Fimm hlutir á fimmtudegi.

Gíraffinn sem ég ræddi um fyrir ekki svo löngu er loksins fluttur í Breiðholtið. Hann er eftir hæfileikaríku frænku mína hana Drífu Reynis. Sómir sér ferlega vel svona á stofugólfinu. Negla nagla? Ég? 

Nei. Ekki án stórslysa.

Bíðum þangað til pabbi kemur í bæinn. 

Ég á ekki bara hæfileikaríkt skyldfólk. Ó, nei. Hún Vigga vinkona mín býr til alveg dásamlega falleg hárbönd. Hún föndrar þau í öllum mögulegum litum og útgáfum. Bæði á börn og fullorðna. Hérna má til dæmis sjá eina litla dúkkulísu skarta álíka hárbandi. 

Viggu má svo finna hér - ef ykkur þyrstir í eitt stykki band. Nú eða tvö. 

Ekki horfa á hárið á mér. Ég bölva móðurættinni og krullunum þaðan að minnsta kosti vikulega. Fokking krullur.

Matarmanían þessa dagana. Skyndihafragrautur úr Bónus. Með sýrópsbragði. Auðvitað. 

Slumma af hnetusmjöri út í og voilá - veisla. 

Það fæst svo margt fallegt í Söstrene Grene núna. Ég gekk alveg berseksgang þar í gær. Nei ókei. Ég keypti bara þessa örfáu hluti. En ég hefði vel getað gengið berseksgang samt. Ferjað síðan innkaupin heim með vörubíl. Í fullkomnum heimi. 

Á morgun ætla ég að skera þennan ananas í bita. Beikonvefja bitana og steikja. Ég er handviss um að það sé kombó sem getur ekki klikkað.

Reyndar getur ekkert sem vafið er með beikoni klikkað. Ekki að ræða það. 

Heyrumst.

Currently.

Í augnablikinu er ég að sötra þetta ljómandi fína te. Sem ég keypti bara sökum þess að það stendur marshmallow í bragðlýsingunni. Te með sykurpúðabragði? Selt!

Í augnablikinu ætti íbúðin mín að ilma eins og nýtýnd græn epli. Slík er ekki raunin. Note to self: ilmkerti á 89 krónur úr Bónus virka ekki. 

Í augnablikinu á þetta hnetusmjör hug minn og hjarta. Solla? Hver er það? Þetta smjör er mjúkt, blautt og rjómakennt. Dásamlegt út á skyrið, ísinn, með pylsunni eða selleríinu. Mmm. 

Í augnablikinu er ég afar þakklát fyrir að eiga mömmu sem kemur aldrei tómhent frá útlöndum.

Í augnablikinu liggur þessi bók við hlið mér í sófanum. Me Before You eftir Jojo Moyes. Ég hef lesið hana áður. Svona sjö sinnum. Ótrúlega hjartnæm og falleg saga um konu sem fellur fyrir lömuðum manni sem þráir ekkert heitar en að deyja. Mæli með henni - já og að minnsta kosti fjórum klútum á meðan lestri stendur. 

Í augnablikinu sit ég límd yfir þessum þáttum. Banvæn veira herjar á alla heimsbyggðina og McDreamy kemur til bjargar. Í búning. Namm. 

Í augnablikinu sárvantar mig klippingu. Ég lét hárlengingarnar fjúka í dag. Mig langaði bara svo að klóra mér duglega í höfuðleðrinu. Helst til blóðs. Það er ekki hægt með hárlengingar. Djöfull sem ég er búin að klóra mér í dag. Klóra, klóra og klóra. 

Ég er algjör nýgræðingur hvað varðar hárgreiðslustofur á höfuðborgarsvæðinu. Einhver meðmæli?

Ég er líka eiginlega búin að bíta það í mig að lita hárið ljóst. Ekki?

Í augnablikinu er ég að bíða eftir að þessi guðdómlegi Tandoorikjúklingur komi út úr ofninum. Ég át yfir mig af ís í dag. Þess vegna er kvöldverður í Breiðholtinu borinn fram klukkan níu. 

Heyrumst.

Sumarfrí.

Ég er búin að vera í sumarfríi síðan fyrir verslunarmannahelgi. Hvar eyði ég slíkum frídögum? Jú, fyrir austan. Þar sem hjartað slær. Ókei, ef ég væri ekki fátækasti námslánaþegi á Íslandi þá hefði Austurland vel mátt eiga sig. Ég hefði mun frekar viljað eyða þessum dögum á Tenerife. Þar sem hjartað slær. 

Já. Hjartað slær víða. 

Ég tók afar fáar myndir í þessari ferð. Það var meðvituð ákvörðun að leggja myndavélina á hilluna. Bloggið að vissu leyti líka. 

Stundum þarf maður bara að liggja á sófanum í fáeina daga. Án þess að hugsa. Borða Bingókúlur og horfa á yfirborðskenndar bíómyndir. Örstutt hlé frá lífinu og tilverunni. Alveg bráðnauðsynlegt.

En ég er komin tilbaka. Sit á sófanum í Breiðholti í þessum skrifuðu orðum að borða kjúklingabaunir beint upp úr dósinni í kvöldmat.

Allt eins og það á að vera.

Heyrumst.

Lasagne með beikoni og sólþurrkuðum tómötum.

Ég ætla að leyfa mér að fullyrða að hér sé um að ræða besta lasagne í heimi. Afkvæmið vill meina það. Við erum svipuð þegar kemur að einhverju matarkyns - vitum svo sannarlega hvað við syngjum. 

Þið ættuð að þekkja mína lífsspeki. Það er allt betra með beikoni. Einfalt mál. Ég get borðað beikon með öllu. Mmm, að dýfa stökku beikoni í bráðið dökkt súkkulaði - guðdómlegt! Nú eða beikonsmákökurnar mínar, almáttugur minn. Svo við ræðum ekki einu sinni beikonpönnukökurnar. Hjálpi mér!

Jæja, lasagne.

Lasagne með beikoni og sólþurrkuðum tómötum:

500 gr hakk

Ca. 200 gr beikon

Lítil krukka af sólþurkkuðum tómötum

1 lítil dós tómatpúrra

1 dós niðursoðnir tómatar

1 dl vatn

Lasagneplötur

1 stór dós kotasæla

Ostur

Svartur pipar

Salt

Oregano

Chillikrydd

Paprikukrydd

Tacokrydd (í rauðu pokunum)

Cayenne pipar

1/2 nautateningur

Steikið hakkið á pönnu við vægan hita. Kryddið með salti, pipar, papriku, oregano og tacokryddi (sirka hálfum poka). Setjið örlítið af cayanne pipar og chillikrydd eftir smekk. Saxið beikonið og steikið létt á annarri pönnu. Blandið því svo saman við hakkið þegar það hefur tekið lit. Látið beikonfituna gossa af pönnunni líka. Mmm.

Sigtið olíuna af sólþurrkuðu tómötunum og saxið þá smátt. Það er líka hægt að kaupa þá saxaða - mun hentugra. Bætið þeim við hakkið og beikonið. Hellið niðursoðnu tómötunum og tómatpúrrunni á pönnuna. Setjið desilíter af vatni saman við og hálfan tening af nautakrafti. Leyfið þessu að malla í góða stund. 

Ég treysti á að þið kunnið framhaldið. Hakkblanda, lasagneplötur, kotasæla. Endurtaka. Ostur yfir. Inn í ofn á 180° í sirka 30 mínútur. 

Setjum hakkblönduna í botninn á eldföstu móti. Lasagneplötur þar ofan á.

Smyrjum vænum skammti af kotasælu ofan á hvert lag af plötunum.

Já, ég er ein af þeim sem finnst algjör óþarfi að splæsa í poka af rifnum osti fyrir svona framkvæmdir. Hagsýnin sko. 

Hér má strá aðeins af oregano yfir ostinn. 

Virkilega gott. 

Heyrumst.

Síendurteknar bíómyndir.

Ég verð seint þekkt fyrir mjög háþróaðan kvikmyndasmekk. Ég er líka ein af þeim sem getur horft aftur og aftur á sömu myndina án þess að blikna. Ef ég leigi mynd sem mér finnst alveg hreint stórkostleg þá horfi ég stundum á hana tvisvar í röð. Jafnvel þrisvar. Á einu kvöldi. 

Hérna eru nokkrar sem ég fæ aldrei leið á:

The Brady Bunch 

Eh já. Ég varaði ykkur við. Smekkurinn er ekki háþróaður. Æ, ég verð alltaf svo glöð þegar ég sé hana. Þegar ég heyri lagið og horfi á fötin þeirra. Yndisleg alveg hreint. 

Very Bad Things.

 Ég elska, elska og elska þessa mynd. Ég fór á hana í bíó þegar ég var fjórtán ára og við höfum verið í stöðugu og góðu sambandi síðan. Sótsvartur húmor og nóg af blóði. 

Svo ég tali nú ekki um Christian Slater - má ég smyrja honum á kexköku og éta hann?

The Terminal. 

Ég hef séð þessa oftar en ég kæri mig um að telja. Hún er bara svo heillandi. Ég er líka svo hrifin af flugstöðvum. Ef ég mætti velja mér einn stað til þess að festast á þá yrði líklega ein slík fyrir valinu. 

Four Weddings and a Funeral. 

Ó, þessi er ein af mínum uppáhalds. Breski hreimurinn hans Hugh Grant - ég verð máttlaus í hnjánum við tilhugsunina.  Ókei. Ég verð reyndar máttlaus allsstaðar þegar ég heyri breskan hreim. Sama út úr hvaða skrípi hann kemur. Þess vegna ferðast ég ekki til Bretlands. 

Hello Again og Death Becomes Her.

Ég hef að vísu ekki séð þessar tvær dálítið lengi. Man að ég horfði á þær óteljandi sinnum í æsku og fékk ekki nóg. Ég var ekki barn sem lék sér úti. Nei. Fyrir framan sjónvarpið var minn staður. Allan daginn, alltaf. 

Why Did I Get Married.

Þessi er góð. Lofa.

Hún fjallar um fjögur pör sem hittast árlega. Öll burðast þau með vandamál og sorgir. Æ, nóg um það. Það eru fjórir fjallmyndalegir svartir menn í henni. Það er það eina markverða sem þið þurfið að vita. 

The Ruins.

Ég er búin að sjá þessa mynd óþarflega oft. Veit ekki hvort það áhorf tengist áhuga mínum á mannfræði eða blóðböðum. Kannski er þetta týpísk hryllingsmynd um ungmenni sem lenda í aðstæðum sem þau ráða ekki við. Ég veit ekki. Mér finnst hún góð. 

Frozen. 

Ég veit ekkert af hverju ég get horft á þessa aftur og aftur. Hún fjallar um þrjú ungmenni sem festast í skíðalyftu og gleymast þar. Fólk er étið af úlfum. Fullt af blóði og ógeði. Mæli með henni. 

Þetta er að sjálfsögðu bara brot af þeim myndum sem eru sírúllandi í Breiðholtinu. 

Framhald síðar. 

Heyrumst.

Brownie með Marsfyllingu.

Mér er orða vant. Það er sjaldgæft. Svo afar sjaldgæft.

Þessi kaka sko. 

Ekkert vesen. Ég nenni ekki að sigta hveiti eða vigta sykur. Alveg alls ekki.

Brownie með Marsfyllingu:

1 pakki Betty Crocker Brownie Mix

6 Marsstykki

Skerum Marsstykkin í tvennt. Það sleppur að lauma einum helming upp í sig. Ég ábyrgist það.

Útbúum kökudeigið samkvæmt leiðbeiningum á pakka. 

Setjum bökunarpappír í meðalstórt eldfast mót og helminginn af kökudeiginu þar ofan í.

Komum Marsbitunum gaumgæfilega fyrir.

Afganginum af deiginu er að lokum smurt vandlega yfir.

Inn í ofn á 180° í 40-50 mínútur. 

Svona, nákvæmlega svona, lítur himnaríki út. 

Yndislega blaut súkkulaðisæla löðrandi í mjúkri karamellu. Ég legg ekki meira á ykkur.

Eigið góða helgi mín kæru.

Heyrumst fljótlega.