Gulur úr Rauða

Jú, hér hefur ríkt þögn í heilar tvær vikur. Mikið rétt. Alltaf kem ég þó aftur. Það hefur verið mikið að gera. Út um allt. Og allsstaðar. Þá endar bloggið yfirleitt í 10.sæti. Því miður. 

Æ, svo hef ég verið í andlegri lægð. Þessari sem ég tek tvisvar á ári. Eða fimm sinnum. Give or take. Stundum er bara allt djöfulsins ómögulegt. Og það er alveg andskotans allt í lagi. Og núna er ég hætt að blóta. Og ætla að sýna ykkur fína gula kjólinn minn. Sem ég keypti í Rauða krossinum. Á Laugavegi, nánar tiltekið. 

Ég og afkvæmið vorum þar á rölti um daginn. Aldrei slíku vant voru augu mín ekki skimandi hvern einasta búðarglugga. Var ég veik? Nei. Annars hugar? Vel mögulega. Skyndilega rífur afkvæmið í höndina á mér. Snarhemlar. Horfir stíft í augun á mér.

,,Bíddu, sástu ekki gula kjólinn í glugganum?"

Ég hrópa upp yfir mig. ,,Hvaða gula kjól?!" Áfram horfir vesalings afkvæmið stíft á mig. ,,Viltu nota inniröddina mamma." Svo tekur þessi elska í hönd mína og leiðir mig að gluggum Rauða krossins. Þar sem þessi gula dýrð blasir við mér. Eins og ferskur andvari á sólríkum sumardegi. Eða eitthvað.

Ég er ekki komin sex mánuði á leið. Pilsið er þröngt. Efri hlutinn víður. Ekkert sérstaklega lekker svona á mynd. En þið vitið, sáldrandi dásamlegt séð með eigin augum. 

Gulur og guðdómlegur. Í minni eigu þökk sé vökulum augum afkvæmisins. 

Kostnaður: Jón Sigurðsson og fjórir hundraðkallar til viðbótar. 

Í öðrum fréttum: Tveir dagar síðan brúðkaupsundirbúningur hófst og sambýlismaðurinn þegar farinn að hóta mér lífláti. Og missa dálítið af hári. Eins og ég benti honum góðfúslega á í gær. Og var næstum grýtt út um gluggann fyrir vikið. Af þriðju hæð nota bene.

Þetta verða tíu mánuðir af tómri gleði og húrrandi hamingju. Ég finn það á mér. 

Undirbúningur verður að sjálfsögðu í beinni útsendingu á Snapchat. Eiginmannsefni mínu til mikillar gleði. Einmitt já. Þar má einnig senda mér góð ráð. Og hvers kyns ábendingar. Allt slíkt verður þegið með þökkum. 

Þið finnið mig bæði á Snapchat & Instagram - gveiga85.

Heyrumst fljótlega.

Rauður úr Rauða

Það fyrsta sem ég geri þegar ég kem heim til Eskifjarðar er að fara í búðina hjá Rauða krossinum. Nei, ókei. Það er númer tvö í röðinni. Fyrst kíki ég í ísskápinn hjá mömmu og pabba. Og ét þau út á gaddinn. Svo fer ég í Rauða krossinn. 

Að þessu sinni valsaði ég út með þennan stórfenglega rauða kjól. Ásamt öðru. Sem við skoðum síðar. Rauðu glæsilegheitin kostuðu ekki nema einn rauðan seðil. Jæja, rétt rúmlega einn rauðan. 600 krónur ef ég á að vera nákvæm. Sem ég er aldrei. 

Mamma spurði hvort ég væri ekki alveg í lagi. Systir mín heldur að ég sé blind. Sambýlismaðurinn horfði á mig og spurði ,,í alvöru?" 

Mitt hryllilega hreinskilna afkvæmi vatt sér að mér og sagði það bara beint út. ,,Þetta er mjög forljótur kjóll mamma. Þú ferð ekki með mér út í þessu."

Er mér sama? Já, mér er alveg sama. 

Mér finnst hann fallegur. Hárauður og húrrandi sætur.

Ég var að reyna að taka einkar tignarlegt hopp í náttúrufegurðinni. Það tókst ekki. Augljóslega. Ég hef ekkert afl til þess að lyfta mér og mínum botni frá jörðu. Ekki neitt bara. 

Hlakka til að sýna ykkur hitt sem ég ferjaði með mér úr búðinni. Og vakti álíka mikla lukku á meðal fjölskyldumeðlima. Sem eru fremur ósmekkleg. Svona upp til hópa. 

Heyrumst.

Guðrún Veiga og gömlu fötin

Ég er svo skelfilegur safnari. Ef vel er gramsað í skápnum mínum má mögulega finna þar Dickies-buxur. Kannski hettupeysu merkta Smash. Henson smellubuxur. Fjólubláan Adidasgalla. Með gulum röndum, auðvitað. Skóna sem ég fermdist í. Kjólinn líka. 

Ég hendi engu. Og hirði allan andskotann sem ég finn hingað og þangað.

Á þessari mynd er ég aðallega að horfa á ruslið í garðinum hjá mér. Og búa til verkefnalista í huganum. Handa sambýlismanninum. Ekki mér. Fyrir utan það er ég íklædd peysu af ömmu minni. Sem er eitthvað í kringum fertugt. Sko peysan, ekki amma. 

Trefilinn keypti ég í Spútnik. Þegar ég var í 8.bekk. Sem var fyrir óþarflega mörgum árum.

Kjólinn fann ég í poka hjá systur minni. Poka sem var á leið í Rauða krossinn. Eigingjarna beljan sem ég get verið. Ég hirti bara kjólinn samt. Og eina peysu. Og gallabuxur. 

Annað málefni sem mig langar að ávarpa. Ég fæ reglulega athugasemdir sem tengjast uppskriftunum mínum og svo holdafarinu. Eitthvað í tengslum við að ég sé svo grönn og uppskriftirnar svo óhollar. Skemmtilegt nokk.

Höfum alveg á hreinu að konan á myndunum er 82 kíló. Give or take. Stundum er hún meira að segja 85 kíló. Á góðum dögum jafnvel 79. Mörgum, mörgum kílóum yfir einhverjum snarsjúkum BMI-stuðli eða hvað það nú heitir. 

Þetta er þyngdarrammi sem ég hef haldið mig innan síðustu fimm árin eða svo. Það skiptir litlu hvort ég fari í megrun eða éti mig í hel. Vigtin fer eiginlega ekki ofar eða neðar. Ekki það að ég sé mikið að stunda einhverja öfgakennda tilraunastarfsemi með sjálfa mig. Alls ekki. Ég vil trúa því að ég hafi bara fundið einhverskonar jafnvægi. Að ég og þessi líkami séum loksins orðnir vinir. 

Suma daga er hollustan í fyrirrúmi. Aðra daga ét ég eins og timbraður sjóari. Stundum hreyfi ég mig að staðaldri. Stundum hreyfi ég mig ekki lengra en út í bíl. Yfirleitt mjög sátt í eigin skinni. 

Ávarpi lokið.

Þetta er bossinn á mér. Ekki Kim Kardashian. Þarna fer megnið af því sem ég snæði. 

Neglur í öllum regnbogans litum, að sjálfsögðu.

Jæja, ég er að fara að leggja borðtuskur í klór. Spennandi líf.

Heyrumst.

Mjóddarferð.

Það má finna mig að minnsta kosti vikulega í búðinni hjá Rauða krossinum í Mjóddinni. Eins og ég hef jú margoft sagt ykkur frá. 

Ég hef sýnt ykkur ófáar gersemar þaðan og er hvergi nærri hætt. Ég ráfaði þar inn í gær og hafði tvennt á brott með mér. 

Þessi fíni fíni jakki flutti búferlum úr Mjóddinni í Seljahverfið. 1000 krónur íslenskar. Ekki ósvipaður klæðum sem prýða margar búðir þessa dagana. Sá einmitt einn keimlíkan á 8990 í ónefndri búð fyrir helgi. 

Þetta fallega uppháa pils eignaðist einnig nýtt lögheimili. Það er að vísu fjári þröngt. Ég var orðin álíka blá og það á litinn að lokinni myndatöku. En ég fór samt í spinning í gær og hef ekki bragðað hnetusmjör í átta klukkutíma. Það mun smellpassa fyrir helgi. 

Kostaði líka þúsundkall. Bara einn lítinn þúsundkall.

Allt í lagi - af því ég er svo ótrúlega hagsýn í fatainnkaupum þá veitti ég mér auka fjárveitingu til fylgihlutakaupa. Eða eitthvað. Hvað er eitt hálsmen á milli vina?

Æ, það er bara svo fínt og passar við allt. Það fæst hérna. 

Heyrumst.

Mjóddarferð á föstudegi.

Það er orðin viðtekin venja að ég rigsi um Mjóddina á föstudögum. Beinustu leið í búðina hjá Rauða krossinum. 

Ég er auðvitað flóamarkaðsfíkill og gramsari par exelans. Ykkur er því óhætt að trúa mér þegar ég segi að þessi búð í Mjóddinni er ein sú besta. Ég fer aldrei þaðan tómhent. Yfirleitt valhoppandi af æsing og ánægju. Faðmandi veskið mitt af hamingju yfir því að eiga ný föt og ennþá peninga fyrir mat. 

Í gær gerði ég kaup ársins. Aldarinnar jafnvel.

Þessi jakki sko. Ég fæ andateppu. 

Hann er svo fallegur. Dásamlega fínn alveg. 1200 krónur. Já. Tólfhundruð. Einn þúsundkall og tveir hundraðkallar. 

Þessi elska var á sama verði. Alltof stór en kemur voðalega vel út. Ég sé hann fyrir mér við hvítar þröngar gallabuxur. Sem ég á að vísu ekki til. En jæja.

Ég féll kylliflöt fyrir þessum hnöppum. Þeir minna mig á ömmur mínar. 

Hér og hér má lesa um önnur skipti sem ég hef rigsað um búðir Rauða krossins. 

Jæja, ég er að fara á Esjuna. 

Ef þið sjáið fréttir þess efnis að þangað hafi verið sótt afskaplega ung kona í andnauð - já, þá vitið þið um hverja ræðir. 

Heyrumst.

Kjarakaup.

Mér er fyrirmunað að skilja að ég hafi ekki vitað að Mjóddin innhéldi bæði Rauða kross búð og nytjamarkað á vegum Hjálpræðishersins. Ég er búin að búa í Breiðholti í hálft ár - ekki fengið neitt veður af þessum gersemum í Mjóddinni. 

Sláandi. 

Ég var að rigsa um Mjóddina á föstudaginn þegar ég rakst óvænt á þessar búðir. Ó, hamingjan og gleðin.

Trench coat á 1200 krónur. 

Allt í lagi. Ég er dálítið eins og spæjari í henni. 

Aðeins krumpaður þessi. Ég þarf að smella mér á efri hæðina og fá lánað straujárn hjá leigusalanum. Hann er alltaf nýstraujaður. Lyktandi eins og fiskur í raspi en nýstraujaður. 

Voðalega fínn. Kostaði mig heilar 500 krónur.

Rúsínan í pylsuendanum. Þennan rambaði ég á í Kolaportinu í gær. Þúsund krónur. Svo dásamlega fallegur. Mig langar helst að sofa í honum. 

Ókei, ég svaf reyndar í honum í nótt. Ég tók gríðarleg tilþrif við speglamyndatökur hérna í gærkvöldi, skartandi kjólnum að sjálfsögðu. Skreið síðan upp í sófa, kveikti á Sex and the City og sofnaði með nefið í snakkskálinni. 

Bæði fallegt og aðlaðandi í senn. 

Heyrumst.