Jólaleg lökk

Það hefur ýmislegt breyst síðan ég byrjaði að blogga í lok nóvember 2012. 

Árið 2012 var ég ekki búin að finna svo mikið sem eitt grátt hár. Núna eru þau orðin fleiri en tvö. Jafnvel þrjú. Fann meira að segja eitt í annarri augabrúninni um daginn. Og dó. Bara steindó. Plokkaði nánast af mér helvítis brúnina. 

 Árið 2012 passaði ég í uppáhalds gallabuxurnar mínar. Þær komast ekki yfir rassinn á mér í dag.  

Árið 2012 nennti ég ennþá að raka á mér lappirnar reglulega. Ehm, já. Þau líkamshár hafa verið fjarlægð tvisvar það sem af er þessu ári. Einu sinni fyrir utanlandsferð. Og nú nýlega í annað sinn af því ég þarf að sleikja sambýlismanninn svolítið upp með kynlífi þegar hann kemur í land. Af því ég er hömlulaus kaupalki. Og ég þarf að sefa hann svolítið. Svona áður en við ræðum hvað ég keypti handa mér í jólagjöf. Frá honum sko.

Árið 2012 hefði heldur aldrei hvarflað að mér að vakna fyrir klukkan 10 á laugardagsmorgni til þess að versla miða á Justin Bieber. 

Almáttugur.

Jæja. Nóg um það. Eitt hefur ekki breyst. Og breytist aldrei. 

Ég elska naglalökk. Af öllu hjarta. Sumir fara í jóga til þess að kjarna sig. Eða hugleiðslu. Ég naglalakka mig. Lakka, lakka og lakka. Er að vísu ekkert sérstaklega kjörnuð. En það er allt annar handleggur. 

Ég ferjaði með mér fáein naglalökk úr Fotiu um daginn. 

Og þegar ég segi fáein þá meina ég fjórtán. Eða átján. Já, jájá. Við leggjum misjafnan skilning í orðið fáein. 

Dark Side Of the Shroom. 

Þetta er svo fallegt naglalakk. Svo glansandi fallegt. Og passar við allt. 

Já, ég gerði mitt besta til þess að klippa sárin á fingrunum á mér út af myndunum. Ég er krónískur kroppari eins og ég hef svo oft sagt frá. Og það er mjög ólekker. Mjög. En þó ekki nægilega ólekker til þess að ég hætti að skrapa mitt eigið skinn af höndunum á mér. Nei. 

Ég hætti sennilega ekki fyrr en daginn sem ég missi nögl eða fingur út af svæsinni sýkingu. 

En það er önnur saga. Önnur ógeðsleg saga.

Sprint Finish.

Þetta er dásamlega jólalegt. Sé það vel fyrir mér við rauða jólakjólinn minn. Eða pallíettukjólinn minn. Eða fallegan svartan kjól. Sem ég á ekki til. En þyrfti nauðsynlega að eignast. Svona ef út í það er farið. 

Ég var nýbúin að skarta eldrauðu naglalakki. Og þreif það augljóslega ekki alveg nógu vel af. En ég er bara mannleg sko. Horfið á naglalakkið. Ekki naglaböndin. 

Supersonic.

Allt í lagi. Þetta er núll jólalegt lakk. Duly noted. En það er samt flott. Og svolítið áramótlegt. Blátt og glimmerað. Og er rosalega fallegt á hendi. 

Ég er farin að tala eins og ég sé að selja demantshringi.

Jæja.

Plum On Baby, Light My Fire.

Þetta er mjög dökkt naglalakk en með flottum fjólubláum blæ. Myndirnar gera því einfaldlega ekki nógu góð skil sko. Aldrei slíku vant.

Plómublær. Geutm við ekki sagt það? 

Naglalakkið ber með sér blæ af vel þroskuðum plómum. 

Hljómar vel, ekki satt?

Já, þetta voru 107 myndir af fingrunum á mér. Njótið vel. 

Ég mæli með eins og einu nýju naglalakki fyrir jólin. Eða átján. Hver er að telja?

Þið finnið mig bæði á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

10 hlutir sem hressa mig við

Sumir dagar eru góðir. Aðrir dagar eru aðeins verri. Daganir sem þú færð synjun á kortið þitt í Bónus. Eða þegar þú reynir að kaupa 1500 króna kjól í Rauða krossinum. 

Dagarnir sem þú brýtur nögl og tyggjóið þitt hrekkur ofan í þig. Og þú gúgglar hvort það sé óhollt að gleypa tyggjó og ferð af hafa áhyggjur af krabbameini í brisi eða vélinda.

Dagarnir sem þú áttar þig á því í lok vinnudags að þú ert með skítugt hár og varalit á tönnunum. Eða spínat á milli framtannanna og það eru góðir fjórir tímar síðan þú ást helvítis salatið

.

Dagarnir sem þú áttar þig á því á miðnætti að það er gat á rassgatinu á buxunum þínum. Og þú fórst í þær um morguninn. Og skrappst á miðbæjarrölt, í Bónus og á virðulegan foreldrafund. Brókarlaus.

Dagarnir sem þér finnst þú einfaldlega vera ljót. Og 8000 þúsund króna meikið sem þú keyptir fyrir afmælispeningana frá mömmu og pabba er einfaldlega ekki að gera þér neina greiða.

Dagarnir sem þú ætlaðir í ræktina en endaðir á Dominos. Og svo á nammibarnum í Hagkaup. Af því þú varst hvort eð er búin að éta bróðurpartinn af 16“ pizzu. Og brauðstangir.

Það eiga allir svona daga. Vona ég.

(Og áður en virkir í athugasemdum fara að deila þessari færslu með orðunum ,,Vó, sú á við stór vandamál að stríða. Vona að henni svelgist ekki á dýra meikinu sínu á meðan hún þjalar á sér neglurnar og bíður eftir að pizzan kólni“, þá skulum við hafa á hreinu að þetta er til gamans gert. Textinn hér að ofan er að sjálfsögðu litaður kaldhæðni. Og núna er ég farin að útskýra mig. Það kann ekki góðri lukku að stýra. En já. Ég er vissulega meðvituð um að dagar eins og ég lýsi hér að ofan teljast ekki til slæmra daga – ef ræða á um svoleiðis daga af fullri alvöru).

Ókei, allavega.

Suma daga finnst manni afar fátt ganga upp. Smávægilegar uppákomur geta komið manni fullkomlega úr jafnvægi. Skapið verður snautlegt. Allt verður ómögulegt. Skítt og óskemmtilegt. 

Hérna eru 10 hlutir (eða leiðir) sem ég nota til þess að hressa mig við á slíkum dögum.

Ritföng af öllu tagi

Ég elska að handleika fallegar stílabækur. Dagbækur. Blýanta. Penna. Að skoða og skipuleggja mitt fáránlega stóra ritfangasafn veitir mér dálitla hugarró. Ég tala nú ekki um rúlla yfir dagbókina mína (dagbækurnar, ókei) og strika yfir þau verkefni sem ég er búin að ljúka. Fullnæging. 

Já, ég sagði það.

Jú, það er vissara að vera byrjuð að skipuleggja árið 2016.

Að keyra Reykjanesbrautina

Kannski það furðulegasta á þessu lista. Ég veit ekki. Ég hreinsa hugann hvergi betur. Og fyrir vikið fer ég óþarflega oft til Keflavíkur. Þegar ég var að skrifa bókina mína í fyrra keyrði ég stundum þangað tvisvar á dag. Sem var mjög heimskulegt. Og dýrt. En það er allt önnur saga.

Blindsker

Að hlusta á Bubba syngja Blindsker. Helst svo hátt að ég fæ hjartsláttartruflanir. Ég hlusta á það fimm til sex sinnum í röð. Tromma og jafnvel slamma í takt. Verð eins og ný manneskja á eftir.

Súpa

Góð súpa getur alveg lyft andanum aðeins. Gert mig dálítið hressari. Ég nenni reyndar aldrei að elda súpur. En bollasúpur virka líka alveg ágætlega. Stundum nenni ég ekki einu sinni að sjóða vatn. Og hræri þær bara beint út í heitt vatn. Það er ekkert rosalega gott. Einmitt já, allt önnur saga.

Nýþveginn þvottur 

Lykt af nýþvegnum þvotti. Eða aðallega af mýkingarefni. Mmm.

Hljómar kannski undarlega en gefum ímyndunaraflinu aðeins lausan tauminn. Þið opnið flöskuna. Stingið nefi að stút. Dragið að ykkur andann. Ahh. Blóm, fuglar og vinalegar býflugur. Ó, það er eitthvað þarna sem fær sálina til þess að syngja. Ókei, kannski blístra mjög lágt. En lyktin af mýkingarefni lyftir andanum örlítið. Og stundum þarf ekki meira.

Að hringja í mömmu

Já, ég hringi ennþá í mömmu út af öllum andskotanum. Og hún heyrir það á því hvernig ég segi hæ hvort ég er hátt uppi eða langt niðri.

Að skrifa

Hvers kyns skriftir hressa mig alltaf við. Sama hvort það er fyrir bloggið eða pár í einhverja af mínum mörgu minnisbókum. Eða á pappírssnifsi. Sem eru úti um alla íbúð. Já, mér fylgir eiginlega skaðlegt magn af pappír.

Bingókúlur

Ekki segja mér að borða ekki yfir tilfinningar mínar. Ég ét það sem ég vil. Þegar ég vil. Og stundum þarf ég bara lúku af Bingókúlum og svellkalda dós af Pepsi Max. Og það er bara allt í lagi.

Að naglalakka mig

Það róar mig niður að naglalakka mig. Ég þarf að vanda til verks og gleymi öllu öðru á meðan. Að vísu er ég mögulega búin að þróa með mér krónískan höfuðverk vegna þess að ég er alltaf naglalakkandi mig. Stofan lyktar stundum eins og eiturefnaverksmiðja. Af því ég er að nota fjóra liti í einu. Og er jafnvel að fara þriðju umferð.

Kaffi

Góður kaffibolli getur lagað margt. Ekki það að Euro Shopper kaffið sem ég mata Senseo-vélina mína á geti nokkurn tímann talist góður bolli. Því fer fjarri. En ég læt það þó stundum duga. Sest fyrir framan stofugluggann. Glápi inn til nágrannanna. Eða þið vitið, út í garð. Gleymi stað og stund.

Úff, ég eftir að sakna Gunnarsbrautar. Mikið. Mjög mikið.

Jæja. ég er að fara að naglalakka mig, drekka kaffi og hlusta á Bubba.

Þrjár flugur í einu höggi.

Þíð finnið mig bæði á Snapchat og Instagram - gveiga85.

Heyrumst.

Fimm hlutir á fimmtudegi

Ég hélt hádegisverðarboð um síðustu helgi. Sem ætlað var til þess að skipuleggja títtnefnt brúðkaup mitt. Brúðkaupið okkar já. Einmitt. Meinti það. Hádegisverðargestum fannst svo öll slík skipulagsvinna mjög ótímabær. Þannig að það var bara étið. Og farið. Jæja.

Hádegisverðurinn er að vísu ekki það sem ég ætlaði að tala um. Heldur þessi glæsilegi kökudiskur. Bleikur og rúllandi rómantískur. Með loki og öllu. Eða heitir þetta hjálmur? Whatever. 

Kostaði þúsundkall. Fannst á rölti um Rúmfatalagerinn fyrir stuttu. 

Tekur sig vel út á veisluborði. Alveg sallafínn, eins og amma mín myndi orða það. 

Ég bætti þessari kápu við fataskápinn um daginn. Þar hékk ein kápa fyrir. Sem er líka gul. Mér er bara ekki sjálfrátt þegar ég sé glitta í gult. Í dag valsaði ég einmitt út úr Vila með gulan kjól. Gula skyrtu. Og trefil. Með gulu ívafi. Auðvitað. En það er efni í aðra færslu. Allt aðra.

Ég tel talsverðar likur á því að ég verði stödd í nágrenni við Suðurskautslandið um miðja næstu viku. Af því sambýlismaðurinn mun taka mig með út á sjó. Ekki af því hann getur ekki hugsað sér sex vikur án snertingar minnar og skemmtilegheita. Nei. Heldur til þess að fjarlægja mig úr umhverfi freistinga og fásinnu. 

Ekki versla ég um borð í grænlenskum ísbrjót. Skilst reyndar að það sé sjoppa þar. Ég get alveg unnið með það. 

Ég bakaði vöfflur um daginn. Sem er ekkert merkilegt eitt og sér. Það sem ég sullaði ofan á þær var hins vegar nokkuð merkilegt. Karamellubúðingur. Rjómi. Og brætt Rolo. 

Stökk vaffla. Silkimjúkt Rolo. Sætur karamellubúðingur. Sælgæti par exelans. 

Og annað sælgæti par exelans. Af því ég elska sælgæti. Elska það, elska og elska. Þetta súra og sykurklístraða spaghetti er uppáhalds nammið mitt þessa dagana. Fyrir utan Bingókúlur. Og allar súkkulaðitegundirnar sem fást í Ikea. 

Mmm. Að sjúga fulla lúku af þessu. Draumur. Algjör draumur.

Þetta er líka draumur. Fyrir fólk með neglur. Sem vaxa bara ekki upp fyrir fingurgóma. Ef svo má að orði komast. Ég keypti þetta í Hagkaup fyrir löngu. Fleygði upp í hillu. Mundi eftir þessu fyrir stuttu og prófaði. Neglurnar hafa aldrei verið lengri. 

Og það hefur aldrei verið eins freistandi að fara að versla naglalökk. Fyrir löngu og fínu neglurnar mínar. En ég geri það ekki. Alveg alls ekki.

Þið finnið mig bæði á Snapchat og Instagram - gveiga85. 

Heyrumst. 

Útsölukaup

Ég brá aðeins undir mig betri fætinum um helgina. Fleygði mér í mjúkt og milt fangið á Smáralind. Lét glepjast af loforðum um verðhrun, útsölur, og afslætti. Upphaflega var á áætlun að versla buxur og skó handa afkvæminu. 

Ég verslaði það ekki. Hvorki skó né skálm. 

Móðir ársins verslaði sér hins vegar stórglæsilegt skópar.

Nú í fyrsta lagi þá kostuðu þeir ekki nema 2600 krónur íslenskar. Á 70% afslætti. Í Hagkaup. 

Í öðru lagi þá er ég að vinna í að gera skóflota minn örlítið kvenlegri. Ég lít alltaf út eins og ég sé nýstigin af mótorhjóli eða á leiðinni upp á Vatnajökul. 

Í þriðja lagi. Í þriðja lagi já. Það eru yfirgnæfandi líkur á að ég eigi aldrei eftir að nota þá. 99% líkur. Give or take. En það veitir mér ákveðna hugarró að eiga eitt par í skápnum. Kannski verð ég fíngerðari og fágaðri á mínum efri árum. Þá get ég gripið í þetta par. Og hugsað til þess með hlýju hversu hagsýn ég var á mínum yngri árum. Bara 2600 krónur. 2000 kall ef við námundum. 

Eftir rápið um Smáralind flandraði ég í annað fang. Á einum af mínum uppáhalds mönnum. Ekki pabba míns. Sambýlismanns. Afkvæmis. Eða bræðra. Nei. Heldur bóksalans í Kolaportinu. Ég elska hann í laumi.

Hjá honum var aldeilis útsala. Almennileg útsala. 50% af öllu. Og ég gekk einungis út með tvær matreiðslubækur.

Sambýlismaðurinn hefur sett hnefann í borðið. Ekki frekari bókakaup. Íbúðin einfaldlega rúmar ekki meira. Að hans sögn. Hann samþykkti þó þessar tvær. Með semingi.

Hann verður blessunarlega farinn aftur á hafið bláa þegar nýjasta pöntun mín af Amazon fýkur inn um lúguna. Í henni leynast sex bækur. Eða voru það átta? Æ, hver er að telja. Svo á ég líka von á örfáum naglalökkum af Ebay. Og með örfáum á ég við, tjah - þau eru fleiri en fimm. Færri en tíu.

Hann var einmitt eitthvað að ræða við mig um naglalökk. Ég man eftir að hafa heyrt útundan mér ,,það þarf engin að eiga svona mörg..."

Þá lokuðust eyrun. 

Þið finnið mig bæði á Instagram & Snapchat - gveiga85.

Heyrumst.

Fimm hlutir á fimmtudegi

Ó, boj. Þessa dúndrandi dýrð verðið þið að smakka. Fæst alltaf í Hagkaupum um helgar. Að ég held. Ég hef að minnsta kosti ekki orðið vör við þetta á öðrum dögum. Svona þegar ég bruna í Skeifuna. Með von í hjarta. Og nachosglampa í augunum. Almáttugur, ég gæti lifað á þessu.

Og svörtum Doritos. Og rauðvínslögg. 

Ég var í einhverjum hollustugír þegar var að væflast í Bónus um daginn. Hefur sennilega verið á mánudegi. Ég er svo krónískur mánudagsmegrari. 

Allavega. Ég greip þessa flösku með mér. Tók einn sjúss þegar ég vaknaði morguninn eftir. Hólímólí. Ég var með buxunar á hælunum fram að kvöldmat. Flutti búferlum á baðherbergið. Þetta var svona líka skratti vatnslosandi. 

Eftir klósettferð númer 72 íhugaði ég að fara veik heim úr vinnu. Til þess að geta setið óáreitt við þvaglát.

Ég hef ekki þorað að dreypa á þessu síðan. Það ætti eiginlega að fylgja þvagleggur með hverri flösku.

Ég ætlaði út að hlaupa í dag. Ég lagði af stað. Kom við í Yoyo ísbúðinni. Sem er hinum megin við götuna. Þar með endaði hlaupið. Rölti með ísinn minn í blíðunni. Datt inn í Gyllta köttinn. Þið kunnið endann á þessari sögu. 

Kjólar. Ég keypti kjóla. 

3000 krónur kjóllinn. Og svo var 20% afsláttur af öllu. Ég var ekki lengi að rífa fram seðlabúntið.

Kreditkort, seðlabúnt - poteitó, potató. 

Það er svo skemmtilegt hvað fólk er fljótt að læra að þekkja mig. Allt í lagi, ég er ekkert sérstaklega flókin manneskja. Whatever. Þetta leyndist í poka sem ástkær vinnufélagi minn gaukaði að mér á afmælisdaginn. 

Ég rifnaði örlítið úr spenningi. GEIMNEGLUR! 

Jú, ég átta mig á að þið hristið sennilega hausinn núna. Þetta naglalakksblæti er bara með öllu ólæknandi. Sver það. Að naglalakka sig er bara svo róandi athöfn. Svo gefandi. Notalegt. Látum alveg eiga sig hvað vel lakkaðar neglur gera mér. Nánast æsa mig kynferðislega. Og ég set punktinn hér. Já. 

Að lokum má ég til með að benda aurasálum, líkt og undirritaðri, að jarðarberin í Víði kosta 198 krónur núna. Enginn borgar mér fyrir að láta ykkur í té þessar upplýsingar. Nei. Kom bara auga á auglýsingu áðan og rauk til og nældi mér í fáein box. Sem ég veit ekkert hvað ég ætla að gera við.

Ég finn mig bara knúna til þess að versla allt sem er á afslætti. Af því að þá finnst mér ég vera að græða. Þó ég sé að versla óþarfa. Well played.

Heyrumst.

Fimm hlutir á fimmtudegi

Ég elska barnið mitt rosalega mikið. Yfirleitt. Móðurástin er þó ekki yfirþyrmandi þegar ég stíg yfir þröskuldinn á herberginu hans. Hann gengur um eins og daufblint villisvín. Eða einhverskonar stórstjarna. Sem leggur það í vana sinn að rústa hótelherbergjum. Og ég er vesalings hótelstjórinn sem fær hland fyrir hjartað við aðkomuna að herberginu. Blóðtappa í allar æðar. Vöðvalömun. Taugaáfall. Tár í augun.

Er hann illa upp alinn? Nah, ég ætla ekki að taka það á mig. Umgengni hans annarsstaðar í húsinu er mannsæmandi. Er búið að venja hann á að einhver annar hreinsi upp eftir hamfarirnar? Tjah, kannski. Það er möguleiki. Stór möguleiki.

Jæja. Hann er að minnsta kosti fyndinn. Góð umgengni kemur manni ekkert í lífinu. Vona ég. Hans vegna. 

Hvítt, hvítt, hvítt. Ég er brjáluð í hvítt naglalakk þessa dagana. Alveg sturluð. Já, mamma – ég veit, þetta er eins og að vera með tippex á nöglunum. Þetta er bara svo bjart og fallegt. Og passar við allt. Ekki það að ég beri nokkuð skynbragð á hvað passar saman og hvað ekki. Allir litir passa saman að mínu mati.

Ég nota að sjálfsögðu Barry vin minn M. Enda eina hvíta lakkið sem þarf aðeins eina umferð af. Já, ég hef prófað þau mörg. Þetta er best. Háglansandi og húrrandi fagurt. Fæst hérna.

Ég hef rætt þetta sælgæti við ykkur áður. Ég ætla að gera það aftur. Rauður lakkrís. Rauður himneskur lakkrís. Himnanir gráta í hvert sinn sem ég ramba á poka í MegaStore.

 Lakkrísinn góði er nefnilega ekki alltaf fáanlegur. Sem er ansi hvimleitt. Aðallega af því að ég fer óþarflega oft sérstaka ferð í Smáralind til þess að næla mér í poka. Ókei, fáeina poka.

Hann er líka lekker stofustáss. Eða hann var það. Í klukkutíma. Sirka. 

Ég er í dálítilli sjálfsskoðun þessa dagana. Vinna í komplexum og sjálfinu almennt – eins og ég skrifaði um í síðustu viku. Ég hef verið að forvitnast aðeins undanfarið. Spá, spyrja og spekúlera. Hvað telur fólkið í kringum mig vera minn helsta ókost? 

Óþægileg spurning? Mögulega. En ég lofaði að taka hverju einasta svari af jafnaðargeði. Af stóískri ró. Sem jú einkennir mig. Alla daga. Alltaf.

Svörin voru nokkuð einróma. Tveir ókostir voru títtnefndir. Ég hef ekki snefil af þolinmæði. Bara enga. Nada. Og ég skila aldrei neinu sem ég fæ lánað.

Þar sem ég vinn að bót og betrun ætlaði ég svo sannarlega að rjúka til og skila öllu sem ég hef fengið lánað í gegnum tíðina. Sem er margt. Og mikið. En þá átti ég skyndilega engan handþeytara. Né uppáhalds kjól. Eða súpupott. Þannig að ég snarhætti við. Það getur heldur enginn verið fullkominn.

Þolinmæði. Nei. Hana get ég ekki tileinkað mér. Búin að reyna í yfir 25 ár. Þaulreyndur andskoti. Verður ekki lagað. 

Jæja, það er að hefjast kvöldkaffiboð á Gunnars. Verulega svæsin kókosbollubomba. Með Daim. Rjóma. Dumle-karamellusósu. Ég splæsi í uppskrift um helgina. 

Heyrumst.