Jólaleg lökk

Það hefur ýmislegt breyst síðan ég byrjaði að blogga í lok nóvember 2012. 

Árið 2012 var ég ekki búin að finna svo mikið sem eitt grátt hár. Núna eru þau orðin fleiri en tvö. Jafnvel þrjú. Fann meira að segja eitt í annarri augabrúninni um daginn. Og dó. Bara steindó. Plokkaði nánast af mér helvítis brúnina. 

 Árið 2012 passaði ég í uppáhalds gallabuxurnar mínar. Þær komast ekki yfir rassinn á mér í dag.  

Árið 2012 nennti ég ennþá að raka á mér lappirnar reglulega. Ehm, já. Þau líkamshár hafa verið fjarlægð tvisvar það sem af er þessu ári. Einu sinni fyrir utanlandsferð. Og nú nýlega í annað sinn af því ég þarf að sleikja sambýlismanninn svolítið upp með kynlífi þegar hann kemur í land. Af því ég er hömlulaus kaupalki. Og ég þarf að sefa hann svolítið. Svona áður en við ræðum hvað ég keypti handa mér í jólagjöf. Frá honum sko.

Árið 2012 hefði heldur aldrei hvarflað að mér að vakna fyrir klukkan 10 á laugardagsmorgni til þess að versla miða á Justin Bieber. 

Almáttugur.

Jæja. Nóg um það. Eitt hefur ekki breyst. Og breytist aldrei. 

Ég elska naglalökk. Af öllu hjarta. Sumir fara í jóga til þess að kjarna sig. Eða hugleiðslu. Ég naglalakka mig. Lakka, lakka og lakka. Er að vísu ekkert sérstaklega kjörnuð. En það er allt annar handleggur. 

Ég ferjaði með mér fáein naglalökk úr Fotiu um daginn. 

Og þegar ég segi fáein þá meina ég fjórtán. Eða átján. Já, jájá. Við leggjum misjafnan skilning í orðið fáein. 

Dark Side Of the Shroom. 

Þetta er svo fallegt naglalakk. Svo glansandi fallegt. Og passar við allt. 

Já, ég gerði mitt besta til þess að klippa sárin á fingrunum á mér út af myndunum. Ég er krónískur kroppari eins og ég hef svo oft sagt frá. Og það er mjög ólekker. Mjög. En þó ekki nægilega ólekker til þess að ég hætti að skrapa mitt eigið skinn af höndunum á mér. Nei. 

Ég hætti sennilega ekki fyrr en daginn sem ég missi nögl eða fingur út af svæsinni sýkingu. 

En það er önnur saga. Önnur ógeðsleg saga.

Sprint Finish.

Þetta er dásamlega jólalegt. Sé það vel fyrir mér við rauða jólakjólinn minn. Eða pallíettukjólinn minn. Eða fallegan svartan kjól. Sem ég á ekki til. En þyrfti nauðsynlega að eignast. Svona ef út í það er farið. 

Ég var nýbúin að skarta eldrauðu naglalakki. Og þreif það augljóslega ekki alveg nógu vel af. En ég er bara mannleg sko. Horfið á naglalakkið. Ekki naglaböndin. 

Supersonic.

Allt í lagi. Þetta er núll jólalegt lakk. Duly noted. En það er samt flott. Og svolítið áramótlegt. Blátt og glimmerað. Og er rosalega fallegt á hendi. 

Ég er farin að tala eins og ég sé að selja demantshringi.

Jæja.

Plum On Baby, Light My Fire.

Þetta er mjög dökkt naglalakk en með flottum fjólubláum blæ. Myndirnar gera því einfaldlega ekki nógu góð skil sko. Aldrei slíku vant.

Plómublær. Geutm við ekki sagt það? 

Naglalakkið ber með sér blæ af vel þroskuðum plómum. 

Hljómar vel, ekki satt?

Já, þetta voru 107 myndir af fingrunum á mér. Njótið vel. 

Ég mæli með eins og einu nýju naglalakki fyrir jólin. Eða átján. Hver er að telja?

Þið finnið mig bæði á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

IF reykjavík

Fyrir ekki svo löngu síðan bárust mér skemmtileg skilaboð frá ungri konu. Unga konan heitir Inga Fanney Rúnarsdóttir og hún hannar alveg ferlega falleg veski. Og þessi hæfileikaríka stúlka vildi ólm gefa mér eins og eitt veski. Alveg ólm! 

Allt í lagi, ég er að ljúga. Örlítið. Aldrei slíku vant. Skilaboðin frá Ingu bárust mér fyrir löngu. Ég er bara alltaf alveg stórkoslega lengi að gera upp hug minn. Á ég að þiggja þá hluti sem mér eru boðnir? 

Eða einfaldlega segja sama og þegið? Sem ég geri jú yfirleitt. Afskaplega kurteisislega. Af því ég er afar vel upp alin. Ég er kona sem kann sig. Svona yfirlett. 

Ég hef eina þumalputtareglu. Ég þigg ekkert sem ég myndi aldrei kaupa mér sjálf. Ég þigg ekki eitthvað sem ég myndi aldrei tíma að kaupa mér. Eitthvað sem ég hef ekki efni á. Eitthvað bara til þess að fá það gefins. Og allt þar fram eftir götunum. Þið skiljið sneiðina. 

Þetta voru fjórar þumalputtareglur. Whatever. 

Ég hef skrifað um þetta málefni áður. Og nenni ekki að skrifa um það aftur. Þannig að ég læt gamalt röfl fylgja.

Blogg eru sístækkandi auglýsingamiðill. Einfalt mál. Vel skiljanlegt að fyrirtæki séu tilbúin að láta vörur sínar í skiptum fyrir umfjöllun. Umfjöllun sem nær í mörgum tilvikum til fjölda manns.

Trúverðugleikinn liggur hins vegar hjá bloggaranum. Svona að mínu mati. Nú hef ég ekki hugmynd um hvort þið takið mig trúanlega þegar ég er að tuða um einhvern varning hérna. Sem ég hef að vísu þegið afskaplega lítið af í gegnum tíðina. Ég hef stundað þessa tegund viðskipta við örfá fyrirtæki. Allt fyrirtæki sem ég versla almennt við og þekki vörurnar frá. Og er þess vegna yfirleitt ekki að tala út um rassgatið á mér. Að ég held. 

Það hafa ýmis tilboð dúkkað upp hjá mér. Sem oft á tíðum hefur verið freistandi að þiggja. Ég hugsa að ég neiti samt í svona 95% tilvika. Nei, ókei, 90%. Um daginn var ég einmitt beðin um að mæla með einhverskonar boozti og heilsudrykkjum. Persónulega var ég alveg til í að þiggja fullan kassa af fríum morgunverð. En að blogga um boozt? Mæla með heilsudrykkjum? Sennilega svipað og að Þorgrímur Þráinsson myndi reyna að selja ykkur sígarettur. Eða Þórarinn Tyrfingsson stæði vaktina við bjórdæluna á Ölstofunni.

Ókei. Já. Æh, þetta er vandmeðfarið. Hver og einn verður að fylgja sinni sannfæringu. Já. Amen, hallelúja og allt það.

Aftur að veskinu. Gullfallega veskinu mínu. Sem ég þáði með þökkum. Aðallega af því að mér fannst það vandað og virkilega fallegt. 

Svo spilaði örlítið inn í að Inga Fanney hefur augljóslega lesið bloggið mitt lengi. Og var miður sín yfir því að geta ekki boðið mér upp á gult veski. 

Veskið sem ég valdi mér er úr leðri og rúskinni. 

Ó, allt þetta pláss. Hentar mér ákaflega vel. Af því ég ferja venjulega hálfa búslóðina með mér út úr húsi. Ég flandraði um með veskið á jólahlaðborði um daginn. Ég kom síma, snyrtidóti og lyklum auðveldlega fyrir í því. Og auðvitað þykku seðlabúnti. 

Djók.

Á einhverjum tímapunkti reyndi ég að vísu að troða Amarulaflösku ofan í blessaða budduna. Það gekk ekki. Sem var dálítið svekkelsi fyrir konu á glasi númer 37. Konu sem tímdi ekki að kaupa meira á barnum. Og ætlaði að svolgra í sig drykk númer 38 og 39 inni á almenningssalerni. 

Já, það er önnur saga.

Ég mæli með IF reykjavík í jólapakkann. Eða bara í innkaupapokann í næstu Kringluferð. Það má líka alveg gefa sjálfri sér jólagjöf. Ég geri það árlega. Að vísu verða þær stundum fleiri en ein. Sambýlismanninum til mikilla ama. 

Veskin fást í Kastaníu í Kringlunni og víðar. Það eru líka til fleiri týpur en þetta hér að ofan. 

Smellið einu læk á IF reykjavík á Facebook og skoðið úrvalið. Af því ég bið ykkur svo fallega. 

Jæja. Ég er að hugsa um að fá mér víntár. Ég er nefnilega búin að vera í lífshættu síðan í gærkvöldi. Að mínu eigin mjög brenglaða mati. Meira um það á Snapchat síðar.

Þið finnið mig á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

New shoes

Allt í lagi, ég finn mig knúna til þess að segja frá þessum skóm. Af því þeir eru fallegir. Og voru ódýrir. Og ég elska allt sem er ódýrt. Og kaupi alltaf allt sem er passlega billigt. Aurasálin sem ég er.

Jájá, afskaplega þversagnakennd aurasál. Meðvituð um það. Ég tel mig ákaflega sparsama. Af því að allt sem ég versla er ódýrt. En á móti er ég alltaf andskotans verslandi. Nú heyri ég rödd móður minnar í öðru eyranu. Og sambýlismannsins í hinu.

Safnast þegar saman kemur Guðrún Veiga. Safnast þegar saman kemur.

Dýrasta skópar sem ég á kostaði 13.000. Langdýrasta parið. Sem ég hef fleygt peningum í sjálf sko. Það eru einhverjar jóla- og afmælisgjafir í skóhillunni. En þær teljast ekki með. Aldeilis ekki. 

Safnast þegar saman, blablabla. Þetta gæti verið verra. Miklu verra. 

Ég og vinkona mín flögruðum um hálft höfuðborgarsvæðið fyrir stuttu. Í leit að svona skóm. Með hálfu höfuðborgararsvæðinu á ég við að við fórum í Topshop og Hagkaup. Þar voru til áþekk skópör en ekki eitt einasta par fyrir bífurnar sem ég skarta. Í stærð 40-41. Ömurleg stærð. Og á báðum stöðum kostuðu skórnir um og yfir 6000 krónur. 

Fáeinum dögum síðar var ég að rúlla yfir Instagram. Þar sem ég fylgist með allt og öllum. Fólki, bloggum, búðum - nefndu það. Ég rek augun í mynd af svona skóm. Sé að myndin tilheyrir einhverju sem heitir favor.is. Sem ég hafði ekki hugmynd um hvað var. Af því ég fylgi bara hinu og þessu. Hingað og þangað. 

Jæja, ég slæ þessari slóð inn í tölvuna. Þá er þetta búð á Akureyri. Sem átti til skó í minni stærð. Og það á 3.990 krónur. Selt. Selt og slegið. Klárt mál. 

Það eru til svona hvítir líka. Skjannahvítir. Eins og nýfallin mjöll. Óskrifað blað. Syngjandi sætir. Ó, mig langar. En eitt par er nóg. Er það ekki? Jú, feikinóg. 

Jæja, ég er búin að eyða 45 mínútum í að slá skópari gullhamra. Komið gott.

Ég er farin í Kolaportið. Að versla bækur. Harðfisk. Og skonsur. 

Þið getið fundið mig á Instagram og Snapchat - @gveiga85.

Heyrumst.

Fallegasta. Flík. Í. Heimi.

Já. Hún er fundin. Fallegasta flík í heimi. Fagurt hlébarðamynstur, fáein blóm og fullt af litum. 

Ég þurfti nánast skyndihjálp þegar við hittumst fyrst. Það slapp þó blessunarlega til. Enda enginn hér til þess að veita mér nokkra lífsbjörg. Afkvæmi mitt er svo utan við sig að hann tæki ekki eftir því þó að 17 villtir hestar myndu jafna mig við jörðu. Hérna á stofugólfinu. Beint fyrir framan nefið á honum.

Jú, mögulega myndi hann átta sig á að ekki væri allt með felldu. Svona þegar hann færi að tala fyrir daufum eyrum. Þegar engin væru svörin við hans ó svo mörgu og misgáfulegu spurningum. 

Má ég fá eitthvað að borða? Hvað er í matinn? Ertu að elda? Hvenær ætlar þú að elda? Má ég fá eitthvað að borða? Má fá kók á þriðjudögum þegar pabbi er ekki heima? Ert þú að drekka kók? Hvað ert þú að tyggja? Ertu með nammi? Er til nammi? Hvað eru margir dagar þangað til það kemur nammidagur? Má ég fá eitthvað að borða? Eigum við að spila? Hvað eru margar mínútur þangað til ég á að fara að sofa? En sekúndur? Hvað er klukkan í Kína? Má ég fá eitthvað að borða? Af hverju færð þú að vaka lengur? Borðar þú nammi þegar ég er sofnaður? 

Já. Það eru þrjár vikur síðan sambýlismaðurinn fór. Þrjár. 

Namaste. Innri friður og allt það. 

Snúum okkur aftur að flíkinni. Fallegu, fallegu flíkinni. Eins og hún sé hönnuð með mig í huga. 

Þessi stórglæsilegi kimono er hannaður og saumaður af fyrrum nágranna mínum, hinni afar hæfileikaríku Báru Atladóttur.

Við mæðginin voru í miklu stuði hérna í gærmorgun. Afkvæmið að sjáfsögðu á bak við myndavélina. Lifandi sig inn í ljósmyndarastörfin. Dansaðu mamma, dansaðu. 

Þess má geta að engin var greiðslan fyrir þessa myndatöku. Ég hótaði honum bara að hann fengi engan kvöldmat. Í þrjá daga. 

Svínvirkaði.

Djók.

Ekki nóg með að þessi kimono sé fegurri en nokkuð annað þá er verðmiðinn líka skínandi fínn. Níu þúsundkallar. Fyrir blóm, hlébarðamynstur og undursamlega litadýrð. Selt. Við fyrsta hamarshögg. 

Ég mæli með því að þið gluggið á úrvalið hjá Báru. En, to, tre!

Þess má einnig geta að hún er með opið hús á fimmtudaginn næstkomandi. Í Fífuselinu okkar góða. Þar verður hægt að gera reyfarakaup. Nánari upplýsingar hérna.

Jæja, afkvæmið heimtar kvöldkaffi á milli þess sem hann volar yfir þriggja vikna gömlu sári. 

Namaste.

Heyrumst.