Fimm menn á föstudegi.

Þetta er svo erfiður árstími. Lok apríl fram í miðjan maí. Lífið stendur í stað. Hárin undir höndunum vaxa óáreitt. Það er pepperonilykt af puttunum á manni og bingókúluslefa í munnvikinu. Hugmyndin um að skríða upp í rúm og reyna að kæfa sig með koddanum sínum verður virkilega freistandi. 

Annað slagið eiga sér þó stað lærdómshlé. Hvað geri ég þá? Þvæ þvott? Þríf mig?

Nei.

Ég nenni því ekki. Ég kýs fremur að reyna að viðhalda lífsviljanum. Það geri ég með því að minna mig á það fallega sem veröldin hefur að geyma. Ég er ekki að fara að tala um sólarlagið, sumarnætur, ungabörn eða blómin sem ég keypti í Bónus í dag. Nei. Karlmenn. Ah, fallega karlmenn. 

Gabriel Macht. Almáttugur. Ég sé hann auðvitað bara sem Harvey Specter í Suits. Mig langar að narta í eyrnasneplana á honum og strjúka á honum hárið. Hnýta bindishnútinn hans á morgnana og narta aðeins meira í eyrnasneplana á honum.

Clive Owen. Ég man ekki hvað ég var gömul þegar kvikmyndin King Arthur kom í bíó. Ég kunni allavega ekki að keyra og grátbað pabba minn um að koma með mér í bíó undir því yfirskini að ég væri svo ægilega hrifin af ævintýramyndum. 

Meira kjaftæðið sem það var. Þessi bíóferð var einungis til þess að berja Clive augum.

Josh Brolin. Hann er eitthvað svo hæfilega subbulegur. Sexý subbulegur. Er það til? 

Javier Bardem. Ég myndi ekkert mótmæla því harðlega ef einhver skipaði mér að nugga nefinu í þessa skeggrót. Nafnið hans líka - fer svo vel á vörum. Úff, það eitt og sér skilur mann reyndar eftir með logandi lendar.

Gabriel Byrne. Munið þið þegar hann lék sjálfan Djöfulinn í End of Days? Ég var svona 13 ára minnir mig. Ég elskaði hann svo undurheitt og blítt. Þangað til mamma hóf að skamma mig fyrir að vera sífellt að prenta út myndir af honum.

Hann er nota bene fæddur árið 1950. Pabbi minn er fæddur árið 1962. Mig skal ekki undra þó þessar útprentanir hafi stuðað móður mína.

Ég svo sem hef áður verið krossfest fyrir smekk minn á karlmönnum - sjá til dæmis hér og hér.

Jæja. Aftur í bækurnar.

Heyrumst.

Myndarlegir á miðvikudegi.

Flest viljið þið halda því fram að ég sé smekklaus með eindæmum. Viðbrögðin við þessari færslu voru að minnsta kosti á þá leið. Mér er alveg sama.

Ég held ótrauð áfram.

Ó, Ramsay. Sjáið þið hrukkurnar á enninu á honum. Mig langar að stinga tungunni í þær. Já. Ég sagði það. Hárið, namm - svo út um allt og áreynslulaust! Hann er líka bara svo reiður. Mmm.

Halló Hemsworth. Halló hár. Röddin í honum - Guð minn almáttugur. Líka með þessar fínu línur á enninu. Ég gæti alveg hugsað mér að leggja mitt enni upp að hans. Svona í hallæri. Ég horfði á einhverja mynd með honum um daginn. Eina sem ég man er að hann var á kappakstursbíl. Ég gæti ekki rakið söguþráðinn þó ég stæði fyrir framan aftökusveit.

Robert Redford. Ekki ofanda - ég er að tala um yngri útgáfuna. Eða svona í yngri kantinum. Ekki áttræðu útgáfuna sem hann er núna. Æh, hann er svo vel hærður og fallega krumpaður eitthvað. Ræð ekki við mig. 

Kevin Spacey. Er ég gengin of langt? Það er einhver sjarmi þarna. Eitthvað sem vel má vinna með. Það sést líka svo fínt ofan í hálsmálið hjá honum á þessari mynd. Lofar góðu.

Colin Firth. Hreimurinn, hreimurinn, ó ó ó hreimurinn. Þessi breski guðdómlega þokkafulli hreimur. Ég dey. Steindey.

Allt í lagi.

Ég er hætt. 

Þetta er of mikið svona fyrir hádegi.

Heyrumst.

Fimm menn á föstudegi.

Ég er búin að eyða þessu ágæta föstudagskvöldi einsömul. Búin að naglalakka mig þrisvar. Jafnvel drekka einn Lite. Hlusta mjög ótæpilega á Meat Loaf og verða örlítið einmana.

Þá er nú ekki úr vegi að skoða fáeina heillandi karlmenn. Ókei. Þeir eru kannski ekki allir heillandi að ykkar mati en eiga þó sess á mínum lista. Misjafn er smekkur manna. Guði sé lof.

Ah. Fyrsti maðurinn sem ég varð skotin í. David minn Beckham. Ég var virkileg plága á mínum yngri árum. Áritaði allt Guðrún Veiga Beckham, alveg sama hvort um var að ræða próf eða aðra pappíra. Ef mig misminnir ekki varð einmitt einu sinn uppi fótur og fit í Landsbankanum á Eskifirði þegar það komst upp að ég hafði skrifað Guðrún Veiga Beckham aftan á debetkortið mitt. Það var víst frekar illa séð.

Eh. Já. Þetta er óútskýranlegur aðili á listanum. Bubbi. Sorrý. Ég hef bara alltaf haft veikan blett fyrir honum. Óútskýranlegt sagði ég. 

Mark Ruffalo. Æ, við erum bæði krullhærð og svona. Gætum þvegið hárið á hvort öðru og blótað því um leið. Ég varð meira að segja æst yfir að sjá hann sem Hulk. Ó, þessar risastóru grænu hendur. 

B B B Brrrradley Cooper. Já með alveg fjórum r-um. Mmm. Það þarf voðalega fá orð hérna. Hárið. Brosið. Fallegar tennur. Æh, hann er bara já - ég gæti smurt honum á kexköku og borðað hann. Namm. 

Ó, be still my beating heart. Simon Cowell. Dásamlega hrokafullur. Fallegar tennur - nei, sennilega ekki hans eigin en hann skartar þeim engu að síður. Opna skyrtan. Bringuhárin. 

Ég er hætt.

Heyrumst.