Ég eldaði.

Ég var ekki að elda núna, nei. Bara í gær sko. Það eru ákveðin tíðindi vegna þess að í síðustu viku lofaði ég mér því að snerta aldrei eldhúsáhald aftur. 

Ég fór út að borða þrjú kvöld í röð. Ekkert á Hereford neitt. Bara Ikea, Smáralind - þið vitið. Ég kalla það út að borða. Sá síðan fram á að þurfa að skarta netasokkabuxum upp við ljósastaur í Breiðholti ef ég sviki ekki þetta loforð við sjálfa mig. Þannig að já - ég eldaði. 

Pestókjúklingur:

450 grömm kjúklingalundir (ég kaupi frosnar)

1 krukka pestó

1 krukka fetaostur

1/2 krukka svartar ólívur

3 tómatar

1 gul paprika

fáeinir sveppir

rifinn ostur

Léttsteikið kjúklingalundirnar á pönnu. Kryddið með salti og pipar. Komið þeim síðan vel fyrir í eldföstu móti.

Ég mæli með hefðbundnu pestói fyrir viðkvæma. Þetta var sterkt. Mjög.

Smyrjið pestóinu yfir kjúklinginn. Hellið fetaostinum yfir og leyfið sirka tveimur matskeiðum af olíunni að fylgja. 

Grænmetið ofan á herlegheitin.

Rifinn ostur yfir og inn í ofn á 180° í 25-30 mínútur.

Dugar mér í tvær máltíðir og sem nesti í skólann. Ekki það að ég hafi almennt mætt í skólann þetta misserið. Það er önnur saga. 

Ps. kunnið þið einhver trix við hárlosi? Jú ég er að bryðja hárkúr og þaratöflur eins og óð kona. Virkar ekki neitt. Tjah, ekki á hárið á hausnum á mér að minnsta kosti. Annarsstaðar spretta hárin eins og villt blóm að vori. Fann meðal annars eitt stykki á milli brjóstanna á mér í gær. Það var, eh já, upplifun. 

Heyrumst.

Myndataka.

Þegar ég fæ flugur í hausinn, ó þegar ég fæ flugur - hamingjan hjálpi mér. Ég verð bara ekki róleg fyrr en ég næ að hrinda hverju því sem mér dettur í hug í framkvæmd. Stundum kostur. Stundum galli. 

Þessi fluga krafðist nú örlítillar fyrirhafnar. Ég vildi jú vera hálfnakin í baðkari. Fullu af poppi. Úti í guðsgrænni náttúrunni. 

Ég er að ljúga þegar ég segi að ég hafi viljað vera hálfnakin. Ég vildi það ekki neitt. Þarna er verið að reyna að sannfæra mig um að fækka fötum.

Krafðist umhugsunar sko. Ég er svo miklu meiri tepra en ég spila mig. Vinkonur mínar ræða til dæmis aldrei við mig um nein málefni neðan beltis. Hausinn á mér fer bara að snúast í hringi og æla spýjast út um allt. Svona eins og í Exorcist, þið vitið. 

Meira brasið sem þetta var. Baðkarið var alltof stórt og þrátt fyrir að hafa keypt hvert einasta poppkorn í bænum þá dugði það skammt. Við þurftum þess vegna feika hlutina örlítið. Fylla karið af rusli og spila af fingrum fram. 

Myndirnar eru - tjah, misgóðar. Það voru teknar yfir þúsund myndir. Tæplega fjórtán eru nothæfar. Ekki skorti ljósmyndarana hæfileika, ó nei. Ég verð bara alltaf eins og helvítis hobbiti um leið og ég heyri smell í myndavél. Merkilega óþolandi.

Tölfræðin væri þveröfug hefði ég fengið að taka allar myndirnar svona. 

Stórskemmtileg lífsreynsla. Svona þrátt fyrir að ég sé ennþá tilfinningalaus fyrir neðan háls sökum ofkælingar. Jú og finnandi popp á stöðum þar sem enginn ætti að finna popp. Nokkurn tímann. 

Hlakka til að sýna ykkur meira. Seinna. Á allt öðrum stað. 

Heyrumst.

Föstudags.

Það er langt síðan við höfum hent í einn áfengan á föstudegi. Þessi er stórfenglegur. Enda rauður á lit. Þið vitið væntanlega hvert helsta innihald hans er.

Í þennan þarf:

Börk af lime, mandarínu og sítrónu

Frosin brómber

Sprite

Trönuberjasafa

Rauðvín - já, Ó, já.

Fullt af frosnum brómberjum í glas.

Nóg af berki saman við. Afar smekklega og pent skorið hjá mér.

Trönuberjasafi, rauðvín og Sprite í jöfnum hlutföllum. 

Það er ljómandi gott að henda fáeinum mandarínulaufum ofan í glasið líka. Kreista þau örlítið í leiðinni.

Note to self: Ekki fara í hvítar götóttar gallabuxur þegar lappirnar á þér eru hvítari en helvítis buxurnar. Ekki svo smart. 

Eru ekki annars allir á fullu að gerast heimsforeldrar? Síminn er 562-6262.

Áfram gakk. 

Heyrumst.

Hæ.

Jæja. Þá er ég alveg að koma til byggða eftir bókaskrif. Síðustu þrjár vikur hafa verið ansi strembnar. 

En virkilega lærdómsríkar og skemmtilegar. Og fitandi. Ég get alveg alls ekki hent mat í ruslið. Á síðustu 20 dögum hef ég útbúið yfir 100 rétti til þess að taka mynd af. Ég bý ein. Alein. Djöfullinn hafi það. 

Þið gerið ykkur væntanlega grein fyrir því að það er heldur ekki ein holl uppskrift í þessari bók. 

Bókin er alls ekki eitthvað uppskriftasafn. Þvert á móti. Ég lagði upp með að skrifa hverja uppskrift eins og bloggfærslu þannig að það er fullt af passlega óviðeigandi blaðri inn á milli. Þéttur poppkafli þarna líka - þið ættuð að vera farin að þekkja mig.

Sjónvarpsævintýri mitt fékk svo fremur snubbóttan endi á dögunum. Síðast þegar ég vissi vorum við að skipuleggja tökur á annarri seríu. En nei - búmm, allt búið. En ég fer sátt frá þessu öllu. Reynslunni ríkari. Þykir bara leiðinlegt að sjá þessa stöð deyja.

Lífið í Breiðholtinu er að fá á sig eðlilega mynd eftir ævintýralegt sumar. Ég er byrjuð að þykjast læra. En er í raun og veru bara að naglalakka mig og borða súkkulaði. Allt eins og það á að vera. Svona fyrir utan það að ég er bæði atvinnulaus og næstum heimilislaus - mér verður víst hent út úr Breiðholtinu þann 1.nóvember næstkomandi.

Annars er ég ljómandi spræk og hlakka til að geta sinnt elsku blogginu mínu á nýjan leik.

Ps. Ég er líka hrikalega spræk á Instagram. Ykkur er velkomið að fylgja mér þar - @gveiga85.

Heyrumst.

París norðursins.

Ég varð þeirrar gæfu aðnjótandi að fá að sjá þessa mynd í síðustu viku og verð einfaldlega að fá að mæla með henni. Sunnudagar eru jú ferlega góðir bíódagar.

Hún er pissfyndin (jú það er orð). Óþægileg. Dramatísk á köflum. Manneskjuleg. Raunveruleg. Sorgleg. Hún hefur allt sem góð bíómynd þarf að hafa en er samt svo stórkostlega einföld. Það eru engir afgerandi atburðir í henni. Ekkert brjálað að ske. En samt situr maður alveg límdur. Við það að pissa í sig eða fara að skæla. 

Nú fyrir utan tónlistina. Hvílíkur unaður og algjörlega rúsínan í pysluendanum.

Helgi Björns á stórleik. Að öðrum alveg ólöstuðum. Það er ekki bara ást mín á Helga sem talar. Ég elska hann jú næstum eins mikið og Bubba. Hann fer bara á kostum í hlutverki miðaldra fyllibyttu sem er nýfluttur heim eftir misheppnaðan barrekstur á Tælandi. Hann sest upp á son sinn, Huga (Björn Thors), sem er kennari í litlum bæ á Vesturlandi. Hugi er í einhverskonar felum frá lífinu. Yfirgaf saurlifnaðinn í borginni og er orðinn AA-maður vestur á landi. Þeir feðgar eiga ekki beint samleið og koma þess vegna upp alls kyns kómískar aðstæður. Fyrir utan þá staðreynd að í þorpinu virðist bara búa ein kona. Sem veldur ákveðnum vandkvæðum.

Þetta er mynd þar sem svo auðveldlega er hægt að setja sig í spor sögupersónanna. Það er stundum gaman að vera til. Stundum alveg alls ekki. Þó var eitt sem stuðaði mig. Landsbyggðarhjartað slær auðvitað svo fast í brjósti mér. Í kvikmyndagagnrýni DV segir að það megi velta því fyrir sér hvort umhverfi myndarinnar viðhaldi útjöskuðum staðalímyndum um landsbyggðina. Hvort hún gerir. 

Mjög snemma í myndinni hleypur Björn Thors í gegnum þorpið - það fysta sem ég hugsaði var ,,já ókei - myndin á að gerast 1980 og eitthvað". Eldgamlar bíldruslur í öllum stæðum. Varla malbikaðir vegir. Húsin eins og þau hefðu nýlega staðið af sér fellibyl. Svo sé ég glitta í bílnúmer og átta mig á að myndin á bara að gerast í dag. Úti á landi keyrum við að sjálfsögðu öll um á bílum árgerð 1991, málum aldrei húsin okkar og höfum aldrei séð malbik. 

Æ. Ég er kannski bara að röfla. Þetta stakk mig örlítið. Eins var þetta líka það fyrsta sem systir mín minntist á þegar við gengum út úr bíóinu.  Merkilegt hvernig ,,úti á landi" verður alltaf eins og einhversstaðar í Síberíu í íslenskum kvikmyndum. 

Burtséð frá því. Algjörlega. Myndin er stórskemmtileg og mæli ég innilega með henni. Stórum popppoka líka. 

Og Bingókúlum - þær eru sko bestar í kvikmyndahúsum. Miklu ferskari og mýkri. Já. Ég hef keypt Bingókúlur allsstaðar og veit nákvæmlega hvar þær eru bestar.

Heyrumst fljótlega.

Hinsta kveðja.

Allt í lagi, ekki alveg sú hinsta. En svo gott sem. Ég sit hérna sárþjáð á bæði sál og líkama.

Ég var í myndatöku áðan. Sem er ekki í frásögur færandi nema að ég ákvað að klæðast afskaplega fallegum bol sem leyfir eiginlega ekki þann munað að klæðst sé brjóstahaldara innan undir. Bakið á honum er að miklu leyti blúnda og ljótur brjóstahaldari skemmir bara fyrir. Já ég á bara ljóta brjóstahaldara. Önnur saga.

Gömul mynd af umræddum bol - frá Lísu minni í Level.

Jæja. Ég varð að finna einhverja sómasamlega lausn á þessu brjóstahaldaraleysi. Ekki vildi ég bjóða gestum og gangandi upp á háu ljósin í allri sinni dýrð. Myndatakan fór fram utandyra. Það er orðið kalt í lofti. Þið skiljið sneiðina.

Mig rámaði í að einhver mannvitsbrekkan hefði nú eitt sinn sagt mér að hún teipaði bara á sér brjóstin. Ekkert mál. Maður límir bara yfir þau. Enginn sér neitt. Kannski dreymdi mig þetta. Ég veit það ekki. 

Ég að minnsta kosti sló til. Fann þetta stórfína einangrunarlímband hérna inni í skáp. Þetta silfurlitaða/gráa, þið vitið. Eins og fólk notar til þess að líma upp stuðarann á bílnum sínum og svona. Talsvert sterkara en eitthvað sem notað er á afmælispakka.

Þessu kem ég kyrfilega fyrir á bringunni á mér. Dásamleg lausn. Engin há ljós og ég gat klæðst bolnum mínum skammarlaust.

Ég mun sennilega geta klæðst honum skammarlaust ævina á enda þar sem ég er eiginlega ekki með geirvörtur lengur. Nei, nei. Ég reif þær af með rótum áðan. Guð á himnum. Að ná þessu af? Því verður eiginlega ekki með orðum lýst. Ég lá hérna emjandi og grenjandi. Öskrandi og æpandi. Með einangrunarlímaband á brjóstunum. Bölvandi sjálfri mér og þessari mannvitsbrekku sem líklegast var ímyndun mín. 

Úff og þegar ég brá á það ráð að sækja aceton mér til hjálpar. Ég hefði allt eins getað hellt yfir mig brennisteinssýru og bensíni og andskotans kveikt í mér.

Það er góður klukkutími síðan þetta átti sér stað. Ástandið á bringunni á mér virðist versna með hverju skiptinu sem ég lít ofan í hálsmálið hjá mér. Þar má sjá bláan lit. Grænan lit. Blóðsprungnar æðar og fínerí.

Ef ég lendi á Læknavaktinni af því ég teipaði brjóstin á mér með einangrunarlímbandi þá er þetta mín hinsta kveðja. Í alvöru.

Heyrumst.

Kannski.