan blæðandi geirvörturnar.

Fæðing bókarinnar var að vísu talsvert erfiðari en fæðing afkvæmisins. Enda var hann á stærð við kynbótahross og ég þurfti lítið að erfiða. Hann var bara sóttur og fæðingavegur minn er enn eins og nýr úr kassanum. Djók.

Samt ekki.

Svona leit eldhúsið út í miðri fæðingu. Nei, það var hreint ekki auðvelt að athafna sig þarna.

Kynbótahrossið mitt og yfirsmakkari.

Andlegt ástand mitt var misgott á meðan fæðingu stóð.

Stundum þurfti ég dálitla hjálp við skriftir.

Forsíðumyndatakan góða. Sem hefði ekki verið möguleg án aðstoðar tveggja afar hjálpfúsra vinkvenna minna. 

Þetta var fagur dagur. Ótrúlegur dagur eiginlega. 

Ég áttaði mig ekki alveg á hvað það þýðir að taka þátt í jólabókaflóði þegar ég lagði af stað í þessar framkvæmdir. Ég var einmitt að væla í systur minni í gær yfir því hvað væri mikið að gera, hún var ekki lengi að láta helvítis aumingjann heyra það: ,,hélstu að þú myndir skrifa bók og skríða svo undir sæng eða?"

Laukrétt. Og mikið lúxusvandamál sem um ræðir. Ég er fullmeðvituð um það. Reyndar er það aðallega námið sem plagar mig. Étur mig að innan. Það er svo erfitt að njóta sín þegar samviskan er mann lifandi að drepa. En það er vonandi á undanhaldi. Bjartari tíð með blóm í haga og allt það. 

Að lokum langar mig afskaplega að sjá ykkur í útgáfuhófi á fimmtudaginn. Nánar um það hér. Þessi bók hefði auðvitað aldrei orðið til ef ekki væri fyrir ykkur. Það er dálítið merkilegt að standa í þakkarskuld við fullt af ókunnugu fólki. En engu að síður dagsatt. 

Ugh, þið vitið að ég verð alltaf svo væmin þegar ég tala svona til ykkar. Get ekki. 

Þetta útgáfuhóf verður sennilega skrautlegt. Almáttugur minn.

Sjáumst.