Tuttuguogeitthvað.

Það var ansi notalegt að fá að vakna við hliðina á þessum á sjálfan afmælisdaginn. Núna er klukkan 11:16 og hann er ennþá sofandi. Blessaður anginn. Ég skrifa þessar svefnvenjur á stórkostlegt uppeldi. Eða mögulega lélegt uppeldi af því hann fær stundum að vaka dálítið lengi.

Stórkostlegt, lélegt - skiptir engu. Barnið getur sofið fram að hádegi. Það er það sem máli skiptir. 

Ég virðist deila afmælisdegi með frægasta bloggara Svíþjóðar, henni Kenzu. Hún var svo væn að setja mynd inn á Instagram í morgun.

Þetta er afmælismorgunverðurinn hennar.

Minn var hinsvegar eitthvað á þessa leið.

Ég renndi svo yfir Instagram rétt í þessu og þá er hún komin í rándýrt bíkíni. Ofan í heitum potti með ferska ávexti og kampavín. Ég er í skítugum náttbuxum með gati á rassinum. Kaffið mitt er orðið kalt og mig langar í beikon. 

Ég deili þessum afmælisdegi með fleirum. Til dæmis Elísabetu Englandsdrottingu. Jú og Andie MacDowell - einni af mínum uppáhalds leikkonum. Merkiskonur það.

Jæja, ég ætla að fara að njóta dagsins míns. Sennilega ekki á sama hátt og Kenza eða Elísabet Englandsdrottning. Gæðum heimsins er víst misskipt. 

Heyrumst.

Salted Caramel Mocha.

Ég skal færa mig yfir í heilsuréttina eftir páska. Ég lofa.

Þetta er einn dýrðlegur kaffibolli. Almáttugur minn.

Salted Caramel Mocha:

Fyrst þarf að úbúa karamellusýróp: 

1/2 bolli sykur 

3 matskeiðar smjör

1/4 bolli rjómi

Önnur innihaldsefni í þessum dásemdarbolla:

Bolli af nýlögðu kaffi

2 matskeiðar af ofangreindu karamellusýrópi

Örlítið salt

2-3 teskeiðar kakó (sætt kakó - ekki það sem notað er í bakstur)

Þeyttur rjómi

Byrjum á því að bræða sykurinn við vægan hita. Þegar hann er kominn í fljótandi form hrærum við smjörinu vandlega saman við. Að lokum rjómanum. 

Hræra hrikalega vel. Voilá - sýrópið er tilbúið.

Skellum kakói og dálitlu salti í stórt og gott glas.

Tvær vænar matskeiðar af karamellusýrópi út í. Síðan hellum við rjúkandi heitum kaffibolla saman við og hrærum. Þarna má líka smakka sig aðeins til. Bæta jafnvel við kakói eða salti. Kannski örlitlu sýrópi. Eða miklu. Helling helst. 

Dýrðin toppuð með rjóma. Jú og sýrópi. Ferlega gott þetta sýróp. Fáein korn af salti eru einnig vel við hæfi þarna ofan á.

Ég fór örlítið geyst í rjómann með frekar sóðalegum afleiðingum. 

Ég ryksugaði þetta af borðinu. Með vörunum. Notaði tunguna aðeins á tímabili líka. Hér fer ekki dropi til spillis.

Namm. Virkilega, virkilega gott!

Heyrumst.

Fimm hlutir á fimmtudegi.

Afkvæmið heimtaði að fara að veiða um daginn. Ég keyrði með hann í næstu fjöru. Sá var ekki parhrifinn af þeirri hugmynd - samkvæmt honum veiðir fólk ekki í fjörum. Nei. 

Ég ætlaði að sýna honum fram á að það væri helber þvættingur. Ekkert mál að veiða í fjöru. 

Ég tók ljómandi gott kast og festi spúninn. Fyrst hélt ég að sjálfsögðu að ég hefði krækt í fisk og ætlaði aldeilis að sýna afkvæminu í tvo heimana. Mér skjátlaðist örlítið. Það var allt pikkfast. 

Eftir ítrekaðar tilraunir til þess að losa veiðistöngina hófst ég handa við að reyna að slíta girnið. Ekki hafði ég nú handaflið í það. Á þessum tímapunkti var afkvæmið farið að grenja. Ég væri búin að skemma veiðistöngina hans. Rústa öllu. Núna gæti hann aldrei veitt í matinn handa börnunum sínum eða kennt litla stráknum sínum að veiða. Já, elsku dramadrottingin mín má eiga það sem hann á - hann hugsar fram í tímann.

Þetta ævintýri okkar endaði þannig að ég dró megnið af girninu af hjólinu. Sendi afkvæmið með stöngina hálfpartinn út í móa og lét hann halda í hana þar. Ég sast svo undir stýri á bílnum í fjörunni og keyrði yfir girnið aftur og aftur til þess að slíta það. 

Ég frétti svo síðar að það væri lítið mál að bíta girni í sundur. Nú eða nota steinana í fjörunni sér til hjálpar.

Ég hef það á bakvið eyrað í næstu veiðiferð. Með öðru afkvæmi sennilega. Aldrei fer þessi með mér aftur.

Ég er oft spurð að því hvað sé uppáhalds lagið mitt með Bubba. Þið eruð jú mörg hver nokkuð meðvituð um óviðeigandi ást mína í hans garð. Það er orðin gömul saga. 

Uppáhalds lagið mitt er hinsvegar Sem aldrei fyrr. Ég hef elskað það síðan ég heyrði það fyrst. Það var árið 1994. Tuttugu ár. Heil tuttugu ár af óendurgoldinni ást. Ég ætti sennilega að fara að róa á önnur mið.

,,Jú, mig dreymir aðeins þessa einu konu
og allan þennan þokka sem hún ber.
Það er gott að elska og eiga hennar hjarta
því hún tekur mér eins og ég er.
Og ég veit hvar frelsið er að finna
í faðmi hennar það bíður eftir mér."

Ah. Svo fallegt lag. Legg til að þið hlustið. 

Ég og afkvæmið vorum í fjöruferð um daginn. Já við erum voða mikið í fjörunni þessa dagana. Við sáum þennan ágæta fugl.

Afkvæmi: Hey, mamma - hvað heitir þessi fugl?

Ég: Ehh já. Já einmitt. Heyrðu, ertu ekkert að verða svangur?

Afkvæmi: Hvað heitir fuglinn mamma? Veistu ekki neitt?

Ég: Jú auðvitað veit ég það. Þetta er hérna...hérna, p..p...pysja heitir þetta. Já pysja. 

Nei. Ég er ekki alltaf skarpasti hnífurinn í skúffunni. Það er þó búið að leiðrétta þennan misskilning. Við vitum bæði núna að þetta er tjaldur. Pysja er víst lundaungi. Einmitt já.

Það er fátt betra en þessi tvenna. Appelsín í gleri og lakkrísrör. Mmm, þegar appelsínið er búið úr flöskunni og lakkrísrörið orðið hálfsoðið og subbulegt. Namm. 

Uppáhalds jógúrtið mitt. Alla tíð. 

Það er allt betra með hnetusmjöri. Þið þekkið þetta.

Þessi kveður að sinni. Hún er að fara að fá sér rauðvín. 

Heyrumst.

Þegar farið er austur á land.

Það er með öllu óleyfilegt að fara austur á land án viðkomu í Söluskálanum á Egilsstöðum.

Þegar þangað er komið pantið þið ykkur ostafylltar brauðstangir. 

Hinkrið augnablik.

Þær koma á borðið. Þið deyið og farið til himna.

Betri brauðstangir eru hvergi fáanlegar. Ég hef smakkað þær ansi víða. Trúið mér - skyndibitadrottningu og fyrrum 120 kílóa stykki. Ég veit hvað ég syng. 

Þessi var með í för. Ásamt systkinum mínum. Við sátum og borðuðum í rólegheitunum. Allir að njóta í sínum eigin heimi. Enginn sagði orð. 

Afkvæmið þegir reyndar aldrei lengi í einu. Það leið því ekki langur tími þar til að hann lét flakka í alfarið óspurðum fréttum:

,,Mamma mín hefur sko sofið nakin."

Ljómandi gott umræðuefni að brydda upp á. Alveg hreint ljómandi. Systkinum mínum var allavega skemmt.

Mér eitthvað minna.

Honum var þó fljótt fyrirgefið. Litla fallega og einlæga sálin mín. Sem hefur nákvæmlega engan filter. 

Lætur alltaf allan andskotann gossa. 

Jæja. Njótið daganna sem framundan eru.

Heyrumst.

Oreohnetusmjörsbrownies.

Allt í lagi. Þegar ég hef lokið við þessa færslu þá geng ég frá bölvaðri hnetusmjörskrukkunni. Svona í bili.

Ég lofa.

Þessar kökur. Ó, þessar kökur. Blaut súkkulaðikakan, mjúkt Oreokexið og unaðurinn sem fylgir því að fá hnetusmjör á tunguna. Ég á erfitt með að fara ekki út í klámfengnar og klúrar lýsingar. 

Ég ætla að hemja mig.

Oreohnetusmjörsbrownies:

Betty Crocker browniemix

Oreokex - næstum tveir kassar

Hnetusmjör (ég notaði gróft en myndi nota fínt næst)

Stór muffinsform

Já. Þið sjáið rétt. Þetta eru tvö Oreokex með hnetusmjöri á milli.

Í muffinsform með þetta.

Útbúið browniemixið samkvæmt leiðbeiningum á kassa. Vænn skammtur af því fer svo í hvert form.

Inn í ofn í svona rúmlega 20 mínútur.

Ekki raða í ykkur heilli uppskrift af þessu heróíni á tæpum sólahring. Það veldur manni ófyrirséðum óþægindum. Já, ég tala af biturri reynslu.

Heyrumst.