Meira gult.

Ég er veik fyrir gulu. Svo afar veik. 

Í einhverri verslunarferðinni fyrir jólin hittumst við. Ég og þessi kjóll. Þessi ágæti kjóll. Kynnin áttu sér stað í Warehouse. Ég sá hann. Hann sá mig. Eftir drjúga stund af munúðlegum augngotum tók ég skrefið. Nálgaðist hann. Þefaði. Strauk. Mátaði.

Ég horfði á mig í speglinum. Yfir mig hrifin. En andskotinn nei. Ég var ekki að fara með honum heim. Ekki að ræða það. Ég sleit mig lausa, þakkaði stutt kynni og arkaði út úr búðinni. Segjandi sjálfri mér að sjálfsagi væri dyggð. Og þegar ég yrði rík mætti ég kaupa mér alla kjóla í heiminum. Alla! 

Ég ráfaði um Kringluna. Huggaði mig með frönskum á Austurlandahraðlestinni. Sem eru bestu franskar í heimi nota bene. 

Löng saga stutt: í djúpsteikingarmóðu arkaði ég aftur í Warehouse. Keypti kjólinn. Tuðaði eitthvað við sjálfa mig um að ég yrði aldrei rík ef ég ætti ekki falleg föt. Útrætt mál.

Ljómandi myndatökuveður. Eða ekki. Ausandi rigning og hífandi rok.

Á flótta undan veðrinu. Af myndinni að dæma hef ég ákaflega kvenlegan og penan hlaupastíl.

Hvað er kjóll án fylgihluta? Ekki neitt. Bara ekki neitt. 

Daginn eftir djúpsteikingarvímuna var ég að væflast í Level í Mosfellsbæ. Rak augun í þetta hálsmen frá Tribo. Löng saga stutt: það passaði bara svo vel við kjólinn. Ég er líka veik fyrir öllu sem á rætur sínar að rekja til Seyðisfjarðar. Eins og ég. Útrætt mál. 

Frekari kjólakaup eru ekki á áætlun á árinu. Eða tæknilega séð var þessi keyptur á síðasta ári. Þannig að ég á kannski einn inni. Eða tvo.

Heyrumst.

Hinsta kveðja.

Allt í lagi, ekki alveg sú hinsta. En svo gott sem. Ég sit hérna sárþjáð á bæði sál og líkama.

Ég var í myndatöku áðan. Sem er ekki í frásögur færandi nema að ég ákvað að klæðast afskaplega fallegum bol sem leyfir eiginlega ekki þann munað að klæðst sé brjóstahaldara innan undir. Bakið á honum er að miklu leyti blúnda og ljótur brjóstahaldari skemmir bara fyrir. Já ég á bara ljóta brjóstahaldara. Önnur saga.

Gömul mynd af umræddum bol - frá Lísu minni í Level.

Jæja. Ég varð að finna einhverja sómasamlega lausn á þessu brjóstahaldaraleysi. Ekki vildi ég bjóða gestum og gangandi upp á háu ljósin í allri sinni dýrð. Myndatakan fór fram utandyra. Það er orðið kalt í lofti. Þið skiljið sneiðina.

Mig rámaði í að einhver mannvitsbrekkan hefði nú eitt sinn sagt mér að hún teipaði bara á sér brjóstin. Ekkert mál. Maður límir bara yfir þau. Enginn sér neitt. Kannski dreymdi mig þetta. Ég veit það ekki. 

Ég að minnsta kosti sló til. Fann þetta stórfína einangrunarlímband hérna inni í skáp. Þetta silfurlitaða/gráa, þið vitið. Eins og fólk notar til þess að líma upp stuðarann á bílnum sínum og svona. Talsvert sterkara en eitthvað sem notað er á afmælispakka.

Þessu kem ég kyrfilega fyrir á bringunni á mér. Dásamleg lausn. Engin há ljós og ég gat klæðst bolnum mínum skammarlaust.

Ég mun sennilega geta klæðst honum skammarlaust ævina á enda þar sem ég er eiginlega ekki með geirvörtur lengur. Nei, nei. Ég reif þær af með rótum áðan. Guð á himnum. Að ná þessu af? Því verður eiginlega ekki með orðum lýst. Ég lá hérna emjandi og grenjandi. Öskrandi og æpandi. Með einangrunarlímaband á brjóstunum. Bölvandi sjálfri mér og þessari mannvitsbrekku sem líklegast var ímyndun mín. 

Úff og þegar ég brá á það ráð að sækja aceton mér til hjálpar. Ég hefði allt eins getað hellt yfir mig brennisteinssýru og bensíni og andskotans kveikt í mér.

Það er góður klukkutími síðan þetta átti sér stað. Ástandið á bringunni á mér virðist versna með hverju skiptinu sem ég lít ofan í hálsmálið hjá mér. Þar má sjá bláan lit. Grænan lit. Blóðsprungnar æðar og fínerí.

Ef ég lendi á Læknavaktinni af því ég teipaði brjóstin á mér með einangrunarlímbandi þá er þetta mín hinsta kveðja. Í alvöru.

Heyrumst.

Kannski.

Gærkvöldið.

Í gærkvöldi brá ég mér í hlutverk tískuljósmyndara. Það var ó svo margt sem fór úrskeiðis - enda kann ég ekki mikið meir en að ýta á takkann á myndavélinni. Dálítil synd að eiga rándýrt myndavélarferlíki og vera alltaf með það stillt á auto. 

Ókei. Núna ætla ég að leggja mig fram við að læra á hana. Alveg mjög fljótlega. Lofa.

Smávegis skuggar og svona - hvað er það á milli vina? Ég kenni slæmri lýsingu um. Ekki mér eða lélegu flassi, hreint ekki. 

Þetta var skemmtilegt samt. Sýndi mér fram á hversu hrikalega lélegu líkamlegu formi ég er í. Ég var sveitt, þreytt og með krampa í öllum fingrum að myndatöku lokinni. Það getur vart talist eðlilegt fyrir konu undir þrítugu. Undir þrítugu já - í 412 daga í viðbót. 

Myndatakan fór fram í Level í Mosfellsbæ. Myndirnar eru væntanlegar inn á Facebook hvað úr hverju. Þið getið fylgst með því hérna. Látið bara eins og þið sjáið ekki skuggana - þá erum við sátt. 

Heyrumst.

Opnunarpartý LEVEL í Mosfellsbæ.

Í gær opnaði afar hæfileikarík stúlka verslun í Mosfellsbæ. Í verslunni selur hún sína eigin hönnun, ásamt fleiri gersemum. Fátæki námsmaðurinn átti satt best að segja eilítið bágt í kringum allar fallegu flíkurnar og hlutina.

Einn daginn. Ó, einn daginn. Þá verður heimurinn minn. Svona um leið og LÍN hættir að sjá mér farborða.

Verslunareigandinn og hönnuðurinn Elísabet Maren að afgreiða fyrsta viðskiptavininn.

Myndir eftir Siggu Soffíu fást í LEVEL.

Ánægðar mæðgur - Lísa Maren og Hrönn.

Ég bæði dáist að og ber gríðarlega virðingu fyrir fólki sem þorir að stíga skrefið og láta drauma sína rætast.

Það eru alltof fáir sem gera það.

LEVEL er staðsett í Háholtinu í Mosfellsbæ - þið verðið ekki svikin af ferð þangað.

Til hamingju með búðina þína Lísa mín. Hún er sannkölluð dásemd.

Heyrumst.